Του Νίκου Σκοπλάκη
*…Πρώτα από όλα δεν πιστεύει πως είναι άτρωτη η ίδια η βάναυση και ποταπή φαιοκίτρινη κομπανία που κυβερνάει. Γι’ αυτό ακριβώς – ελέω ιστορικής αναγκαιότητας και Μητσοτάκη – επιδιώκει να επιβάλλεται μέσα από την προπαγάνδα, τη βία, τους αποκλεισμούς αντιφρονούντων και τον χαφιεδισμό.
Εσχάτως κατανοούμε ότι έχει και μια προεδρία της δημοκρατίας πλήρως προσαρμοσμένη στα μέτρα της και στα σταθμά των (παρα)μηχανισμών της.
Η πρόεδρος τους της δημοκρατίας, μάλιστα, δεν βρίσκει τίποτα το μεμπτό όταν ποζάρει μπροστά στο τείχος του αίσχους στον Έβρο, όπως δεν βρίσκει τίποτα το μεμπτό όταν τελικά αποκλείει από τις βραβεύσεις μια πραγματική προσωπικότητα διεθνούς κύρους, τον Ιάσονα Αποστολόπουλο, ο οποίος για το έργο του έχει ήδη τιμηθεί με διακρίσεις σε άλλες χώρες. Εν ολίγοις και σαφώς η πρόεδρός τους της δημοκρατίας μάς λέει ότι δεν βρίσκει τίποτα μεμπτό και στο να γίνεται παρακολούθημα του κάθε σπιούνου και του κάθε απολογητή της λούμπεν ακροδεξιάς.
Μετά τον εσπευσμένο αποκλεισμό του διασώστη από τις βραβεύσεις η πρόεδρος της δημοκρατίας (ναι, με πολύ μικρό δ) – ή μάλλον να πω της δημοκρατορίας; – ζει και κινείται στον ρυθμό των διαθέσεων αυτής της φαιοκίτρινης κομπανίας. Για να είμαστε σαφείς.
Και για να είμαστε σαφέστεροι/ες: Τι, ακριβώς, και με ποιους σκοπεύει να γιορτάσει απόψε η πρόεδρος της δημοκρατίας;
Θεωρώ ότι μετά από αυτό το συμβάν, τα κόμματα της αριστερής και δημοκρατικής αντιπολίτευσης οφείλουν να α π έ χ ο υ ν από ένα κούφιο σουαρέ, στο οποίο θα χασκογελάνε οι ακραίοι δεξιοί διώκτες αντιφρονούντων, που έγιναν και λογοκριτές υπηρεσίας σχετικά με τις βραβεύσεις της ελληνικής δημοκρατίας (τρόπος του λέγειν).
Κι αν αυτά τα κόμματα καίγονται ακόμα για το τι θα πουν τα «εθνικά ακροατήρια» είναι εντελώς άξια της μοίρας τους. Χωρίς πολλές κουβέντες.
Επ’ ουδενί χάνει το παραμικρό ο Ιάσων Αποστολόπουλος, αντιθέτως είναι κέρδος το ότι μένει μακριά από τα λερωμένα βραβεία μιας πολιτείας που διαχρονικά έχει βολέψει και ξεπλύνει όλων των ειδών τα γραβατωμένα φασισταριά, ενώ καταδιώκει και παραγκωνίζει ανθρώπους που δίνουν στην έννοια της δημοκρατίας το πλήρες περιεχόμενό της. Η ακτινοβολία και η διεθνής αναγνώριση της προσφοράς του θα καθιστούν ακόμα μικρότερα τα σκοτεινά ανθρωπάρια της βαλκανοροκοκό μετα-χουντικής Ορμπανανίας και την ευπειθή τους πρόεδρο.
Η βράβευση του Ιάσονα Αποστολόπουλου θα ήταν η απόδειξη ότι αυτή η δημοκρατία διαθέτει ακόμα κάποια ικμάδα και δεν έχει φτάσει, μαζί με τους θεσμούς της, στον έσχατο εξευτελισμό, σπαρασσόμενη από τα λουμπενοειδή μηδενικά του φαιοκίτρινου συρφετού, με τα μαφιοζιλίκια και τις απολυταρχικές φαντασιώσεις.
Αποδεικνύεται ξεκάθαρα ότι το μόνο ερέθισμα που ενδιαφέρεται να προσφέρει αυτή η πολιτεία σε όσους πολίτες και όσες πολίτισσές της δεν έχουν απεμπολήσει το δημοκρατικό φρόνημα είναι το να ανατριχιάσουν από αηδία.
Διότι μόνο από αηδία μπορείς να ανατριχιάσεις όταν μαθαίνεις πως ένα γλοιώδες παττακοειδές κορδώνεται, λίγες ώρες πριν από την 47η επέτειο αποκατάστασης της δημοκρατίας, επειδή απέτρεψε, τελικά, τη βράβευση ενός γενναίου πολίτη με μεγάλη καρδιά.
Είχα σκοπό να αναρτήσω κάτι φωτογραφίες από το 1974. Δεν βλέπω τον λόγο τελικά. Αναρτώ τον Ιάσονα Αποστολόπουλο. Αυτός και τα ζωντανά παιδιά στην αγκαλιά του είναι η δική μου Μεταπολίτευση. Η δική μου Δημοκρατία.