Νίκος Γεωργίου: Χαμογέλα, ρε. Τι σου ζητάνε;

Posted on 11 Μαΐου, 2020, 8:07 μμ
1 sec

Περίπου 50 ημέρες χρειάστηκαν για να αλλάξει ριζικά η ζωή εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, επαγγελματιών, μικρών επιχειρηματιών, αλλά και των οικογενειών τους. Τα ίδια και αλλού, όπως εδώ. Τις μέρες του εγκλεισμού η αγωνία για τη ζωή είχε το πάνω χέρι. Κι όλες οι αποφάσεις, οι συμμορφώσεις και οι ελπίδες μας επικεντρώθηκαν σε ένα ζητούμενο: να επιβιώσουμε. Εμείς και οι οικείοι μας. Οι γονείς μας, τα αδέρφια μας, οι παππούδες μας, τα παιδιά μας. Κι έτσι φτάσαμε να ευγνωμονούμε αυτούς που μας έσωσαν, με τα μέτρα που πήραν, στον χρόνο που τα πήραν. Κι ας μην έκαναν όλα όσα έπρεπε, όπως τις αναγκαίες προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού, που θα χρειαστεί και σε ενδεχόμενο δεύτερο κύμα της πανδημίας.

Αλλά πόσο να κρατήσει αυτή η ευγνωμοσύνη από μόνη της, χωρίς διαρκή τροφοδότηση;

Ως πότε θα πρέπει ο κόσμος να είναι ευγνώμων που ξεκίνησε σχετικά εγκαίρως ο εγκλεισμός (κι ας μη μπήκαν σε καραντίνα όσοι επέστρεψαν από την Ιταλία) και δεν χρειάστηκε να δοκιμαστεί το σύστημα υγείας;

Κάθε σελίδα που γυρίζει βάζει μπροστά στον αναγνώστη άλλα, νέα, πράγματα. Σήμερα η προσοχή όλου του κόσμου επικεντρώνεται, θέλει δε θέλει, στην εξασφάλιση του επιούσιου. Στο τραπέζι πρέπει να μπει ψωμί και το ηλεκτρικό ρεύμα πρέπει να πληρωθεί. Νέα κατάσταση, νέα μέτρα, νέες προτεραιότητες.

Γι’ αυτό και η ευγνωμοσύνη ζορίζεται σε αυτή τη νέα φάση. Ωραίο είναι να σε σκέφτονται και να σου μιλούν όμορφα, πολιτισμένα, για το πώς «θα περάσουμε όλοι μαζί τα δύσκολα». Είναι όμως άσχημο να στέκεσαι μπροστά στο άδειο ψυγείο μόνος σου.

Από το καλοκαίρι του 2019 η νέα κυβέρνηση έθεσε τις δικές της παραμέτρους διακυβέρνησης και άρχισαν τα «φάλτσα». Ουσιαστικά δεν σταμάτησαν ποτέ, γι’ αυτό και σήμερα θεωρούνται αδιανόητα μέτρα που λαμβάνονται σε άλλες χώρες, όπως η δωρεάν παροχή μασκών.

Αν γνωριζόμασταν σαν αδέρφια;

Το 1988 ο Χρόνης Μίσσιος καλούσε τους αναγνώστες του βιβλίου του «Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;» να σκεφτούν τι θα γινόταν εάν γνώριζαν όλους τους νεκρούς των πολέμων. Αν τους γνώριζαν τόσο καλά σαν τ’ αδέρφια τους. «Πόσο άγρυπνοι και προσεχτικοί θα ήμασταν σε κάθε επιλογή της εξουσίας, σε κάθε ιδεολογική πρόταση», έγραφε ο αγαπημένος συγγραφέας.

Είναι σήμερα έτσι, άγρυπνος και προσεχτικός, ο κάθε πολίτης; Τι θα γινόταν αν γνώριζε τόσο καλά:

  • Έστω έναν από τους εκατοντάδες νεαρούς που τον περασμένο Νοέμβριο, ύστερα από έφοδο της Δίωξης Ναρκωτικών σε νυχτερινό κέντρο στο Γκάζι, υποχρεώθηκαν να μείνουν επί μία ώρα γονατιστοί με τα χέρια στο κεφάλι, πριν τους επιτραπεί να φύγουν;
  • Κάποιο από τα παιδιά που σύρθηκαν βίαια στην ταράτσα του σπιτιού τους και λοιδορήθηκαν ως… φίλοι καταληψιών ή και καταληψίες αρχικά, με την συνδρομή αμείλικτων μέσων μαζικής ενημέρωσης;
  • Έναν νεαρό κάτοικο της περιοχής που βρισκόταν τις προάλλες το βράδυ στην Πλατεία Αγίου Γεωργίου της Κυψέλης και κατέληξε να έχει προσαχθεί μετά τον ξυλοδαρμό του από την αστυνομία;

Τι θα σκεφτόταν κάποιος για τις αποφάσεις της εξουσίας, εάν γνώριζε και νοιαζόταν σαν αδερφό του:

  • Τον εργάτη του εργολαβικού συνεργείου που πληρωνόταν στην ώρα του, διαφορετικά είχε ευθύνη η εταιρεία που προσέλαβε τον εργολάβο, κάτι που άλλαξε η παρούσα κυβέρνηση;
  • Τον εργαζόμενο στις τράπεζες που τον απέλυσαν αυθαίρετα, για πρώτη φορά μετά την μεταπολίτευση ή τον τραπεζοϋπάλληλο που υποχρεώθηκε να αλλάξει εταιρεία και επαγγελματική ιδιότητα;
  • Τον εργαζόμενο που κλήθηκε να περάσει με 530 ευρώ τον πρώτο μήνα της καραντίνας, επειδή η κυβέρνηση αρνήθηκε να λάβει μέτρα πλήρους στήριξης του εισοδήματός του;
  • Αυτόν που θα απολυθεί σε λίγες μέρες ή που ήδη έχασε τη δουλειά του ή αυτόν που θα χάσει το 20% του μισθού του, ενώ καμία υποχρέωσή του δεν μειώνεται;

Τελικά, πόσο ευγνώμων μπορεί να είναι κανείς απέναντι σε μια κυβέρνηση που αξιώνει «χειροκρότημα» για όλες τις αποφάσεις της, ακόμη κι όταν αυτές οδηγούν σε ανεργία, ανέχεια, περιορισμό δικαιωμάτων, βία και μεγαλύτερη ανασφάλεια για το μέλλον;

Κάποιοι επιμένουν να κρίνουν θετικά την κυβέρνηση για όλα όσα έκανε, χωρίς να δέχονται ότι η πολιτική της μπορεί να είναι λαθεμένη, ανεξάρτητα από τα γεγονότα. Κάποιοι άλλοι παραδέρνουν ζαλισμένοι ανάμεσα στις δημοσκοπήσεις που δίνουν στην κυβέρνηση απίθανα θετικά ποσοστά και στις θριαμβευτικές αναφορές των μέσων ενημέρωσης που αποσιωπούν κάθε μελανό σημείο της.

Σε κάθε περίπτωση, η κοινωνία πρέπει να αναρωτηθεί εάν υπάρχουν ή αν πρέπει να υπάρξουν διαφορετικές επιλογές για την οικονομία, την εργασία, την κοινωνική πολιτική, την κρατική παρέμβαση. Στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο έχει αρχίσει ο προβληματισμός για ενδεχόμενες αλλαγές σε σχέση με τις μέχρι σήμερα κυρίαρχες επιλογές.

 

IndependentNews.gr

...