Χρήστος Καραπάνος: System Failure! Virus infected!

Posted on 27 Μαρτίου, 2020, 9:32 μμ
0 secs

  Πρωτόγνωρες καταστάσεις ζει ολόκληρος ο πλανήτης εδώ και μερικές εβδομάδες .Άνθρωποι από όλον τον κόσμο ανεξάρτητα τάξης, χρώματος, θρησκείας, εθνικότητας και πολιτικών πεποιθήσεων ,  βλέπουν την ασφάλεια, την επιβίωση , τις ελπίδες τους για τη ζωή και το μέλλον τους, να βρίσκονται εξ ολοκλήρου στα χέρια των ιατρών και  της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας  και όχι στα χέρια  στρατών , τεχνοκρατών , ιερέων της ελεύθερης αγοράς, των οικονομικά και πολιτικά ισχυρών, όπως είχαν συνηθίσει ως τώρα. Και μάλιστα στα χέρια  μιας παγκόσμιας ιατρικής κοινότητας που καλείται να δώσει τη λύση μέσα από τις τάξεις των δομών της δημόσιας υγείας προτάσσοντας απέναντι στην πανδημία πέρα από την επιστημοσύνη της ,τον  αλτρουισμό, την αυτοθυσία, τη συλλογική αντίληψη, το προσωπικό ρίσκο,το  ενδιαφέρον και την φροντίδα  για κάθε άνθρωπο


     Η κυρίαρχη σχέση το κέρδος πρώτα ο άνθρωπος μετά αντιστρέφεται αναγκαστικά : Ο άνθρωπος πρώτα το χρήμα μετά ή ακόμα πιο εμφατικά όπως αποδεικνύουν οι  ηρωικές περιπτώσεις γιατρών και νοσηλευτών που έχασαν τη ζωή τους για να σώσουν ζωές, ο άνθρωπος μόνο!  Είναι ακόμα προφανές ότι όσο μεγαλύτερη συνεργασία επιτυγχάνεται ιατρικά ανάμεσα στις διάφορες χώρες , όσο μοιράζονται τις νέες πληροφορίες για την αντιμετώπιση και πρόληψη του ιού και υιοθετούν κοινά μέτρα οι πιθανότητες για έγκαιρη αντιμετώπιση αυξάνονται. Αντίθετα οι κούρσες ανταγωνισμών των μεγάλων εταιριών και ιατρικών λόμπυ, όπως για την παρασκευή του εμβολίου δημιουργούν καθυστερήσεις  τη στιγμή  που δεν υπάρχει χρόνος.
     Γιατί όμως φτάσαμε ως εδώ. Γιατί υπήρξε παγκόσμια καθυστέρηση αντιδρασης? Γιατί δεν υπήρχε κανένα πλάνο αντιμετώπισης πανδημίας σε παγκόσμιο επίπεδο? Γιατί ο Π.Ο.Υ. , ο μόνος που θα μπορούσε να το κάνει περιορίζεται στο ρόλο του καταγραφέα και διαχειριστή των δεδομένων της πανδημίας και στην καλύτερη περίπτωση αυτού του υποβολέα προτάσεων για την αντιμετώπιση ,πράγμα που συνήθως κάνει με κάποια καθυστέρηση? Γιατί να μην είναι ένας οργανισμός πρώτης γραμμής, με επιδημιολόγους με ιατρικό προσωπικό  με ένα επεξεργασμένο  σχέδιο δράσης και αντιμετώπισης τέτοιων καταστάσεων? Μα φυσικά γιατί δεν χρηματοδοτήθηκε ποτέ  γι αυτό, γιατί δεν ήταν ποτέ  η προτεραιότητα του συστήματος να επενδύσει δηλαδή στην προστασία της ανθρωπότητας αλλά και του εαυτού του από μία πανδημία. Τι κι αν η παγκόσμια ιστορία έχει σημαδευτεί από πανδημίες και τις αλλαγές που αυτές έφεραν? Τι κι αν η καταστροφή κι ο αφανισμός που προκάλεσε η ισπανική γρίπη ήταν μόλις 100 χρόνια πριν?  Τι κι αν τόσοι είχαν προειδοποιήσει ότι ο επόμενος μεγάλος κίνδυνος για τον κόσμο και την οικονομία θα είναι μία ιογενής επιδημία?  Μπορεί  αρχικά αυτό φαίνεται παράλογο, αλλά  με μια προσεκτικότερη ματιά διαπιστώνει κανείς ότι οι θεμελιώδεις αρχές κι αξίες του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και των διάφορων πολιτικών και ιδεολογικών του φορέων αντίκεινται σε τέτοιου είδους προτεραιότητες, ακόμα κι αν διακινδυνεύει  την ίδια του την ύπαρξη.
