Ο Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης στην εκπομπή Παρατηρητήριο #Covid19 εφ’ όλης της ύλης (Βίντεο)

Posted on 04 Απριλίου, 2020, 8:26 μμ
5 secs

“Η διαρκής λιτότητα δεν μπορεί να είναι η απάντηση στις ανατροπές που προκαλεί η πανδημία στην παγκόσμια οικονομία”


Η συνέντευξη – και σημεία της συνέντευξης που παραχώρησε ο Γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης στην εκπομπή Παρατηρητήριο #Covid19 με τον Κώστα Αρβανίτη Στο Κόκκινο 105,5 (Βίντεο)


• «Σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε, η παρουσία η δική σου και του Παρατηρητηρίου είναι το “οξυγόνο” για δεκάδες χιλιάδες κόσμου που μας παρακολουθεί με δεδομένο όλο αυτό το κλίμα που υπάρχει στα κυρίαρχα, στα βασικά, στα επίσημα Μέσα ενημέρωσης. Μου έκανε εντύπωση, την προηγούμενη Τετάρτη, στο πρώτο μετά από καιρό briefing που έκανε ο Χαρίτσης προς τους συντάκτες, ότι η Δημόσια Τηλεόραση αφιέρωσε περί τα 40 δευτερόλεπτα. Τελευταία είδηση πριν τα αθλητικά. Όταν ήταν μια ζωντανή συζήτηση δύο ωρών περίπου. […] Νομίζω ότι και σε αυτές ακόμα τις συνθήκες θα έπρεπε, με έναν πιο επίσημο τρόπο, να υπάρξει μια διαμαρτυρία προς το Εθνικό Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο. Δεν σημαίνει ότι λόγω του κορονοϊού τα πάντα έχουν πάψει να λειτουργούν, οι κανόνες της δημοκρατίας. Άλλο είναι ότι ενσυνείδητα και ηθελημένα αυτοπεριορίζουμε ορισμένα πράγματα και άλλο να επιβάλλουμε τον απόλυτο έλεγχο σε ό,τι ακούγεται και λέγεται. Νομίζω ότι θα πρέπει να το κάνουμε αυτό, ήδη το συζητάμε, διότι δεν μπορεί να πάει άλλο έτσι».

• «Η κατάσταση της πανδημίας είναι καθολική, αφορά όλο τον πλανήτη. Δεν έχουμε περιοχές του πλανήτη οι οποίες μπορούν να παράγουν, μπορούν να είναι εκτός εμπόλεμης ζώνης. Δεν έχουμε περιοχές οι οποίες να μπορούν να φιλοξενήσουν -και αύριο αυτό μπορεί να είναι ακόμη πιο έντονο- τους αυριανούς οικονομικούς μετανάστες. Μιλάμε για μία ύφεση σε όλο τον πλανήτη. Αυτό είναι κάτι καινούργιο. Είναι κάτι το απρόβλεπτο που θέτει βεβαίως και νέα ερωτήματα. Θέτει ζητήματα περιφερειακής ανάπτυξης, ενός νέου αναγκαίου τρόπου διάρθρωσης της παραγωγής. Είδαμε με πολύ έντονο και δραματικό τρόπο αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες. Ενώ, για παράδειγμα, υπάρχουν μάσκες στην Κίνα, αυτές να μη φτάνουν στον προορισμό τους παρ’ ότι προορίζονται να καλύψουν τις ανάγκες της τάδε χώρας. Διότι υπάρχει κρίση των εφοδιαστικών αλυσίδων, διότι οι Αμερικανοί έδωσαν περισσότερα προχθές και αγόρασαν στο αεροδρόμιο το φορτίο που προοριζόταν για άλλη χώρα. Αυτά όλα, πλέον, θέτουν ερωτήματα για το πώς πρέπει να οργανωθεί ο κόσμος στο επίπεδο της παραγωγής. Αυτό είναι ένα εντελώς καινούργιο σχέδιο το οποίο θα πρέπει να είναι τολμηρό και έξω από τον τρόπο που σκεφτόμασταν μέχρι τώρα».

• «Η αλληλεγγύη για τις κυρίαρχες δυνάμεις επιστρατεύεται και υιοθετείται στο βαθμό που δεν διαταράσσει τις υπάρχουσες ισορροπίες. Μας μίλαγαν για αλληλεγγύη τα προηγούμενα χρόνια, των μνημονίων, αλλά ήταν μια αλληλεγγύη για να αναπαραχθεί το νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα στην Ευρώπη. Δεν ήταν μια αλληλεγγύη ουσιαστική απέναντι στον λαό μας. Γι’ αυτό και είδαμε με την κρίση του 2008, ότι τελικά επιλέχθηκαν λύσεις, οι οποίες που κατέληξαν στο τέλος; Σε προγράμματα δημοσιονομικής εξυγίανσης, δηλαδή λιτότητας, για τους ευρωπαϊκούς λαούς. Με πιο έντονο βέβαια και πιο ακραίο το παράδειγμα της Ελλάδας».

