Του Νίκου Σκοπλάκη*
*…Η ελληνική δεξιά – με ελάχιστες και σήμερα, κατά την κρίση μου, ανύπαρκτες εξαιρέσεις – περιφρονούσε τη γνώση, την καλλιτεχνική δημιουργία και τη διανοητική προσπάθεια, ακόμα και ως προνόμιο των ολίγων, οι οποίοι δεν μπορούσαν να είναι τίποτα παραπάνω από επιχορηγούμενα, πειθήνια και, ενίοτε, υπογείως χλευαζόμενα “εξωτικά πουλιά”: Έπρεπε να αποτραπεί ο υπερβάλλων θαυμασμός των γόνων για τις συγγραφές, τις εις βάθος έρευνες, τις υπέρμετρες καλλιέργειες, που τους/τις ξεστράτιζαν από τους στόχους της ταξικής αναπαραγωγής, ανοίγοντας ακόμα και τους διαύλους της ταξικής αποστασίας.
Ο φαιοκίτρινος νεοσυντηρητισμός εν Ελλάδι (και όχι μόνο) αντλεί τα πρότυπά του από τον πιο απολυταρχικό και σκοταδιστικό παλαιοκαθεστωτισμό, επιδιώκοντας να επιβάλει – με υλικούς, αξιακούς και συμβολικούς όρους – τον νεοαριστοκρατισμό του σαλαμέμπορα και λαδέμπορα μαυραγορίτη: Η οποιαδήποτε επιθυμία των “κατώτερων τάξεων” για τη γνώση, η οποιαδήποτε διεκδίκηση πρόσβασης σε αυτήν, θεωρείται από το κόμμα της τάξης όχι μόνο απευκταία, αλλά επικίνδυνη και καταστροφική για την ιδεολογική του κυριαρχία.
Ο Πατέλης δεν μπορεί – ή δεν θέλει ακόμα – να το πει έτσι ακριβώς, αλλά αυτό εννοεί: Τα οποιασδήποτε ποιότητας διδακτορικά θα πρέπει να λογίζονται ως σπάνια προνόμια κλειστών διαύλων της ταξικής κυριαρχίας, οι έρευνες, οι καλλιτεχνικές δημιουργίες και οι “σπάταλες” αναζητήσεις στον κόσμο του επιστητού θα πρέπει πια να αφορούν μια ελαχιστότατη, εσωτερικά ρυθμιζόμενη μειοψηφία που θα κινείται μεταξύ του αυλικού και του χομπίστα. Για τους καλούς πληβείους και τα καλά υποψήφια δουλικά αυτά τα πράγματα θα πρέπει να είναι αδιανόητα, από μόνοι/ες τους θα πρέπει να τα θεωρούν υπερφίαλο χάσιμο χρόνου, παλαβές ιδεοληψίες, οι οποίες σωστά τιμωρούνται από τους αυθέντες σαν τον κυρ Πατέλη, που ρυθμίζουν τη ροή, τις αξίες και την εκπαίδευση της νέας δουλοπαροικίας.
Στη νέα αστική κανονικότητα, ως έγκριτα πρότυπα προβάλλονται ο Πατέλης και ο προφήτης αυτού, Τζήμερος. Ακόμα και ο Παπανούτσος εκπίπτει στην κατηγορία ενός εμπρηστικού αριστεριστή αμπελοφιλόσοφου για τον φαιοκίτρινο βάλτο. Ακόμα και κατ’ εξοχήν ιδεαλιστικές αντιλήψεις αστών εστέτ (δεν εννοώ εσάς, ψευτοεστέτ ντροπές!), όπως η επιθυμία της μη-παραίτησης από τον πλούτο της γνώσης, η βίωση και η αναζήτησή της σε μια αυθεντική εκδοχή του homo studiosus είναι φαινόμενα κολάσιμης τεμπελιάς κατά τον παρασιτικότατο homo stultus Πατέλη.
Σήμερον, ο ταξικός κυρίαρχος – ο όντως περιούσιος αστός – προκειμένου να ζορίσει μέχρι τα έσχατα άκρα τη δυνατότητα αναπαραγωγής του, με κύριο ζητούμενο μια πιο ευτελισμένη, απομορφωμένη, πειθήνια και ευνουχισμένη εργατική δύναμη, δεν θέλει, αλλά και δεν μπορεί πια, να εκφέρει καν τον προβληματικό λόγο του Τσάτσου ή του Θεοδωρακόπουλου. Μπορεί, όμως, να κλάσει εκκωφαντικά τις αερολογίες του Πατέλη.
Η έντονη εσωτερίκευση της δεξιάς – επομένως και του Πατέλη – σε έναν ωκεανό αβεβαιότητας, προαγορασμένων επάθλων και υποθηκευμένων προσόντων προς απόκτηση εργασίας, δεν είναι σπάνιο φαινόμενο και μεταξύ των “παιδιών του λαού”. Αν, όμως, το κίνητρο είναι θεμελιωμένο στην κουτοπονηριά, το αποτέλεσμα είναι ο αυτοδιασυρμός. Όχι μόνο επειδή η κουτοπονηριά είναι έτσι κι αλλιώς αυτοδιασυρμός. Αλλά επειδή η χειρότερη μορφή αυτοδιασυρμού είναι να ταΐζεις (ποικιλοτρόπως) τον Πατέλη και την παράταξή του για να σε εξευτελίζουν.
, O HOMO SULTUS ΠΑΤΕΛΗΣ, INDEPENDENTNEWS