Chomsky και Pollin: Για να θεραπεύσουμε την COVID-19 πρέπει να φανταστούμε έναν διαφορετικό κόσμο

Posted on 11 Απριλίου, 2020, 10:18 μμ
2 mins

του C. J. Polychroniou*

Η ασθένεια του κοροναϊού (COVID-19) βρήκε τον κόσμο απροετοίμαστο. Οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες της πανδημίας αναμένεται να είναι δραματικές, παρά τις πρόσφατες υποσχέσεις των ηγετών της ομάδας των 20 (G20) να ρίξουν 5 τρισεκατομμύρια στην παγκόσμια οικονομία, προκειμένου να τονωθεί η οικονομική ανάκαμψη.

Αλλά ποια μαθήματα μπορούμε να μάθουμε από αυτή την πανδημία; Η κρίση του κοροναϊού θα οδηγήσει σε ένα νέο τρόπο οργάνωσης της κοινωνίας – που θα συλλάβει μια κοινωνική και πολιτική τάξη όπου τα κέρδη δεν είναι πάνω από τους ανθρώπους;

Σε αυτή την αποκλειστική συνέντευξη για το Truthout, ο διανοούμενος Noam Chomsky και ο οικονομολόγος Robert Pollin αντιμετωπίζουν αυτές τις ερωτήσεις.

J. Polychroniou: Noam, ποια είναι μερικά από τα βαθύτερα μαθήματα που μπορούμε να αντλήσουμε από την παγκόσμια κρίση της υγείας που προκαλείται από τους κοροναϊούς;

Noam Chomsky: Οι πανδημίες έχουν προβλεφθεί από επιστήμονες εδώ και πολύ καιρό. Ιδιαίτερα μετά την πανδημία του SARS το 2003, η οποία προκλήθηκε από κορωναϊό παρόμοιο με το COVID-19. Οι επιστήμονες προέβλεψαν επίσης ότι θα υπάρξουν περαιτέρω και πιθανώς χειρότερες πανδημίες. Εάν θέλουμε να αποτρέψουμε τις επόμενες, θα πρέπει να ρωτήσουμε πώς συνέβη αυτό και να αλλάξουμε ότι πήγε λάθος. Προκύπτουν διδάγματα σε πολλά επίπεδα, από τις ρίζες της καταστροφής έως και σε ζητήματα που αφορούν συγκεκριμένες χώρες. Θα επικεντρωθώ στις Ηνωμένες Πολιτείες, αν και αυτό είναι παραπλανητικό δεδομένου ότι βρίσκεται στον πάτο του βαρελιού όσον αφορά την επάρκεια αντιμετώπισης της κρίσης.

Οι βασικοί παράγοντες είναι αρκετά σαφείς. Η ζημιά είχε τις ρίζες της σε μια κολοσσιαία αποτυχία της αγοράς, η οποία επιδεινώθηκε από τον καπιταλισμό της νεοφιλελεύθερης εποχής. Υπάρχουν ιδιαιτερότητες στις Η.Π.Α., που ξεκινούν από το καταστροφικό σύστημα υγείας και την αδύναμη κοινωνική δικαιοσύνη – κοντά στον πυθμένα του ΟΟΣΑ – και φτάνουν μέχρι τις καταστροφικές πολιτικές που ακολούθησε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

Ο ιός που ευθύνεται για το SARS εντοπίστηκε γρήγορα. Τα εμβόλια αναπτύχθηκαν, αλλά δεν πέρασαν στη φάση της δοκιμής. Οι εταιρείες φαρμάκων δεν έδειξαν ενδιαφέρον: Ανταποκρίθηκαν στα μηνύματα της αγοράς που έδειχναν ότι υπάρχει ελάχιστο κέρδος ώστε να διαθέσουν πόρους για την εξάλειψη μιας αναμενόμενης καταστροφής. Η γενική αποτυχία αποδεικνύεται δραματικά από το πιο σοβαρό άμεσο πρόβλημα: την έλλειψη αναπνευστήρων, μια θανατηφόρα αποτυχία, που ανάγκαζε τους γιατρούς και τους νοσοκόμους να πάρουν την αγωνιώδη απόφαση του ποιος θα πεθάνει

Η κυβέρνηση Ομπάμα είχε καταλάβει το πιθανό πρόβλημα. Παρήγγειλε υψηλής ποιότητας, αλλά χαμηλού κόστους αναπνευστήρες από μια μικρή εταιρεία που αγοράστηκε στη συνέχεια από μια μεγάλη εταιρία, την Covidien, η οποία κατέστρεψε το έργο, προφανώς επειδή τα προϊόντα θα μπορούσαν να ανταγωνιστούν με τους δικούς της αναπνευστήρες υψηλού κόστους. Έπειτα ενημέρωσε την κυβέρνηση ότι ήθελε να ακυρώσει τη σύμβαση επειδή δεν ήταν αρκετά κερδοφόρα.

