Αν δεν ήταν σοβαρό, θα έπρεπε να γελάμε με την κυνική υποκρισία της αυτοκρατορίας. Για σχεδόν 20 χρόνια, η Ουάσιγκτον και το Λονδίνο (και η Ευρωπαϊκή Ένωση) συμπεριφέρονται στη Βενεζουέλα του Maduro όπως οι παλιοί πειρατές.

Σε χρονολογική σειρά, το τελευταίο μέτρο εναντίον της χώρας, στις 2ης Ιούλη, είναι η απόφαση ενός Βρετανού δικαστή να μην επιστρέψει τους 31 τόνους χρυσού που κατατέθηκαν από τη Βενεζουέλα στην Τράπεζα της Αγγλίας, αξίας περίπου 1 δις δολαρίων. Η επίσημη αιτιολόγηση του δικαστή και των τραπεζιτών της «Αυτού Μεγαλειότητας» είναι ότι η βρετανική κυβέρνηση δεν αναγνωρίζει τη συνταγματική κυβέρνηση του Nicolàs Maduro, αλλά την αυτοανακηρυγμένη μαριονέτα του Juan Guaidò. Τον περασμένο Μάρτιο, η Βενεζουέλα ζήτησε ένα δάνειο έκτακτης ανάγκης από το ΔΝΤ για την καταπολέμηση του Covid-19. Ενα δάνειο που αρνήθηκε να της δώσει το ΔΝΤ υπό την πίεση των ΗΠΑ. Και πάλι, η «δικαιολογία» του ΔΝΤ ήταν η μη αναγνώριση του Maduro ως νόμιμο Πρόεδρο.
Στην εμμονή τους με την ασφυξία του Καράκας, οι διάφορες αμερικανικές και βρετανικές διοικήσεις ακολούθησαν μια σειρά αυξανόμενων επιθέσεων σε ένα πλαίσιο «πολυδιάστατου πολέμου»: μμε, στρατιωτικά, διπλωματικά, εμπορικά, οικονομικά κ.λπ. Όπως στις πολιορκίες του Μεσαίωνα, προκειμένου να κατακτήσουν τα κάστρα του εχθρού,  προσπαθούν να  λιμοκτονήσουν το λαό . Αρκεί να επικαλεστούν την «ανθρωπιστική κρίση» και την αναγκαιότητα ξένης στρατιωτικής επέμβασης. Παράλληλα με τις στρατιωτικές επεμβάσεις (τον Μάιο η τελευταία απόπειρα με το “Operaciòn Gedeón”), οι τελευταίες επιθέσεις έχουν επικεντρωθεί στην εμπορική και οικονομική πλευρά, δημιουργώντας ένα πραγματικό “αποκλεισμό”, όπως και με την Κούβα. Ενα αποκλεισμό που έγινε πιο επιθετικός μετά την ανακοίνωση της Βενεζουέλας να εγκαταλείψει το δολάριο στις εμπορικές συναλλαγές και την υιοθέτηση ενός κρυπτονομίσματος στο διεθνές εμπόριο.

Πριν από λίγες ημέρες, τυχαία μετά την ανακοίνωση των επόμενων εκλογών (προγραμματισμένες για τις 6 Δεκέμβρη), σε κοινή γραμμή με τις ΗΠΑ, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε νέες κυρώσεις, όχι μόνο εναντίον κυβερνητικών εκπροσώπων, αλλά και εναντίον ηγετών της αντιπολίτευσης που δεν είναι σύμφωνοι με τη βίαιη και πραξικοπηματική στρατηγική  των ακραίων εξτρεμιστών της αντιπολίτευσης.

