Το περασμένο Σάββατο ολοκληρώθηκε στη Χίο η δίκη 4 νεαρών Αφγανών που κατηγορήθηκαν για τον περσινό εμπρησμό στη Μόρια.
Οι 4 καταδικάστηκαν σε κάθειρξη 10 ετών χωρίς η έφεση να έχει αναστέλλουσα δύναμη και οδηγήθηκαν στις φυλακές. Είχε προηγηθεί η καταδίκη άλλων δύο ανήλικων κατηγορουμένων σε περιορισμό σε κατάστημα κράτησης νέων για 5 χρόνια από το Δικαστήριο Ανηλίκων
Βλέπω στις εφημερίδες τα σχετικά ρεπορτάζ και πραγματικά είναι δύσκολο να πιστέψω αυτά που διαβάζω. Χρειάστηκε να μιλήσω με μία εκ των συνηγόρων υπεράσπισης – έναν σεμνό και αξιόπιστο άνθρωπο – για να αντιληφθώ ότι αυτά που καταγγέλλονται δεν είναι υπερβολή, αλλά η πικρή αλήθεια.
Συνοψίζω:
– Οι 4 νεαροί Αφγανοί καταδικάστηκαν με βάση την γραπτή κατάθεση ενός και μόνο μάρτυρα, ο οποίος δεν αναζητήθηκε και δεν ήταν παρών στο δικαστήριο. Έδωσε την κατάθεσή του αρκετές ημέρες μετά το συμβάν, φέρεται να κατονόμασε τους φερόμενους ως δράστες με τα μικρά τους ονόματα και έσπευσε να εξαφανιστεί δια παντός αφού μάλιστα το Ελληνικό κράτος φρόντισε να του χορηγήσει το καθεστώς του πρόσφυγα αμέσως μετά την κατάθεσή του. Η Εισαγγελία δεν τον αναζήτησε, έστω δια της Υπηρεσίας Ασύλου, αλλά επέλεξε να τον θεωρήσει ως αγνώστου διαμονής και να αναγνώσει την κατάθεσή του, που ήταν το μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο για τους κατηγορούμενος
– ΟΙ 3 εκ των 4 κατηγορουμένων προσκόμισαν έγγραφα από τα οποία προκύπτει ότι κατά τον χρόνο της πράξης ήταν ανήλικοι. Παρ’όλα αυτά το δικαστήριο επέλεξε να απορρίψει τον ισχυρισμό αυτό – που θα είχε καταλυτικές συνέπειες για την ποινική τους αντιμετώπιση – με βάση μια πραγματογνωμοσύνη ενός εγκληματολόγου-ανθρωπολόγου που βασίστηκε σε εκτίμηση της ακτινογραφίας του χεριού τους (μη όντας γιατρός). Το δικαστήριο δεν υιοθέτησε ούτε το ευεργέτημα της αμφιβολίας για την ηλικία των κατηγορουμένων, όπως προβλέπεται από την Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού.
– Την ημέρα της σύλληψης των κατηγορουμένων υπήρξαν δηλώσεις δύο (2) υπουργών (Μηταράκης, Χρυσοχοίδης) ότι οι δράστες του εμπρησμού συνελήφθησαν και κρατούνται. Κρίση περί ενοχής από υπουργούς της κυβέρνησης χωρίς καμία επιφύλαξη, έστω για τα μάτια του κόσμου. Μάλιστα ο σταθερά αμετροεπής Χρυσοχοίδης έσπευσε να επενδύσει πολιτικά στις συλλήψεις λέγοντας ότι “διαψεύδει τους ακραίους που έκαναν σενάρια για τον εμπρησμό της Μόριας, καθώς οι δράστες συνελήφθησαν και κρατούνται”. Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να ειπωθεί ο,τιδήποτε σε σχέση με αυτές τις παρεμβάσεις, αν μας αφορά στοιχειωδώς η έννοια του κράτους δικαίου. Απλά, κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να γίνεται ακόμα πιο καχύποπτος από αυτή την ξεκάθαρη πολιτική επένδυση πάνω στις συλλήψεις.
– Το δικαστήριο απαγόρευσε σε διεθνείς παρατηρητές να μπουν στην αίθουσα και να παρακολουθήσουν την δίκη. Οι ακροατές της δίκης ήταν σχεδόν αποκλειστικά αστυνομικοί. Δεν χρειάζεται και πάλι να πω τι είδους ουσιαστικά ζητήματα εγείρονται και τι συνειρμοί προκαλούνται από αυτή την επιλογή.
– Όλα τα έγγραφα της κατηγορίας, συμπεριλαμβανομένου του κατηγορητηρίου, δόθηκαν στους κατηγορούμενους στα Ελληνικά, χωρίς μετάφραση, κατά παράβαση του νόμου.
– Το δικαστήριο δεν απέρριψε μόνο τον ισχυρισμό περί ανηλικότητας των κατηγορουμένων, αλλά και το ελαφρυντικό της μετεφηβικής τους ηλικίας. Θεώρησε δηλαδή ότι η ηλικία τους δεν έχει σχέση με την (υποτιθέμενη) πράξη τους.