Μέχρι στιγμής, φυσιολογική καπιταλιστική λογική. Αλλά εκείνη τη στιγμή η νεοφιλελεύθερη παθολογία έδωσε ακόμα ένα γερό χτύπημα. Η κυβέρνηση θα μπορούσε να έχει επέμβει, αλλά αυτό παρακωλύεται από το βασικό δόγμα του νεοφιλελευθερισμού που διατύπωσε ο Ρόναλντ Ρέιγκαν: Η κυβέρνηση είναι το πρόβλημα, όχι η λύση. Επομένως, τίποτα δεν μπορούσε να γίνει.

Θα πρέπει να σταματήσουμε για μια στιγμή για να εξετάσουμε το νόημα της φόρμουλας. Στην πράξη, αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση δεν είναι η λύση όταν διακυβεύεται η ευημερία του πληθυσμού, αλλά είναι σίγουρα η λύση για τα προβλήματα του ιδιωτικού πλούτου και της εταιρικής εξουσίας. Οι καταγραφές του δόγματος από την εποχή του Reagan μέχρι σήμερα είναι άφθονες και δεν χρειάζεται να τις ανασκοπήσουμε. Το δόγμα “η κυβέρνηση είναι κακό” είναι παρόμοιο με την φημισμένη “ελεύθερη αγορά” που είναι εύκολα λοξή για να φιλοξενήσει τις υπερβολικές απαιτήσεις του κεφαλαίου.

Τα νεοφιλελεύθερα δόγματα εισήχθησαν και στον ιδιωτικό τομέα. Το επιχειρηματικό μοντέλο απαιτεί “αποτελεσματικότητα”, που σημαίνει μέγιστο κέρδος, χωρίς συνέπειες. Για το ιδιωτικοποιημένο σύστημα υγείας, αυτό δεν σημαίνει πλεονάζουσα παραγωγική ικανότητα: αρκεί να πετύχει κανείς υπό κανονικές συνθήκες, μικρό κόστος για τον ιδιώτη, σοβαρό κόστος για τους ασθενείς αλλά καλό ισολογισμό (και πλούσια ανταμοιβή για τη διοίκηση). Όταν συμβαίνει κάτι απροσδόκητο, όλα είναι θέμα κακής ή σκληρής τύχης.

Αυτές οι τυποποιημένες επιχειρηματικές αρχές έχουν πολλές επιπτώσεις σε ολόκληρη την οικονομία. Οι πιο σοβαρές από αυτές αφορούν την κλιματική κρίση, η οποία επισκιάζει την τρέχουσα κρίση του ιού κατά την εισαγωγή της. Οι εταιρείες ορυκτών καυσίμων εργάζονται για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη και αδιαφορούν αν θα επιτρέψουν στην ανθρώπινη κοινωνία να επιβιώσει. Αναζητούν συνεχώς νέα πεδία πετρελαίου για να εκμεταλλευτούν. Δεν σπαταλούν πόρους για τη βιώσιμη ενέργεια και καταστρέφουν κερδοφόρα έργα αειφόρου ενέργειας, επειδή δεν μπορούν να κερδίσουν περισσότερα χρήματα επιταχύνοντας τη μαζική καταστροφή.

Ο Λευκός Οίκος, που βρίσκεται στα χέρια μιας εξαιρετικής συμμορίας γκάνγκστερ, αναλαμβάνει υπερήφανα να να ηγηθεί της προσπάθειας ρίχνοντας λάδι στη φωτιάμε την αφοσίωσή του στη μεγιστοποίηση της χρήσης ορυκτών καυσίμων και στην κατάργηση των κανονισμών που εμποδίζουν τον δρόμο προς την άβυσσο.

Η αντίδραση του πλήθους του Νταβός – οι «κύριοι του σύμπαντος» όπως ονομάζονται – είναι διδακτική. Ανησυχούν για τη χυδαιότητα του Trump, που μολύνει την εικόνα του πολιτισμένου ανθρωπισμού που επιδιώκουν να προβάλουν, αλλά τον χειροκροτούν έντονα ως κεντρικό ομιλητή, αναγνωρίζοντάς του ότι έχει μια σαφή αντίληψη για το πώς να γεμίσει τις σωστές τσέπες.

Αυτές είναι οι εποχές που ζούμε, και αν δεν υπάρξει μια ριζική αλλαγή κατεύθυνσης, αυτό που βλέπουμε τώρα είναι μια απλή πρόβλεψη του τι πρόκειται να έρθει.