Αλλά ας τα πάρουμετα πράγματα με τη σειρά.
Οι εχθροπραξίες είχαν ξεκινήσει από την εκλογική νίκη του Τσάβες το 1998, πολύ πριν από την αυτοανακήρυξη μιας σκοτεινής προσωπικότητας στην προεδρία της Βενεζουέλας, τον Γενάρη του 2019. Η νίκη του Τσάβες σήμαινε ότι η  Ουάσινγκτον έχασε τον έλεγχο της «Σαουδικής Βενεζουέλας», μιας χώρας με τα μεγαλύτερα αποδεδειγμένα αποθέματα πετρελαίου στον πλανήτη και χρονικά με μόνο δύο ημέρες πλεύσης μέχρι τα διυλιστήρια της Δυτικής Ακτής των ΗΠΑ. Μια απολύτως μη αποδεκτή κατάσταση για τις άθλιες πολυεθνικές πετρελαίου, οι οποίες έκτοτε έχουν κάνει τα πάντα για να αρπάξουν τη χαμένη λεία. Σε ένα κρεσέντο επιθετικών ενεργειών (συμπεριλαμβανομένης της καθοδηγούμενης πτώσης των τιμών του αργού πετρελαίου) μετά τον θάνατο του Τσάβες,  η κυβέρνηση Maduro  πλήττεται με τα βαρύτερα χτυπήματα. Ξεκινώντας από τον Μάρτη του 2015, με το “Executive Order 13692″ του  Ομπάμα, το οποίο επικυρώθηκε και από τον Τράμπ. Το προεδρικό διάταγμα κηρύσσει τη Βενεζουέλα “μια ασυνήθη και έκτακτη απειλή για την ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών”, δίνοντας ένα νομικό μανδύα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τις πολιτικές, διπλωματικές, οικονομικές, στρατιωτικές και παραστρατιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες παρέμεναν στο σκοτάδι εδώ και πολύ καιρό. Οι αποκαλύψεις των Wikileaks, τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της κυβέρνησης των ΗΠΑ και το τελευταίο βιβλίο (The Room Where It Happened) του John Bolton, πρώην συμβούλου εθνικής ασφάλειας, του Τράμπ επιβεβαίωσαν την ύπαρξή των παραπάνω.

Αρχικά, τα αντίποινα εφαρμόστηκαν σε άτομα που σχετίζονται ή είναι στενά συνδεδεμένα με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας, πολιτικά ή για οικονομικούς λόγους (συμπεριλαμβανομένων εταιρειών), καθώς και σε πολιτικούς και στρατιωτικούς αξιωματούχους. Αργότερα, αποφασίστηκε να “αναγκάσει την οικονομία να φωνάξει », όπως πρότεινε ο Νίξον στον Κίσινγκερ μετά τη νίκη του Σοσιαλιστή Σαλβαδόρ Αλιέντε στη Χιλή, για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των αμερικανικών πολυεθνικών. Έτσι, από τους μεμονωμένους ανθρώπους προχώρησαν στη συνέχεια στο εμπόριο και τη χρηματοδότηση, επηρεάζοντας ολόκληρη την οικονομία και επομένως ολόκληρο τον πληθυσμό στις βασικές ανάγκες της.

Οι σύγχρονες «κυρώσεις» προσπαθούν να φέρουν τη χώρα σε πολιτική και κοινωνική κατάρρευση, εμποδίζοντας το εμπόριο και παρεμποδίζοντας την εισαγωγή τροφίμων, φαρμάκων και βασικών αγαθών ή μπλοκάρουν τα κεφάλαια που προορίζονται για την αγορά τους, ώστε να αναγκαστεί ο πληθυσμός να επαναστατήσει εναντίον της κυβέρνησης. Στην εποχή του Covid-19  αυτή η στρατηγική είναι ακόμη πιο εγκληματική.

Ο κατάλογος των μέτρων είναι μακρύς και ανεξάντλητος. Αλλά με τη σειρά τους, τα ποσά και τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους.
Για παράδειγμα,η Citιbank των ΗΠΑ αρνήθηκε να παραλάβει χρήματα για την αγορά 300.000 δόσεων ινσουλίνης για τους διαβητικούς, κατά απόλυτη παράβαση της διεθνούς νομοθεσίας.
Η κολομβιανή κυβέρνηση εμπόδισε την αγορά φαρμάκων κατά της ελονοσίας που αγοράστηκαν από τη Βενεζουέλα από την BSN Medical. Πάνω από 9 εκ. δολάρια για αιμοκάθαρση και 29,7 εκ. δολάρια για την αγορά τροφίμων είναι μπλοκαρισμένα.