Όλα τα παραπάνω, μπορείτε να τα διαβάσετε αναλυτικά στο ρεπορτάζ του Press Project που παραθέτω στα σχόλια.
Μια προσωπική παρένθεση: πριν τρία χρόνια είχα συμμετάσχει σε μια αντίστοιχη δίκη, στη δίκη των 35 της Μόριας, που είχαν κατηγορηθεί για έναν παλαιότερο εμπρησμό σε αυτό το ντροπιαστικό στρατόπεδο.
Η δίκη είχε γίνει και πάλι ενώπιον του ΜΟΔ Χίου. Η απόφαση ήταν κατά την κρίση μου σκανδαλωδώς άδικη και θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί. Η πλειοψηφία των κατηγορουμένων (32 από τους 35) καταδικάστηκε για επικίνδυνη σωματική βλάβη κατά συρροή σε βάρος των 12 αστυνομικών που επιχείρησαν να επέμβουν στο στρατόπεδο. Με δυο λόγια, κατά την απόφαση, ο καθένας από τους 32 καταδικασθέντες επιτέθηκε και προκάλεσε επικίνδυνη σωματική βλάβη στον καθένα από τους 12 αστυνομικούς. Όλοι εναντίον όλων!
Κι όλα αυτά ενώ οι ίδιοι οι υποτιθέμενοι παθόντες δεν κλήθηκαν ούτε φυσικά εξετάστηκαν από το δικαστήριο, ενώ δεν υπήρξε καν ιατροδικαστική έκθεση ή οποιοδήποτε έγγραφο που να πιστοποιεί την σωματική τους βλάβη. Κι όμως το δικαστήριο έφτασε σε αυτή την καταδικαστική κρίση.
Ήταν 32 Αφρικανοί και Ασιάτες, βλέπεις.
Παρ’όλα αυτά, ακόμα κι αυτό το δικαστήριο που έφτασε σε μια τόσο εξόφθαλμα άδικη κρίση, τήρησε την διαδικασία (δημοσιότητα, διερμηνεία) χωρίς μείζονες παραβιάσεις και αναγνώρισε – προφανώς σε μια διάθεση συμβιβασμού προς την εξωφρενική ουσιαστική του κρίση- το ελαφρυντικό των μη ταπεινών κινήτρων στους κατηγορούμενους με αποτέλεσμα οι τελικές ποινές να είναι σχετικά μικρές και να δοθεί αναστέλλουσα δύναμη στις εφέσεις.
Η καταδίκη βέβαια ήταν “επιβεβλημένη” για να δικαιολογηθεί η προσωρινή κράτηση που είχε επιβληθεί σχεδόν σε όλους. “Δικαιοσύνη” και σκοπιμότητα. Λυπάμαι, αλλά αυτή είναι η αλήθεια.
Αν αυτά που συνέβησαν το 2018 είναι πραγματικά απογοητευτικά για όποιον διατηρεί το πάθος για δικαιοσύνη, τι να πει κανείς για την πρόσφατη απόφαση της Χίου;
Προσπαθώ να μην υπερβάλλω, αλλά νομίζω ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα ακραία περίπτωση μη δίκαιης δίκης που πρέπει να κάνει κάθε δημοκρατικό άνθρωπο να αγανακτήσει και να αντιδράσει.
Ας μην ειπωθεί προς αντίλογο, παρακαλώ, ότι αυτά δεν γίνονται καθώς η Ελλάδα δεν είναι χούντα. Σίγουρα δεν είναι. Όπως δεν ήταν όμως ούτε το Ηνωμένο Βασίλειο το 1974 – μάλιστα είχε και κυβέρνηση Εργατικών – όταν στήθηκε η σκευωρία για τους 4 του Γκίλφορντ, την γνωστή υπόθεση της ταινίας “Εις το όνομα του Πατρός”. Η σκοπιμότητα μπορεί να επισκιάσει κάθε δέσμευση προς τις αρχές του κράτους δικαίου, ιδίως όταν τα θύματα είναι οι πιο αδύναμοι (εδώ 4+2 νεαροί Αφγανοί πρόσφυγες) και όταν υπάρχει το υπόβαθρο της πολιτικής εκμετάλλευσης, ιδίως σε ζητήματα “εθνικού” ενδιαφέροντος.
Το ερώτημα που τίθεται είναι: μπορούμε να συμβιβαστούμε με την ιδέα 6 ανθρώπων που κρατούνται στην φυλακή με ποινή μακροχρόνιας κάθειρξης για λόγους σκοπιμότητας;
Αλλά, κι αν ακόμα δεν μπορούμε να είμαστε τόσο κατηγορηματικοί για το ποιος έκαψε ή δεν έκαψε την Μόρια πέρσι,μπορούμε όμως να ανεχτούμε μια τόσο κραυγαλέα περίπτωση παραβίασης της αρχής της δίκαιης δίκης;
Οι άξιες συνήγοροι θα κάνουν την δουλειά τους στην κατ’έφεση δίκη. Η κοινωνία των πολιτών όμως θα πρέπει να κάνει την δική της, ήδη από τώρα, για να εξασφαλίσει στους 6 της Μόριας αυτό που δεν είχαν σε πρώτο βαθμό: μια δίκαιη δίκη.
πηγή: Facebook
#independentnews