Επιστρέφοντας στην πανδημία, υπήρχαν άφθονες αποδείξεις ότι ερχόταν. Ο Trump απάντησε με τον χαρακτηριστικό του τρόπο. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, μειώθηκαν οι δαπάνες του προϋπολογισμοί για την υγεία. Με εξαίρετο timing, καθώς δύο μήνες πριν ο πρωτόγονος κοροναϊός ξεκινήσει τη θανατηφόρα πρόοδό του στο Wuhan της Κίνας, η κυβέρνηση Trump ολοκλήρωνε πρόγραμμα έγκαιρης προειδοποίησης πανδημίας ύψους 200 εκατομμυρίων δολαρίων με στόχο την κατάρτιση επιστημόνων στην Κίνα και σε άλλες χώρες για να ανιχνεύσουν και να απαντήσουν μια τέτοια απειλή. Ένα πρόγραμμα πρόδρομος του Τραμπ που ενδυνάμωνε την έννοια του ” Κίτρινο Κίνδυνου” και εξέτρεπε την προσοχή της κοινής γνώμης από τις καταστροφικές επιδόσεις της διακυβέρνησής του σε αυτό τον τομέα.

Η διαδικασία της κατάρρευσης συνεχίστηκε, εκπληκτικά και μετά την πανδημία που χτύπησε τις ΗΠΑ με μεγάλη δύναμη. Στις 10 Φεβρουαρίου, ο Λευκός Οίκος δημοσίευσε τον νέο του προϋπολογισμό, με περαιτέρω μειώσεις για το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης (ό, τι μπορεί δηλαδή να ωφελήσει τον πληθυσμό), αλλά ενίσχυση των δαπανών για τα ορυκτά καύσιμα στην παραγωγή φυσικού αερίου και αργού πετρελαίου.

Ίσως υπάρχουν λέξεις που μπορούν να συλλάβουν τη συστηματική κακομεταχείριση. Δεν μπορώ να τις βρω.

Ο αμερικανικός λαός είναι επίσης στόχος των Τραμπικών αξιών.

Παρά τα επανειλημμένα αίτημα του Κογκρέσου και των υγεονομικών, ο Trump δεν επικαλέστηκε τον νόμο περί αμυντικής παραγωγής για να παραγγείλει στις επιχειρήσεις να παράγουν υγειονομικό εξοπλισμό που απαιτεί μεγάλη βαρύτητα, υποστηρίζοντας ότι πρόκειται για τελευταία λύση και ότι αωεπικαλεσθεί το νόμο περί αμυντικής παραγωγής για την πανδημία θα ήταν σαν να μετέτρεπε τη χώρα σε Βενεζουέλα. Αλλά στην πραγματικότητα, όπως επισημαίνουν οι New York Times ο νόμος περί αμυντικής παραγωγής “έχει χρησιμοποιηθεί εκατοντάδες χιλιάδες φορές στα χρόνια του Τραμπ για τους στρατιωτικούς και η χώρα επέζησε αυτής της επίθεσης στο “σύστημα των ελεύθερων επιχειρήσεων”.

Δεν όμως μόνο η άρνηση λήψης μέτρων για την προμήθεια του απαιτούμενου ιατρικού εξοπλισμού. Ο Λευκός Οίκος επίσης εξασφάλισε ότι τα αποθέματα θα εξαντληθούν. Μια μελέτη των στοιχείων για το δημόσιο εμπόριο από της βουλεύτριας στο Κογκρέσο Katie Porter διαπίστωσε ότι η αξία των εξαγωγών αναπνευστήρων στις ΗΠΑ αυξήθηκε κατά 22,7% από τον Ιανουάριο έως τον Φεβρουάριο, ενώ το Φεβρουάριο του 2020 «η αξία των αμερικανικών εξαγωγών μάσκας στην Κίνα ήταν 1094% μεγαλύτερη από την μέση τιμή του 2019.”

Και η μελέτη συνεχίζει: “Μέχρι πρόσφατα στις 2 Μαρτίου, η διοίκηση Trump ενθάρρυνε τις αμερικανικές επιχειρήσεις να αυξήσουν τις εξαγωγές ιατρικών προμηθειών, ειδικά στην Κίνα. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η κυβέρνηση των ΗΠΑ γνώριζε καλά τις βλάβες του COVID-19, συμπεριλαμβανομένης μιας πιθανής ανάγκης για επιπλέον αναπνευστήρες και μάσκες”.

