Η περιστολή συνταγματικών δικαιωμάτων και η υποχώρηση του κράτους δικαίου, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα αντίθεση. Κι όμως… Η άποψη ότι η υπεράσπιση δικαιωμάτων όταν αναφέρεται στον Δημήτρη Κουφοντίνα είναι υπεράσπιση της τρομοκρατίας υποστηρίχθηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από στελέχη της κυβέρνησης και της Ν.Δ. καθώς και δημοσιογράφους που στηρίζουν τη δεξιά, με αφορμή κείμενο που υπέγραψαν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ. Την ίδια ώρα, όμως, διατυπώθηκαν και απόψεις πιο… ήπιες, ότι «δεν έπρεπε να γίνει τόση φασαρία» για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Απόψεις που είναι έξω από τις αρχές και τις αξίες της Αριστεράς. Διότι αυτό που κάνει αριστερό κόμμα τον ΣΥΡΙΖΑ και του δίνει την ευκαιρία να ορίσει την ατζέντα είναι η υπεράσπιση δικαιωμάτων, η υπεράσπιση των αδύναμων, των κατατρεγμένων, των κοινωνικών τάξεων που δεν έχουν φωνή.

Η διακριτική και εκδικητική αντιμετώπιση του Δημήτρη Κουφοντίνα από την πολιτεία καταπατά τα δικαιώματα του κρατούμενου και προσβάλλει τη Δημοκρατία, όπως αναφέρουν σε κείμενό τους πανεπιστημιακοί.

«Το κράτος δικαίου υπερασπίζεται το δίκαιο και εφαρμόζει το νόμο για κάθε κρατούμενο ανεξαρτήτως αδικήματος. Οποιαδήποτε άλλη πρακτική ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για να γίνουν οι νόμοι κουρελόχαρτο, η νομιμότητα παρανομία και η δικαιοσύνη εκδίκηση» τονίζουν στο κείμενό τους μέλη του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρότι, όπως σημειώνει σε παλαιότερη παρέμβασή του ο πρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων κ. Χριστόφορος Σεβαστίδης, «η επιβληθείσα ποινή εξαντλεί τις αξιώσεις της Πολιτείας έχοντας προσμετρήσει το είδος των εγκλημάτων που διαπράχθηκαν και την προσωπικότητα του δράστη», ο Δ. Κουφοντίνας βρίσκεται συχνά -κατά παράβαση του σωφρονιστικού κώδικα- αντιμέτωπος με πρόσθετες ποικιλόμορφες ποινές εντός της φυλακής.

Τελευταίο περιστατικό παράβασης των διατάξεων του σωφρονιστικού κώδικα αποτελεί η μεταγωγή του από τις αγροτικές φυλακές Κασσαβέτειας στις φυλακές Δομοκού. Ο σωφρονιστικός κώδικας προβλέπει ότι ο τόπος φυλάκισης του κρατουμένου πρέπει να επιλέγεται «με προτεραιότητα το πλησιέστερο προς τον τόπο της κατοικίας του ή των μελών της οικογένειάς του ή τον τόπο κοινωνικής ένταξής του». Επιπρόσθετα, ο νόμος 4760/2020, άρθρο 3, προβλέπει για κρατούμενο που δεν πληροί πλέον τις προϋποθέσεις παραμονής του σε αγροτική φυλακή ότι «επαναμετάγεται στο κατάστημα κράτησης από το οποίο αρχικά μετήχθη» δηλαδή στις φυλακές Κορυδαλλού.

