Παγκόσμια ημέρα των προσφύγων και μεταναστών σε έναν τόπο, που από τα τέλη του 1800, γνώρισε τη φυγή προς την ελπίδα.

Στην αρχή, ήταν οι πρώτοι μετανάστες προς τις ΗΠΑ και τον Καναδά, πολύ σύντομα ήρθε ο αιματηρός ξεριζωμός των Ποντίων, της Μικράς Ασίας, της Κωνσταντινούπολης.

Δειλά- δειλά είχε ξεκινήσει και η μετανάστευση από το εσωτερικό ετούτου του τόπου, καθώς άνθρωποι της επαρχίας, μετανάστευαν στις μεγαλουπόλεις προς εύρεση εργασίας. Η ιστορία των υπηρετριών των μεγαλοαστών, είναι γνωστή.

Κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ενδυνάμωσαν την ελληνική παροικία της Αιγύπτου, Αλεξάνδρεια, Καϊρο.

Κατά τον εμφύλιο και το τέλος του, ορδές κυνηγημένων κομμουνιστών – αντιστασιακών, κατέφυγε στα κράτη της τότε Ανατολικής Ευρώπης.

Με κατεστραμμένο τον τόπο, οι δεκαετίες του ’50 και του ’60, βρήκαν τον αποδεκατισμένο αυτό λαό, να μεταναστεύει στις βιομηχανίες της Γερμανίας και τα ορυχεία του Βελγίου.

Την επόμενη δεκαετία, εκείνη τη θλιβερή δεκαετία, η προσφυγιά της προδομένης Κύπρου, έφερε τους δυστυχισμένους πρόσφυγες εκείνου του τόπου.

Η Ελλάδα σε μια μόνιμη κίνηση

Η Ελλάδα των μεταναστών και των προσφύγων που οι επι αιώνες Ηγέτες της καυχιόντουσαν με το γνωστό, όποια πέτρα κι αν σηκώσεις στον πλανήτη, θα βρεις Έλληνα, οξυδερκή σα νέο Οδυσσέα και επιτυχημένο.

Οι ίδιοι λοιπόν μέσα από την εθνική υπερηφάνεια για τα λαμπρά τέκνα του τόπου που διαπρέπουν στο εξωτερικό, δεν καταλάβαιναν καν, πως έλεγαν την αλήθεια για το εσωτερικό και την αποτυχία τους.

Οι ίδιοι μάλιστα ορθώνουν Φράχτες και φωτογραφίζονται σε αυτούς με καμάρι,  για να διαφυλάξουν το Έθνος από τους εξαθλιωμένους της γης που προσπαθούν, για μια ελπίδα, για μια ζωή, για ένα όνειρο που γίνεται εφιάλτης από το να περάσουν τα ελληνικά σύνορα.

Διωγμένοι πρόσφυγες από πολέμους, καταστροφές, πείνα, δυστυχία, κλιματική αλλαγή, φτάνουν ως τους Φράχτες της Πολιτισμένης Ευρώπης, κομμάτι ενός Δυτικού κόσμου και πολιτισμού, αποκλειστικά υπαίτιο, για τα δεινά τους.

Φράκτες και αποκλεισμοί, ενός Ραϊχ της Δυτικής φασιστικής AltRight. Του νέου Απάνθρωπου, του τέρατος του Μετανθρώπου.

Eν καιρό παγκόσμιας Πανδημίας.

Ο Ξένιος Δίας που θαυμάζουν οι άσπιλοι απόγονοι της Αρειας αυτής φυλής, έχοντας μπερδέψει τη χλαμύδα με τo τσαρούχι, είναι μακριά από κάθε τι ανθρώπινο και αλληλέγγυο, όπως και οι πάντα πρόθυμοι «αγανακτισμένοι υποστηρικτές» που γίνονται ορκισμένα θηρία –  συμμέτοχοι μιας αιματηρής αλλά και αναίμακτης σφαγής.

Όμως ξεχνούν τούτο. Η γη ανήκει σε όλους κι αν δεν ακούν τα βάθη της ιστορίας που το αποδεικνύουν παν αιώνια, θα το βρουν μπροστά τους.

Οι λαοί, οι άνθρωποι μεταξύ τους, δεν έχουν σύνορα, παρά μόνο κοινά που τους ενώνουν.

Και ετούτο μόνο θα πούμε.

Όταν υψώνονται αισχροί για τον Άνθρωπο Φράχτες, τόσο θα σκάβονται λαγούμια από κάτω τους, όσο βαθιά κι αν χρειαστεί.

 

Κι αν εσείς Φωτογραφίζεστε στους Φράχτες του Αίσχους σας, εμείς θα φωτογραφηθούμε στα λαγούμια, με την τσάπα και το φτυάρι στο χέρι.

Οι Φράχτες διπλής όψης που ορθώνετε, ούτε εμάς θα κρατήσουν μέσα, ούτε τους αδελφούς μας έξω.

Θα γίνουν σημείο συνάντησης των λαών μας που θα υψώνει μνημείο αλληλεγγύης, φιλίας και αδελφοσύνης.

INDEPENDENT NEWS GREECE

#independentnews