Ο David Dayen, γράφοντας στην The American Prospect, σχολιάζει: “Έτσι, οι κατασκευαστές και οι μεσάζοντες έκαναν χρήματα κατά τους πρώτους δύο μήνες του έτους εξάγοντας ιατρικές προμήθειες από τη χώρα, και τώρα τις επανεισάγονταν αυξάνοντας εκ νέου τα κέρδη τους. Η ανισορροπία του εμπορίου υπερέχει έναντι της αυτάρκειας και της ανθεκτικότητας. ”

Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία για τους κινδύνους που έρχονται. Τον Οκτώβριο, μια μελέτη υψηλού επιπέδου αποκάλυψε τη φύση των πανδημικών απειλών. Στις 31 Δεκεμβρίου, η Κίνα ενημέρωσε τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για την εμφάνιση συμπτωμάτων που ομοιάζουν με πνευμονία. Μια εβδομάδα αργότερα, ανέφερε ότι οι επιστήμονες είχαν εντοπίσει την πηγή ως κορωναϊό και ανέλυσαν το γονιδίωμα, παρέχοντας και πάλι τις πληροφορίες στο ευρύ κοινό. Για αρκετές εβδομάδες, η Κίνα δεν αποκάλυψε την κλίμακα της κρίσης, υποστηρίζοντας αργότερα ότι η καθυστέρηση προκλήθηκε από την αποτυχία των τοπικών γραφειοκρατών να ενημερώσουν τις κεντρικές αρχές, γεγονός που επιβεβαιώθηκε και από τους αναλυτές των ΗΠΑ.

Αυτό που συνέβαινε στην Κίνα ήταν γνωστό. Ειδικά, στις υπηρεσίες πληροφοριών των Η.Π.Α., οι οποίες μέχρι τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο χτυπούσαν ις πόρτες του Λευκού Οίκου προσπαθώντας να φτάσουν στον Πρόεδρο. Μάταια. Είχε είτε να παίζει γκολφ είτε να επαινεί τον εαυτό του στην τηλεόραση επειδή έκανε περισσότερα από ο καθένας στον κόσμο για να σταματήσει την απειλή.

Η Υπηρεσία πληροφοριών δεν ήταν η μόνη που προσπαθούσε να ξυπνήσει τον Λευκό Οίκο. Όπως ανέφερε ο The New York Times, ένας κορυφαίος σύμβουλος του Λευκού Οίκου [Peter Navarro] προειδοποίησε κατηγορηματικά τους αξιωματούχους της διοίκησης Trump στα τέλη Ιανουαρίου ότι η κρίση του κοροναϊού θα μπορούσε να κοστίσει τρισεκατομμύρια δολάρια και να θέσει σε κίνδυνο ασθένειας ή θανάτου τη ζωή εκατομμυρίων Αμερικανών σύμφωνα με τις πληροφορίες που έρχονταν από την Κίνα.

Μάταια. Μήνες χάθηκαν, ενώ ο Αγαπητός ηγέτης αναπηδούσε από την μια ιστορία στην άλλη – απειλητικά, με τη λατρευτική Ρεπουμπλικανική βάση ψήφου να καυχιέται κάθε στιγμή.

Όταν τα γεγονότα έγιναν τελικά αναμφισβήτητα, ο Trump διαβεβαίωσε τον κόσμο ότι ήταν ο πρώτος που ανακάλυψε την πανδημία και ότι είχε τα πάντα υπό έλεγχο. Καθ ‘όλη τη διάρκεια της παράστασης, οι ηθοποιοί με τους οποίους περιβάλλει τον εαυτό του και ο αντιλαλός του το Fox News – φαίνεται να χρησίμευαν ως πηγή πληροφόρησης και ιδεών, σε ένα ενδιαφέρον διάλογο.

Τίποτα από αυτά δεν ήταν αναπόφευκτο. Δεν ήταν μόνο οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, που κατανοούσαν τις πρώτες πληροφορίες που παρείχε η Κίνα. Οι χώρες στην περιφέρεια της Κίνας η Ταϊβάν, η Νότια Κορέα, το Χονγκ Κονγκ και τη Σιγκαπούρη, αντέδρασαν αμέσως, πολύ αποτελεσματικά. Η Νέα Ζηλανδία επίσης με ένα αστραπιαίο lockdown φαίνεται ότι έχει σχεδόν εξαλείψει την επιδημία.

Το μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης με καλύτερα οργανωμένες κοινωνίες, αντέδρασαν καλύτερα. Η Γερμανία έχει το χαμηλότερο ποσοστό θνησιμότητας παγκοσμίως, επωφελούμενο από τα μεγάλα διαθέσιμα αποθεματικά. Το ίδιο ισχύει και για τη Νορβηγία και για κάποιους άλλους.

Όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση ως οντότητα αποκάλυψε το επίπεδο του πολιτισμού της με την άρνηση των καλύτερων χωρών να βοηθήσουν τους άλλους. Αλλά, ευτυχώς, μπορούσαν να βασιστούν στην Κούβα για να τους βοηθήσουν, παρέχοντας γιατρούς, ενώ η Κίνα παρείχε ιατρικό εξοπλισμό.