Στον χρηματοοικονομικό τομέα του “clearing house” λειτουργούν σε κατάσταση δυοπωλίου οι εταιρίες Clearstream και Euroclear. Μιλάμε για δύο γίγαντες της χρηματοπιστωτικής διαμεσολάβησης μεταξύ των κυβερνήσεων που εκδίδουν ομόλογα και των αγοραστών/ κατόχων τίτλων. Η πρώτη εδρεύει στο Λουξεμβούργο και η δεύτερη στις Βρυξέλλες.
Η κυβέρνηση Maduro πάντα πλήρωνε τα χρέη της, αλλά η Clearstream δεν έχει καταβάλει τόκους επί των μετοχών στους μετόχους (π.χ. στην περίπτωση ομολόγων Pdvsa που λήγουν το 2019 και το 2024). Με πίεση και εκβιασμό, ορισμένα αμερικανικά Fund «πρότειναν» τη πραγματοποίηση επαλήθευσης  για την «κανονικότητα των πληρωμών της Βενεζουέλας», παγώνοντας τις πληρωμές μερισμάτων με μια ασυνήθιστη διαδικασία. Υπό την πίεση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ, ο άλλος γίγαντας της Euroclear (θεματοφύλακας ενός σημαντικού μέρους των κρατικών ομολόγων της Βενεζουέλας), από το 2017 έχει παγώσει τις πράξεις σε ομόλογα για “λόγους αναθεωρήσεων” και «διαδικαστικών λόγων». Οι κλέφτες μπλοκάρουν έτσι περισσότερα από 1,2 δις  δολάρια Βενεζουέλας για την αγορά τροφίμων και φαρμάκων.

Από τη βρετανική πλευρά, οι σύγχρονοι κουρσάροι έπληξαν την Βενεζουέλα με ένα μεγάλο χτύπημα. Στο παρελθόν, οι κουρσάροι ήταν διάσημοι για τις επιθέσεις τους στους ωκεανούς για λογαριασμό της «Μεγαλειότητας ». Στο παρόν, αναβιώνοντας τις παραδόσεις της υπηρεσίας, η Τράπεζα της Αγγλίας αρχικά αρνήθηκε να επιστρέψει 14 τόνους ράβδων χρυσού (περίπου 550 εκ. δολάρια) που κατατέθηκαν από τη Βενεζουέλα στο Λονδίνο.
Στους πρώτους 14 τόνους χρυσού, προστέθηκαν άλλοι 17, που δόθηκαν ως εγγύηση στην Deutsche Bank, η οποία έκλεισε μονομερώς ένα εγγυημένο συμβόλαιο swap με το  Καράκας και το “γύρισε” ευγενικά στους Βρετανούς . Με άλλα λόγια, η Κεντρική Τράπεζα της Βενεζουέλας (BCV) όχι μόνο έπρεπε να αποπληρώσει το δάνειο που αποκτήθηκε σε πολύτιμο νόμισμα, αλλά δεν της αποδόθηκε ποτέ η εγγύηση. Εν ολίγοις, η Τράπεζα της Αγγλίας είναι ο πρωταγωνιστής μιας διπλής κλοπής , μιας διεθνούς επιχείρησης πειρατείας με  αμερικάνικη στήριξη.
Όπως θα θυμόμαστε, το 2011 ο Hugo Chavez είχε προσπαθήσει να επαναπατρίσει 211 τόνους χρυσού που έστειλαν οι κυβερνήσεις της Βενεζουέλας στην Αγγλία και σε άλλες τράπεζες στον κόσμο, ως εγγύηση για τα δάνεια που χορήγησε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο στις κυβερνήσεις του Jaime Lusinchi το 1988 και του Carlos Andrés Pérez το 1989. Αλλά το Καράκας δεν κατάφερε να επαναπατρίσει το χρυσό στο σύνολό του.
Και σύμφωνα με την χρηματοοικονομική υπηρεσία του Bloomberg, τα ομόλογα του Ιούλη του 2018 που είναι εισηγμένα στα διεθνή χρηματιστήρια είχαν χάσει τουλάχιστον το  57,24% της αξίας τους.

