EDITORIAL INDE: Η εξέγερση εμπνέει γι’ αυτό και τη φοβούνται

Posted on 17 Νοεμβρίου, 2020, 7:41 πμ
2 secs

Η μνήμη της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, 47 χρόνια μετά, παραμένει ζωντανή, Ο αγώνας για «ψωμί-παιδεία-ελευθερία» παραμένει επίκαιρος. Ο διαρκής αγώνας ενάντια στον φασισμό με κάθε μορφή του, για την περιφρούρηση των θεμελιωδών αξιών και της δημοκρατίας είναι και σήμερα η μόνη απάντηση στην εγκαθίδρυση μιας αντιδημοκρατικής δυστοπίας που κάποιοι απεργάζονται.

Η προάσπιση των δημοσίων αγαθών, του δημόσιου αγαθού της υγείας, η δημόσια δωρεάν εκπαίδευση, η αξιοπρεπής εργασία παραμένουν διαρκή αιτήματα και βάση νέων αγώνων ειδικά για τη νεολαία που βρέθηκε στο επίκεντρο της δραματικής κρίσης των μνημονίων και τώρα εν μέσω μιας νέας, πολύ βαθύτερης και παγκόσμιας κρίσης

Αυτά τα μηνύματα τρομάζουν τη νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα ακροδεξιά δεκανίκια της. Γι’ αυτό καταφεύγουν  σε αντισυνταγματικές ρυθμίσεις, καταστολή και περιστολή των ατομικών και κοινωνικών ελευθεριών, υιοθετώντας πρακτικές που θυμίζουν όλα εκείνα για τα οποία οι φοιτητές και οι φοιτήτριες εξεγέρθηκαν.

Το κράτος της δεξιάς εκμεταλλεύεται την πανδημία για να υπονομεύσει το κράτος δικαίου και τα κοινωνικά δικαιώματα. Η κυβέρνηση αναγορεύει το δόγμα «νόμος και τάξη» σε ύψιστη πολιτική επιδίωξή της. Και μετατρέπει το μείζον θέμα της δημόσιας υγείας σε ζήτημα δημόσιας τάξης. Έχει βρει πεδίον δόξης λαμπρόν να απευθυνθεί στα πλέον συντηρητικά και ακροδεξιά της ακροατήρια, να κλείσει το μάτι στους οπαδούς της Χρυσής Αυγής. Είναι η Ν.Δ. που παίρνει πάνω της μαζί με Μπογδάνους, Αδώνιδες και Βορίδηδες τον βαρύ ιστορικό ρόλο της δεξιάς να ξεκαθαρίσει με τον «μύθο» του Πολυτεχνείου και των νεκρών του μια και καλή.

Ο φετινός εορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μάς βρίσκει αντιμέτωπους με μια πρωτόγνωρη υγειονομική, οικονομική και κοινωνική κρίση, για τη διαχείριση της οποίας οι ευθύνες της κυβέρνησης δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από τη δημιουργία σκηνικού έντασης, με την επίδειξη ακροδεξιάς πυγμής και την αστυνομοκρατία.

Μεγάλο μέρος της κοινωνίας, της νεολαίας και του κόσμου της εργασίας, αντιλαμβάνεται ότι η απάντηση στην ανικανότητα διαχείρισης της κρίσης που μαστίζει την κοινωνία, δεν μπορεί να είναι η λιγότερη δημοκρατία δεν μπορεί να είναι η εργαλειοποίηση του φόβου, ο αυταρχικός και αντιδημοκρατικός μονόδρομος.

Η Δεξιά δίνει τη δική της ιδεολογική μάχη χρησιμοποιώντας ακόμα και χουντικής κοπής εργαλεία. Κι εδώ ακριβώς έρχεται ο ιστορικός ρόλος της Αριστεράς να απαντήσει στις ανησυχίες της κοινωνίας και ιδίως της νεολαίας με σύγχρονο και ριζοσπαστικό τρόπο. Εξάλλου σε αυτό το πλαίσιο θα κριθεί και το στοίχημα των πολιτικών εξελίξεων, στο αν από την κρίση θα βγούμε προς τα αριστερά ή προς τα δεξιά. Και σε μια τέτοια κοσμοϊστορική συγκυρία η κεντρώα συναίνεση αποδεικνύεται απολύτως ανίκανη να ανοίξει δρόμους. Η απάντηση στους πληττόμενους από την κρίση εργάτες, στους φτωχοποιημένους επαγγελματίες, στους εξαθλιωμένους και χωρίς αύριο νέους δεν μπορεί παρά να είναι μια αριστερή ριζοσπαστική πολιτική, πιστή στο δρόμο που χάραξε ο Νοέμβρης.

 

Φωτογραφία: Μάριος Λώλος

 

...