     Τα τελευταία χρόνια έχουν ξοδευτεί πολλά χρήματα για την πρόληψη κι αντιμετώπιση διαφόρων “κινδύνων” (υπαρκτών ή ανύπαρκτων) όπως η τρομοκρατία, και η αναχαίτιση των προσφυγικών ροών ,  που αυξάνονται μαζί με τις ανισότητες και τους πολέμους που το ίδιο το σύστημα προκαλεί. Και στις 2 αυτές περιπτώσεις , όπως και παλαιότερα για την επιβίωση από ένα πιθανό πυρηνικό ολοκαύτωμα την εποχή του ψυχρού πολέμου, το σύστημα δεν φείδεται χρηματοδοτήσεων, επενδύσεων και σχεδίων δράσης. Επίσης όμως δεν φείδεται και την δημιουργία εσωτερικών κι εξωτερικών εχθρών , την καλλιέργεια του φόβου και την εργαλειοποίησή τους για να πετύχει ακόμα μεγαλύτερη κυριαρχία και  ιδεολογική ηγεμονία. Η πολιτική φόρμουλα του αδυσώπητου κι αδηφάγου αυτού συστήματος , η alt-rigth δεξιά δηλαδή (ένα κράμα οικονομικού νεοφιλελευθερισμού με ακροδεξιά ρητορεία) έχει ωφεληθεί τα μάλα από την πολιτική αυτή τα τελευταία χρόνια κι έχει πετύχει τόσο την πολιτική της ηγεμονία σε πολλές χώρες , όσο και την ιδεολογική της μέσα στις κοινωνίες.
      Εύκολα πχ μπορεί ο Τραμπ να εξαγγέλλει φαραονικά τείχη μήκους 3145 χιλιομέτρων όσο και το  μήκος των συνόρων με το Μεξικό για την αποτροπή της μετανάστευσης και αντίστοιχες χρηματοδοτήσεις φύλαξης με ότι αυτό συνεπάγεται. Το κάνει γιατί  αυτό εξυπηρετεί την πολιτική και ιδεολογική του ατζέντα.   Όταν όμως σκάει η βόμβα του κορονοιού στην Κίνα , που από την αρχή τα επιστημονικά δεδομένα σκιαγραφούσαν μία ενδεχόμενη πανδημία, άρα παγκόσμια απειλή, ο ίδιος ηγέτης μίλησε αρχικά για Κινέζικη γρίπη βλέποντας μια ευκαιρία να χτυπήσει ακόμα περισσότερο τον μεγάλο ανταγωνιστή του για την παγκόσμια οικονομική κυριαρχία. Όταν ο ιός χτύπησε την πόρτα των ΗΠΑ υποτίμησε τον κίνδυνο επιμένοντας στις ευθύνες της Κίνας και ξαφνικά εδώ και λίγες μέρες δήλωσε πρόεδρος εν καιρώ πολέμου απέναντι σε ένα πολύ ισχυρό αντίπαλο. Τη στιγμή που γράφεται το άρθρο οι ΗΠΑ είναι πρώτες σε αριθμό κρουσμάτων παγκοσμίως με τόσο ζοφερή προοπτική που σύντομα δυστυχώς θα κάνει την τραγωδία της Ιταλίας να περάσει σε 2η μοίρα.