Καθ ‘όλη τη διάρκειά της κρίσης, υπάρχουν πολλά κρίσιμα μαθήματα να μάθουμε όπως τα αυτοκτονικά χαρακτηριστικά του απεριόριστου καπιταλισμού και τις πρόσθετες ζημίες που προκλήθηκαν από τη νεοφιλελεύθερη πανούκλα. Η κρίση φωτίζει τον κίνδυνο να μεταφερθεί η διαδικασία λήψης αποφάσεων σε ανεξάρτητα ιδιωτικά ιδρύματα αφιερωμένα αποκλειστικά στην απληστία, το επίσημο καθήκον τους, όπως εξηγούν ο Μίλτον Φρίντμαν και άλλοι νεοφιλελεύθεροι επικαλούμενοι τους νόμους της υγιούς οικονομίας.

Για τις ΗΠΑ υπάρχουν ειδικά μαθήματα. Όπως έχει ήδη αναφερθεί, οι Η.Π.Α κατατάσσονται κοντά στον πυθμένα του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης σε μέτρα κοινωνικής δικαιοσύνης. Το ιδιωτικοποιημένο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης για κερδοσκοπικούς σκοπούς, που επιδιώκει επιχειρηματικά μοντέλα αποδοτικότητας, είναι μια καταστροφή, με διπλάσιο κόστος ανά κάτοικο συγκρίσιμων χωρών και μερικά από τα χειρότερα αποτελέσματα. Δεν υπάρχει λόγος να ζήσουμε με αυτό. Σίγουρα έχει έρθει η ώρα να φθάσει στο επίπεδο άλλων χωρών και να θεσπιστεί ένα ανθρώπινο και αποτελεσματικό καθολικό σύστημα υγειονομικής περίθαλψης.

Υπάρχουν και άλλα απλά βήματα που μπορούν να ληφθούν ταυτόχρονα. Οι εταιρείες σπεύδουν και πάλι στην κατάσταση της νταντά για τη διάσωση. Εάν χορηγηθεί, θα πρέπει να επιβληθούν αυστηροί όροι: χωρίς μπόνους και αμοιβές για τους εργαζόμενους καθ ‘όλη τη διάρκεια της κρίσης. τη μόνιμη απαγόρευση των αγορών αποθεμάτων και την προσφυγή σε φορολογικούς παραδείσους, τρόπους ληστείας του κοινού που τρέχουν σε δεκάδες τρισεκατομμύρια δολάρια, όχι μικρές αλλαγές. Είναι εφικτό; Σαφώς. Αυτός ήταν ο νόμος και τέθηκε σε ισχύ, μέχρι να ανοίξει ο Ρέιγκαν το πώμα. Θα πρέπει επίσης να απαιτείται η εκπροσώπηση των εργαζομένων στη διοίκηση και η τήρηση ενός επιδόματος διαβίωσης μεταξύ των συνθηκών που έρχονται γρήγορα στο νου

Υπάρχουν πολλά ακόμα βήματα μικρής εμβέλειας που είναι αρκετά εφικτά και θα μπορούσαν να επεκταθούν. Αλλά πέρα ​​από αυτό, η κρίση προσφέρει μια ευκαιρία να ξανασκεφτούμε και να αναμορφώσουμε τον κόσμο μας. Οι πλοίαρχοι αφιερώνουν τον εαυτό τους στην αποστολή και αν δεν καταπολεμηθούν και συγκλονιστούν από τις εμπλεκόμενες λαϊκές δυνάμεις, θα εισέλθουμε σε έναν πολύ πιο άσχημο κόσμο – ο οποίος μπορεί να μην επιβιώσει πολύ.

Οι άρχοντες είναι ανήσυχοι. Καθώς οι χωρικοί παίρνουν τα βέλη τους, ο ρυθμός στα κεντρικά γραφεία της εταιρίας αλλάζει. Τα υψηλά στελέχη έχουν ενωθεί για να δείξουν ότι είναι τόσο καλά παιδιά που η ευημερία και η ασφάλεια όλων είναι εξασφαλισμένη εάν μείνει στα χέρια τους. Ήρθε η ώρα για την εταιρική κουλτούρα και την πρακτική να γίνουν πιο προσεκτικοί και να αρχίσουν να ανησυχούν όχι μόνο για τις αποδόσεις τους αλλά και για τους εργαζόμενους και την κοινότητα. Ήταν ένα κορυφαίο θέμα της τελευταίας διάσκεψης του Νταβός τον Ιανουάριο.

Δεν μας υπενθυμίζουν ότι έχουμε ακούσει αυτό το τραγούδι πριν. Στη δεκαετία του 1950 η φράση ήταν “η ομαλή εταιρία”. Πόσο ολόψυχα, δεν χρειαζόταν πολύς χρόνος για να το ανακαλύψουμε.