• «Σήμερα ακούγονται προτάσεις και ορθώς ακούγονται, για το ότι θα πρέπει να αναλάβει το κάθε κράτος το ιδιωτικό χρέος, έτσι ώστε να διατηρηθεί ο παραγωγικός ιστός, να υπάρχουν θέσεις εργασίας. Το επόμενο βήμα ποιο θα είναι; Αυτό το δημόσιο, πλέον, διογκωμένο χρέος της κάθε χώρας ξεχωριστά θα κληθεί να το πληρώσει ξανά η κάθε κοινωνία; Αυτό αντιλαμβάνεστε ότι θέτει το άλλο ζήτημα, το οποίο κάποτε λέγαμε εμείς και νομίζω ότι δεν έχει χάσει την αξία του. Της ανάγκης μιας νέας συνεννόησης, παγκόσμιας, για τα δημόσια χρέη. Αλλιώς δεν μπορεί να επανεκκινήσει πια αυτός ο κόσμος. […] Το ζήτημα θα τεθεί από τα πράγματα, που λέγαμε παλιά, η ίδια η ζωή θα το θέσει. Σημασία έχει να έχουν πρυτανεύσει εκείνες οι πολιτικές αντιλήψεις, να υπάρχει πολιτική βούληση, έτσι ώστε αυτό να σχεδιαστεί.

• «Πρέπει να δούμε το θέμα της περιφερειακής παραγωγής διάρθρωσης. Δηλαδή δεν μπορεί οι οικονομίες να έχουν τα χαρακτηριστικά της οικονομικής μονοκαλλιέργειας. Κάθε Περιφέρεια, κάθε κράτος, πρέπει να ξαναδεί ένα πιο ισορροπημένο μοντέλο παραγωγικής διάρθρωσης, όπου θα υπάρχει και ο πρωτογενής τομέας και ο δευτερογενής τομέας. Δεν μπορεί η Ελλάδα να είναι μονόπλευρα προσανατολισμένη μόνο στον τουρισμό ή στις υπηρεσίες, κατά κύριο λόγο».

• «Είχε επικρατήσει επί χρόνια η λογική ότι δεν επιδοτώ το αποτέλεσμα της καλλιέργειας, αλλά επιδοτώ κάποιον ακόμα και για να μην καλλιεργήσει. Αυτά τα πράγματα έχουν οδηγήσει -και αυτό είναι πολύ έντονο στη σημερινή κατάσταση- σε φαινόμενα συνολικής απαξίωσης του πρωτογενούς τομέα. Διάβαζα κάπου ότι θα έχουμε το εξής πρόβλημα. Επειδή θα υπάρξουν φραγμοί στην μετακίνηση των πληθυσμών λόγω πανδημίας, δεν θα υπάρχουν εργατικά χέρια για να κάνουν τη συλλογή σε διάφορες αγροτικές παραγωγές. Διότι οι πληθυσμοί που κατοικούν εκεί δεν ξέρουν να το κάνουν. Να θέσω ένα υποθετικό ερώτημα, δεν ξέρω τι θα γίνει, γνωρίζω όμως ότι, για παράδειγμα, στη συλλογή του ροδάκινου στην Βέροια, στην Μακεδονία, παίρναμε εργάτες γης από Βουλγαρία και από άλλες γειτονικές χώρες, Στις σημερινές συνθήκες τι θα γίνει; Ποιος θα υποκαταστήσει αυτά τα εργατικά χέρια; Άρα τίθενται ερωτήματα πάρα πολύ καίρια, τα οποία θα αναμορφώσουν συνολικά τον τρόπο που σκεφτόμαστε».

• «Αυτό όλο που συζητάμε, που είναι ψηφίδες ενός νέου σχεδίου, ποιος θα κληθεί να το υλοποιήσει; Οι δυνάμεις της αγοράς; Το 1 και 1,5% των ολιγαρχών του κόσμου, που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πλούτου; Ή θα πρέπει να δούμε μία ενεργητική, οργανωμένη παρέμβαση από το κάθε κράτος ξεχωριστά; Ενδεχομένως, λοιπόν, να ανακαλύψουν ξανά τη γοητεία των εθνικοποιήσεων σε στρατηγικούς τομείς, να δούμε νέες μορφές κοινωνικής ιδιοκτησίας, μικτές μορφές κράτους και κοινωνίας, εργαζομένων. Θα ξανατεθούν τέτοιου είδους θεμελιώδη ερωτήματα».