      Ας θυμηθούμε ότι η αρχική αντίδραση της κυβέρνησης στην χώρα μας ήταν παρόμοια. Μετά την αποτυχία της βίαιης επιβολής των επιτάξεων στα νησιά του ΒΑ Αιγαίου η κυβέρνηση βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Έπρεπε να υιοθετήσει ένα καινούριο αφήγημα. Τότε κι ενώ δεν υπήρχαν ακόμα κρούσματα κορονοιού στην Ελλάδα αλλά και στις περισσότερες Ευρωπαικές χώρες, ο πρωθυπουργός μίλησε για 1η φορά για τον κορονοιό ως μία απειλή που έρχεται από το Ιράν (ήταν 3ο στη λίστα των κρουσμάτων τότε μετά από Κίνα και Ν.Κορέα) και από κει μέσω των προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα. Ευτυχώς για τον ίδιο η κίνηση του Ερντογάν να προωθήσει πρόσφυγες στον Έβρο του προσέφερε ένα καλύτερο αφήγημα για τις επικοινωνιακές του ανάγκες , το επόμενο διάστημα, το γνωστό έπος του Έβρου και της εισβολής , που επίσης εγκαταλείφθηκε ευτυχώς έγκαιρα όταν η πραγματικότητα της πανδημίας μας χτύπησε την πόρτα.
    Κορονοιός ένας εχθρός  λοιπόν  απρόσκλητος αλλά και μη καλοδεχούμενος  από την καθεστηκυία τάξη, που την βρίσκει ανέτοιμη να τον αντιμετωπίσει. Δεν έχει χαρακτηριστικά  ταξικά, χρώμα, θρησκεία δεν είναι καν ανθρωπογενής. Ένας εχθρός που δεν μπορεί να εργαλειοποιηθεί εύκολα, που δεν μπορεί να ταυτιστεί με τους συνήθεις υπόπτους , που  δεν νικιέται με τα όπλα και την καταστολή. Ένας ιός που η τεράστια οικονομική κρίση που προκαλεί αναμένεται να  αμφισβητήσει πλήρως την κυριαρχία της . Επίσης ανοίγονται μία σειρά από ιδεολογικά, κοινωνικά , πολιτικά και υπαρξιακά ερωτήματα μέσα στις κοινωνίες σε συνθήκες καραντίνας κι απομόνωσης σε συνθήκες εσωστρέφειας και αγωνίας για το μέλλον της ανθρωπότητας ,δηλαδή σε ιδανικές συνθήκες για να εμπεδωθούν αλλαγές και να γίνουν αξιακές μετατοπίσεις. Ο κόσμος σιωπά , εσωστρέφεται , υπομένει αλλά ταυτόγχρονα αλλάζει ραγδαία,Προτείνει δυναμικά το συλλογικό έναντι του ατομικού. Εκεί εναποθέτει την ελπίδα του.
     Είναι πολύ νωρίς να προβλέψει κανείς που θα οδηγήσει αυτή η κατάσταση. Σίγουρα το πως θα βγουν οι πολίτες από αυτή την κρίση με τι σκέψεις , τι αξίες και τι αιτήματα θα είναι ο πλέον καθοριστικός παράγοντας για την επικείμενη αλλαγή μετά το τέλος της πανδημίας. Βέβαιο είναι ακόμα ότι η πανδημία αυτή δεν θα είναι η τελευταία κι ότι ήδη η κλιματική αλλαγή έχει μετατραπεί  σε κλιματική κρίση. Δεν μας χτυπάει την πόρτα, είναι ήδη μέσα στο σπίτι μας και είναι θέμα χρόνου να εκφραστεί με ακραίο, καταστροφικό τρόπο. Το κοινό της με την πανδημία είναι ότι και αυτή βρίσκει την ανθρωπότητα ανέτοιμη , χωρίς σχέδιο με ευθύνη πάλι των κυρίαρχων πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων. Επίσης όπως ο κορονοιός κι η κλιματική κρίση δεν πρόκειται να κάνει επιλογές με ταξικά, εθνικά, θρησκευτικά ή οικονομικά κριτήρια. Θα μας χτυπήσει όλους. Η διαφορά είναι ότι μπορεί η παγκόσμια εμπειρία της πανδημίας να γίνει ευκαιρία αλλαγής πολιτικής κατεύθυνσης  για ολόκληρο τον κόσμο. Αν το νέο μοντέλο αυτό βάλει τον άνθρωπο μπροστά από τα κέρδη τότε ναι μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε σε ένα κοινό σχέδιο δράσης και να ελπίζουμε στην αποκατάσταση της σχέσης ανθρώπου περιβάλλοντος. Αν δε συμβεί αυτό το πρόβλημα δεν θα το έχει σίγουρα η φύση η οποία δεν θα έχει καμία δυσκολία να αποκαταστήσει την χαμένη της ισορροπία με ή χωρίς το ανθρώπινο είδος.
...