C. J. Polychroniou:Μπομπ, μπορείτε να μας βοηθήσετε να κατανοήσουμε το οικονομικό σοκ του κοροναϊού; Πόσο σοβαρό θα είναι ο κοινωνικοοικονομικός αντίκτυπος και ποιος είναι πιθανό να επηρεαστεί περισσότερο;

Robert Pollin: Η ταχύτητα της οικονομικής κατάρρευσης που προκύπτει από το COVID-19 δεν έχει ιστορικό προηγούμενο.

Την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου, 6,6 εκατομμύρια άνθρωποι υπέβαλαν αιτήσεις για επίδομα ανεργίας. Αυτές οι αιτήσεις έρχονται μετά από 6,9 εκατομμύρια αιτήσεις που είχαν κατατεθεί την προηγούμενη εβδομάδα, και 3,3 που κατατέθηκαν την προπροηγούμενη εβδομάδα. Πριν από τις τρεις αυτές εβδομάδες, ο μεγαλύτερος αριθμός ατόμων που είχαν καταθέσει αιτήσεις για επίδομα ανεργίας ήταν τον Οκτώβριο του 1982, κατά τη διάρκεια της σοβαρής ύφεσης του Ronald Reagan. Εκείνη την εποχή, ο αριθμός ρεκόρ των απαιτήσεων έφθασε τις 650.000.

Αυτή η ανομοιογένεια μεταξύ του 1982 και του σήμερα είναι μαζική, ακόμη και αφού ληφθεί υπόψη το σχετικό μέγεθος του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ σήμερα έναντι του 1982. Έτσι, το 1982, οι 650.000 αιτήσεις ανεργίας ανήλθαν στο 0,6% του αμερικανικού εργατικού δυναμικού. Τα 13,5 εκατομμύρια άτομα που υπέβαλαν αιτήσεις την πρώτη εβδομάδα του Απριλίου και την τελευταία εβδομάδα του Μαρτίου και οι δύο ισούνται με το 4% του εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ.

Έτσι, ως ποσοστό του εργατικού δυναμικού οι δύο εβδομαδιαίες αυτές ήταν 7 φορές υψηλότερες από το προηγούμενο ρεκόρ από το 1982. Η πρόσθεση των τελευταίων τριών εβδομάδων μας οδηγεί σε 16,8 εκατομμύρια νέους ανέργους ποσοστό άνω του 10% του αμερικανικού εργατικού δυναμικού. Ο αριθμός αυτός θα συνεχίσει να αυξάνεται για πολλές ακόμη εβδομάδες και ενδεχομένως να ωθήσει την ανεργία στο 20%, αριθμός που δεν έχει εντοπιστεί από την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης της δεκαετίας του ’30.

Η κατάσταση για τους ανέργους στις Η.Π.Α. είναι ακόμα χειρότερη επειδή ένα μεγάλο μέρος από αυτούς είχε ασφαλιστική κάλυψη υγείας μέσω των εργοδοτών τους. Αυτή η ασφάλιση έχει πλέον φύγει. Το νομοσχέδιο για την τόνωση που υπέγραψε το Trump στις 27 Μαρτίου δεν παρέχει κεφάλαια για τη θεραπεία των προσβεβλημένων ατόμων. Το ίδρυμα Peterson-Kaiser Family εκτιμά ότι η θεραπεία θα μπορούσε να κοστίσει έως και τα 20,000 δολλάρια και ότι ακόμη και οι άνθρωποι με κάλυψη ασφάλισης υγείας μέσω του εργοδότη τους θα μπορούσαν να καταλήξουν με $ 1,300 κάλυψη σε εξωφρενικούς λογαριασμούς, για την τσέπη τους.

Έτσι, στο πνεύμα του αμερικανικού υγειονομικού συστήματος που κυριαρχείται από την ιδιωτικοποίηση των δομών, η COVID-19 θα πλήξει εκατομμύρια ανθρώπους με μεγάλους ιατρικούς λογαριασμούς που καλεστούν να πληρώσουν από την τσέπη τους ακριβώς την ώρα που είναι πιο ευάλωτοι. Εάν το Medicare for All λειτουργούσε σήμερα στις Η.Π.Α., όλοι θα καλύπτονταν εξ ολοκλήρου.

Εκτός από την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι άνθρωποι που χάνουν τη δουλειά τους, πρέπει επίσης να δούμε τις συνθήκες των ανθρώπων που εργάζονται στα βασικά επαγγέλματα της πρώτης γραμμής. Αυτοί οι άνθρωποι θέτουν τον εαυτό τους σε υψηλό κίνδυνο κατά τις ώρες που εργάζονται.