Τον Μάρτη του 2018, ο Τραμπ ανανέωσε τα διατάγματα 13692 και 13808 και πήρε νέα μονομερή μέτρα, απαγορεύοντας την αναδιάρθρωση του χρέους και απαγορεύοντας τον επαναπατρισμό μερισμάτων από την CITGO, θυγατρική της κρατικής εταιρείας πετρελαίου της Βενεζουέλας. Στη συνέχεια, το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ προειδοποιεί τα διεθνή χρηματοπιστωτικά ιδρύματα για “πιθανή σύνδεση με τη διαφθορά δημόσιων συναλλαγών”της Βενεζουέλας . Καθιστά ακόμη πιο δύσκολη την πληρωμή προμηθευτών για βασικά προϊόντα, όπως τρόφιμα και φάρμακα.
Τον Γενάρη του 2019, ο Τράμπ ανακοίνωσε νέες «κυρώσεις» στην κρατική εταιρεία πετρελαίου Petróleos de Venezuela S.A. (Pdvsa) μέσω της θυγατρικής της  CITGO στο Τέξας. Τα λάφυρα είναι 7 δις δολάρια σε περιουσιακά στοιχεία και το μπλοκάρισμα άλλων 11 δις εξαγωγών αργού πετρελαίου για το 2019. Το πρώτο αποτέλεσμα είναι η ενίσχυση της κλοπής πόρων και αγαθών της Βενεζουέλας στις Ηνωμένες Πολιτείες και σε άλλες χώρες, μια διαδικασία που έχει ξεκινήσει με τη CITGO boarding, αλλά πλέον τώρα καλύπτει όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Βενεζουέλας στις Ηνωμένες Πολιτείες και επηρεάζει οποιαδήποτε χώρα ή εταιρεία που έχει εμπορικές σχέσεις με τη Βενεζουέλα.

Το “συνεχιζόμενο πραξικόπημα” περιλαμβάνει επίσης οικονομικές κυρώσεις και ένα οικονομικό αποκλεισμό που είχε ως αποτέλεσμα απώλειες 350 δις δολαρίων στην παραγωγή αγαθών και υπηρεσιών μεταξύ του 2013 και του 2017, σύμφωνα με μελέτη του Centro Estratégico Latinoamericano de Geopolítica (Celag).
Στο αποκορύφωμα του κυνισμού, και ενόψει του αποκλεισμού τουλάχιστον 18 δις δολαρίων της Βενεζουέλας από τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο υπουργός Εξωτερικών Mike Pompeo (πρώην επικεφαλής της CIA) είχε υποσχεθεί βοήθεια ύψους 20 εκ. δολαρίων για «ανθρωπιστική βοήθεια» και το Καναδάς άλλα 39.

Αν και οι “κυρώσεις” θα έχουν αντίκτυπο μόνο στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, στην πραγματικότητα εφαρμόζονται και σε τρίτες χώρες βάσει της αρχής της “εξωεδαφικότητας”. Επί του παρόντος, περισσότερα από 6 δις δολάρια στη Βενεζουέλα παράνομα μπλοκαρισμένα σε ιδιωτικές διεθνείς τράπεζες εκτός των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ευρωπαικές Τράπεζες Χώρα USD Euro
Novo Banco Πορτογαλία 1.547.322.175 1.381.290.997
Bank of England (Oro) Η.Β. 1.323.228.162 1.181.242.780
Clearstream (Titoli debito) Η.Β. 517.088.580 461.603.802
Euroclear (Titoli) Βέλγιο 140.519.752 125.441.664
Banque Eni Βέλγιο 53.084.499 47.388.410
Delubac Βέλγιο 38.698.931  34.546.447
       
Μη ευρωπαικές Τράπεζες      
Sumitomo ΗΠΑ 507.506.853    453.050.216
Citibank ΗΠΑ 458.415.178  409.226.189
Unionbank ΗΠΑ 230.024.462 205.342.315
       
Χρηματοπιστωτικά Ιδρύματα 17 Χώρες 654.142.049 583.951.123

 

Ομοίως, απαγορεύονται οι συναλλαγές από εταιρείες ή πολίτες των ΗΠΑ με τη Βενεζουέλα, επεκτείνοντας αυτό το εμπόδιο σε τρίτες χώρες υπό την εκβιαστική απειλή λήψης κυρώσεων.

Είναι εύκολο να συμφωνήσουμε με την κυβέρνηση της Βενεζουέλας: “Εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν πραγματικά να βοηθήσουν τη Βενεζουέλα ας ελευθερώσουν τους μπλοκαρισμένους τραπεζικούς λογαριασμούς”, δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών του Καράκας στη συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών.
Η άμεση άρση των “κυρώσεων”, η ειρήνη, ο διάλογος και ο σεβασμός της κυριαρχίας είναι ο μόνος τρόπος για να στηρίξουμε το παρόν και το μέλλον της Μπολιβαριανής Δημοκρατίας της Βενεζουέλας.

 

* Συντονιστής του κινήματος Λατινικής Αμερικής της Ευρωπαϊκής Αριστεράς