• «Καμιά φορά πετούν ιδέες για να δουν αντιδράσεις. Ενδεχομένως παρασυρμένος, ο κ. Μητσοτάκης, από τα αποτελέσματα κάποιων δημοσκοπήσεων, που δείχνουν μια αποδοχή στους γενικούς χειρισμούς και ιδιαίτερα στα θέματα της υγείας, να “φλερτάρει” με τέτοιες ιδέες. Ιδέες οι οποίες, βεβαίως, δεν προτάσσουν την ανάγκη να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα της χώρας, της οικονομίας, της εργασίας. Κυρίως έχουν πολιτικά κίνητρα μέσα τους. Θεωρώ ότι εάν υιοθετούσε ένα τέτοιο σενάριο, αυτό το οποίο θα επιδίωκε είναι να “κάψει” την ιστορία της απλής αναλογικής μέσα από διπλές εκλογές. Τώρα, πως σχετίζεται αυτό με τις ανάγκες της χώρας και αν είναι σκόπιμο μια κυβέρνηση, η οποία έχει μια αδιαμφισβήτητη κοινοβουλευτική αυτοδυναμία και έναν μεγάλο ορίζοντα μπροστά της, να κάνει εκλογές απλά και μόνο για λόγους τέτοιους, στενά πολιτικής ωφέλειας, είναι ένα θέμα που θα κληθεί ο ίδιος να το εξηγήσει εάν το επιλέξει».

• «Αξίζει να κάνουμε ένα σχόλιο για τις δημοσκοπήσεις. Σήμερα σε όλες τις χώρες εμφανίζονται οι διοικούντες να έχουν μια ευρύτερη απήχηση στην κοινή γνώμη. Το βλέπουμε και στη Γαλλία και σε άλλες χώρες και αυτό ξέρετε μπορεί εύκολα να δικαιολογηθεί. Είναι μια, ψυχολογικού τύπου, έκφραση των κοινωνιών, οι οποίες προσπαθούν να πιαστούν από αυτούς που χειρίζονται τις τύχες τους, που χειρίζονται κάποιες κρίσιμες αποφάσεις. Μην παρασυρόμαστε να βγάλουμε μονιμότερα πολιτικά συμπεράσματα. Άλλωστε κι εμείς ως χώρος έχουμε αναγνωρίσει ως θετική την αντίδραση σε σχέση με τα περιοριστικά μέτρα. Εκεί που έχουμε τελείως διαφορετικές προσεγγίσεις είναι στα θέματα της οικονομίας, της εργασίας. Εκεί τα πράγματα δυστυχώς δεν πηγαίνουν καλά».

• «Οι κατευθύνσεις που έχουν δοθεί, αλλά και οι προβληματισμοί που κυριαρχούν σε όλες τις οργανώσεις μας, είναι πως μπορούν να βοηθήσουν σε αυτές τις συνθήκες, καταρχάς στα ζητήματα της αλληλεγγύης. Είτε μέσω των συγκεκριμένων, των υπαρκτών δομών της Αλληλεγγύης για όλους, είτε πηγαίνοντας στους, κατά τόπους, δημάρχους, ρωτώντας τους εάν υπάρχει ανάγκη στήριξης στα πλαίσια του προγράμματος «Βοήθεια στο Σπίτι», σε εθελοντική βάση και παίρνοντας βεβαίως όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις -αυτά πρέπει να τα σκεφτόμαστε για όλες και για όλους- βάζοντας εθελοντές να δουλεύουν σε γραμμές 24ωρης επικοινωνίας για ηλικιωμένους ανθρώπους. Είτε μετατρέποντας και τα γραφεία μας σε μικρές αυτοσχέδιες τέτοιες δομές, όπου δεν υπάρχουν οι προηγούμενες εκδοχές. Ξεκινώντας πρώτα από όλα από τα μέλη μας. Μιλάμε για μερικές δεκάδες χιλιάδες μέλη, πολύ περισσότερα από όσα ήταν πριν από 6 – 7 μήνες. Και αυτοί αποτελούν ένα μέρος του συνόλου και έχουν και τις δικές τους ανάγκες. Το κόμμα κινείται με αυτόν τον τρόπο, συζητά μέσα από τηλεδιασκέψεις. Μου έχει κάνει εντύπωση πως πάρα πολλές οργανώσεις το ζητάνε. Πριν δύο μέρες παρακολούθησα μια διευρυμένη σύσκεψη της οργάνωσης του Ηρακλείου Αττικής, περίπου δύο ώρες. Σαν γραμματέας δεν είχα πάει σε αυτή την οργάνωση, το έκανα τώρα έτσι και ήταν πολλά και ενδιαφέροντα τα ερωτήματα».

• «Δεν μπορούμε να μιλάμε τώρα για ένα χρονοδιάγραμμα σε σχέση με το Συνέδριο. Θα το προσεγγίσουμε κάτω από τις νέες συνθήκες. […] Οι εγγραφές συνεχίζονται. Και υπάρχει η ανάγκη να δούμε το πρόγραμμά μας υπό αυτές τις νέες συνθήκες. Σκέψου όλο αυτό τον προβληματισμό, για τον οποίο λέγαμε πριν, πως θα μετουσιωθεί σε ένα νέο κεφάλαιο που θα μιλάει για την εποχή μετά την Πανδημία; Αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό και θέλει αρκετή δουλειά, φαντασία και πολιτική τόλμη».

...