Μια έκθεση των Hye Jin Rho, Hayley Brown και Shawn Fremstad του Κέντρου για την Οικονομική και Πολιτική Έρευνα δείχνει ότι περισσότεροι από 30 εκατομμύρια Αμερικανοί εργαζόμενοι (σχεδόν το 20% του συνολικού εργατικού δυναμικού των ΗΠΑ) απασχολούνται σε έξι ευρείες βιομηχανίες που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή ανταπόκρισης. Μιλάμε για τους υπάλληλους παντοπωλείων, νοσηλευτές, καθαριστές, εργαζόμενους σε αποθήκες και οδηγούς λεωφορείων, μεταξύ άλλων. Το 65% όλων αυτών των εργαζομένων είναι γυναίκες. Ένα δυσανάλογο ποσοστό αυτών είναι επίσης χαμηλόμισθοι και δεν έχουν ασφάλιση υγείας. Αυτοί οι βασικοί εργαζόμενοι θέτουν τους εαυτούς τους σε υψηλό κίνδυνο μόλυνσης και εάν μολυνθούν, θα αντιμετωπίσουν την προοπτική σοβαρής οικονομικής κρίσης πέρα ​​από την κρίση της υγείας τους.

Ο κορωναϊός πλήττει επίσης τις άφροαμερικανικές κοινότητες χαμηλών εισοδημάτων στις ΗΠΑ με την πιο βίαιο τρόπο. Στο Illinois, οι Αφροαμερικανοί αντιπροσωπεύουν περισσότερους από τους μισούς θανάτους από την COVID-19, ενώ στο συνολό τους οι αφροαμερικανοί αντιπροσωπεύουν μόνο το 14% του πληθυσμού του πολιτείας του Illinois. Στη Λουϊζιάνα, το 70% αυτών που έχουν πεθάνει μέχρι στιγμής είναι αφροαμερικανοί, ενώ το μερίδιο τος ως ποσοστό της Πολιτείας αγγίζει τπ 32%. Παρόμοια συγκρίσιμα σχέδια εμφανίζονται και σε άλλες πολιτείες. Οι αριθμοί αυτοί αντικατοπτρίζουν το απλό γεγονός ότι οι Αφροαμερικανοί με χαμηλότερα εισοδήματα δεν έχουν τα ίδια μέσα για να προστατευθούν μέσω της κοινωνικής και εργασιακής τους αποστασιοποίησης.

Οι σοβαρές συνθήκες που βιώνουν τώρα οι άνθρωποι στις ΗΠΑ και σε άλλες προηγμένες οικονομίες, θα φαίνονται ήπιες μόλις ο ιός αρχίσει να εξαπλώνεται, με καταστροφικές επιπτώσεις, στις χώρες χαμηλού εισοδήματος της Αφρικής, της Ασίας, τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική.

Αρχικά, οι στρατηγικές κοινωνικής απομόνωσης και αυτοαπομόνωσης που είναι σχετικά αποτελεσματικές στις χώρες υψηλού εισοδήματος για την επιβράδυνση του ποσοστού μόλυνσης θα είναι σχεδόν αδύνατον να εφαρμοστούν στις φτωχές γειτονιές του Δελχί, του Ναϊρόμπι ή της Λίμα, οι άνθρωποι σε αυτές τις κοινότητες ζουν κυρίως σε πολύ στενά μέρη.

Πρέπει επίσης σε μεγάλο βαθμό να βασίζονται σε πολυσύχναστες δημόσιες συγκοινωνίες για να φτάσουν οπουδήποτε, ακόμη και στις δουλειές τους, επειδή δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα να παραμείνουν στο σπίτι και μακρία από την εργασία τους. Το πρόβλημα αυτό επιδεινώνεται από τις συνθήκες εργασίας σε αυτές τις θέσεις εργασίας. Στις περισσότερες χώρες χαμηλού εισοδήματος, περίπου το 70% όλων των θέσεων απασχόλησης είναι άτυπη, πράγμα που σημαίνει ότι οι εργαζόμενοι δεν λαμβάνουν παροχές, συμπεριλαμβανομένης της αδείας μετ ‘αποδοχών, που παρέχεται από τους εργοδότες τους. Οι ινδοί οικονομολόγοι C.P. Οι Chandrasekhar και Jayati Ghosh γράφουν ότι αυτοί οι εργαζόμενοι και οι οικογένειές τους “είναι σαφώς οι πιο ευάλωτοι σε οποιαδήποτε οικονομική ύφεση. Όταν μια τέτοια κάμψη έρχεται μετά από μια πρωτοφανή καταστροφή δημόσιας υγείας, οι ανησυχίες προφανώς πολλαπλασιάζονται. ”

Επιπλέον, οι περισσότερες χώρες χαμηλού εισοδήματος έχουν εξαιρετικά περιορισμένους προϋπολογισμούς για την δημόσια υγεία. Έχουν επίσης πληγεί από την κατάρρευση του τουρισμού καθώς και από την απότομη πτώση των εσόδων και των εμβασμάτων από τις εξαγωγές. Έτσι, τις τελευταίες εβδομάδες, 85 χώρες έχουν ήδη προσεγγίσει το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο για βραχυπρόθεσμη βοήθεια έκτακτης ανάγκης, αριθμός σχεδόν διπλάσιος του αριθμού που έκαναν τέτοια αιτήματα μετά την οικονομική κρίση του 2008. Η κατάσταση είναι πιθανό να επιδεινωθεί πολύ γρήγορα.