 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΧΕΤΙΚΑ:

Πανεπιστημιακοί για Κουφοντίνα: Το κράτος δικαίου δεν μπορεί να ισχύει κατά περίπτωση

Πάνος Λάμπρου: Κι όμως, αυτή είναι η ώρα

Δημήτρης Αρκούδης: Με αφορμή το κείμενο για τον Δ. Κουφοντίνα

Χρήστος Καραγιαννίδης: Μα αυτό ακριβώς μας κάνει αριστερό κόμμα…

Μαρία Κανελλοπούλου: Μόνο λύπη

 

«Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν εκδικείται. Ή δεν πρέπει να εκδικείται…»

Το κείμενο για την απεργία πείνας του Δημήτρη  Κουφοντίνα:

Όταν ένας άνθρωπος συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται αμετάκλητα σε όποια ποινή αποφασίσει το δικαστήριο, η υπόθεση παίρνει τέλος. Ο καταδικασμένος, με όποιο αδίκημα, δεν ξαναδικάζεται. Στην περίπτωση όμως του Δημήτρη Κουφοντίνα, αλλά και σε μια σειρά άλλες, η κυβέρνηση λειτουργεί σαν ένα υπέρτατο, άτυπο ασφαλώς, δικαστήριο, το οποίο «διορθώνει» τα όποια δικαιωματικά… λάθη του κράτους δικαίου. «Δικάζει» εκ νέου και τιμωρεί εκ νέου, ακόμη και αν έχουν περάσει 19 ολόκληρα χρόνια. Ποινή πάνω στην ποινή, ως αιώνια εκδίκηση και τιμωρία….

Η κυβέρνηση στη συγκεκριμένη περίπτωση προχώρησε σε κινήσεις και ενέργειες, που παραβιάζουν το νόμο, τον οποίο ψήφισε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία, που διαθέτει. Ο συγκεκριμένος κρατούμενος με βάση το ΦΕΚ έπρεπε να μεταφερθεί στις φυλακές Κορυδαλλού και όχι Δομοκό. Όμως, όταν η ζωή ενός ανθρώπου κινδυνεύει (λόγω της απεργίας πείνας και της επιβαρυμένης υγείας του), δεν μπαίνεις στη λογική «οφθαλμός αντί οφθαλμού», δεν παραπέμπεις στην πράξη, δεν ισοφαρίζεις τα αδικήματα, δεν εκδικείσαι. Δεν είναι αυτός ο ρόλος σου.

Το κράτος δικαίου υπερασπίζεται το δίκαιο και εφαρμόζει το νόμο για κάθε κρατούμενο ανεξάρτητα αδικήματος. Οποιαδήποτε άλλη πρακτική ανοίγει τον ασκό του Αιόλου για να γίνουν οι νόμοι κουρελόχαρτο, η νομιμότητα παρανομία και η δικαιοσύνη εκδίκηση.

Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν εκδικείται. Ή δεν πρέπει να εκδικείται…

 

Δημήτρης Αρκούδης, δικηγόρος – μέλος ΚΣ Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ, Θεσσαλονίκη

Μαρία Γιαννακάκη, πρώην γενική γραμματέας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Πέτρος Δαμιανός, εκπαιδευτικός – διευθυντής σχολείου φυλακών Αυλώνα

Αννέτα Καββαδία, δημοσιογράφος – μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ

Μαρία Κανελλοπούλου, ηθοποιός – μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ

Βασιλική Κατριβάνου, ψυχολόγος, μέλος τομέα Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ 

Τάσος Κουράκης, πανεπιστημιακός, πρώην πρόεδρος της Βουλής

Παύλος Κλαυδιανός, πολιτικός κρατούμενος επί χούντας – μέλος ΣΦΕΑ

Γιώργος Κυρίτσης, δημοσιογράφος – μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ

Πάνος Λάμπρου, μέλος ΠΓ ΣΥΡΙΖΑ – υπεύθυνος του τομέα Δικαιωμάτων

Νίκος Μανιός, γιατρός – πολιτικός κρατούμενος επί χούντας – μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ

Γρηγόρης Μαρκέτος, γιατρός – μέλος του τομέα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, Πάτρα

Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, πολιτικός κατάδικος επί χούντας – μέλος ΣΦΕΑ

Άλκης Ρήγος, πανεπιστημιακός – μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ – μέλος ΣΦΕΑ

Μανώλης Σαρρής, μέλος ΚΕ ΣΥΡΙΖΑ

Νίκος Τσιγώνιας, μέλος του τομέα Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ

Βίκυ Τσεφαλά, δικηγόρος – μέλος ΚΣ Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ

 

Φωτογραφία: Sotiris Spathi