C. J. Polychroniou: Noam, ο κορωναϊός θα σκοτώσει την παγκοσμιοποίηση;

Noam Chomsky: Η παγκοσμιοποίηση με κάποια μορφή πηγαίνει πίσω στην παλαιότερη καταγεγραμμένη ιστορία – στην πραγματικότητα, πέρα ​​από αυτήν. Και θα συνεχιστεί. Το ερώτημα είναι: με ποια μορφή; Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι τίθεται το ερώτημα αν θα μεταφερθεί κάποια επιχείρηση από την Ιντιάνα στο βόρειο Μεξικό. Ποιος αποφασίζει; Τραπεζίτες στη Νέα Υόρκη ή στο Σικάγο; Ή ίσως το εργατικό δυναμικό και η κοινότητα, ίσως ακόμη και σε συντονισμό με τους Μεξικανούς ομολόγους τους. Υπάρχουν παντός είδους συσχετισμοί μεταξύ των ανθρώπων – και συγκρούσεις συμφερόντων μεταξύ τους – που δεν συμπίπτουν με τα χρώματα στους χάρτες.

Το θλιβερό θέαμα των κρατών που συναγωνίζονται όταν απαιτείται συνεργασία για την καταπολέμηση μιας παγκόσμιας κρίσης υπογραμμίζει την ανάγκη να εξαλειφθεί η παγκοσμιοποίηση που βασίζεται στο κέρδος και να οικοδομηθεί πραγματικός διεθνισμός, αν ελπίζουμε να αποφύγουμε την εξαφάνιση. Η κρίση προσφέρει πολλές ευκαιρίες να απελευθερωθούμε από ιδεολογικές αλυσίδες, να φανταστούμε έναν πολύ διαφορετικό κόσμο και να προχωρήσουμε στη δημιουργία του.

Ο κορωναϊός είναι πιθανό να αλλάξει την εξαιρετικά εύθραυστη διεθνή οικονομία που έχει οικοδομηθεί τα τελευταία χρόνια, με γνώμονα το κέρδος και την απόρριψη εξωτερικών δαπανών, όπως η τεράστια καταστροφή του περιβάλλοντος που προκαλείται από συναλλαγές εντός σύνθετων αλυσίδων εφοδιασμού, για να μην μιλάμε για καταστροφή στις ζωές και στις κοινότητες. Είναι πιθανό ότι όλα αυτά θα αναμορφωθούν, αλλά πάλι θα πρέπει να ρωτήσουμε και να απαντήσουμε, ποιοι θα αναλάβουν την αναμόρφωση.

At the level of people, I know of nothing to compare with the flow of Americans to Central America in the 1980s to help victims of Reagan’s terrorist wars and the state terrorism that he supported, from all walks of life, some of the most dedicated and effective from church groups in rural America. There has been nothing like that in the prior history of imperialism, to my knowledge.
The crisis is offering many opportunities to liberate ourselves from ideological chains, to envision a very different world, and to move on to create it.

Without proceeding, there are many kinds of global interaction and integration. Some of them are highly meritorious and should be actively pursued.

Υπάρχουν μερικά βήματα προς την κατεύθυνση του διεθνισμού στην υπηρεσία των ανθρώπων και όχι της συγκεντρωμένης εξουσίας. Ο Γιάννης Βαρουφάκης και ο Μπέρνι Σάντερς εξέφρασαν την έκκληση για μια προοδευτική διεθνή οργάνωση για να αντιμετωπίσει τη διεθνή αντιδραστική κατάσταση που έχει σφυρηλατηθεί από τον Τραμπικο Λευκό Οίκο.

Παρόμοιες προσπάθειες μπορούν να λάβουν πολλές μορφές. Τα σωματεία εξακολουθούν να ονομάζονται “διεθνείς”, θυμίζοντας όνειρα που δεν χρειάζεται να είναι αδρανεί. Και μερικές φορές δεν είναι. Οι παραγκουπόλεις αρνήθηκαν να εκφορτώσουν φορτίο σε πράξεις διεθνούς αλληλεγγύης. Έχουν υπάρξει πολλά εντυπωσιακά παραδείγματα διεθνούς αλληλεγγύης σε κρατικό και λαϊκό επίπεδο. Σε επίπεδο κράτους, τίποτα δεν συγκρίνεται με τον κουβανέζικο διεθνισμό – από τον εξαιρετικό ρόλο της Κούβας στην απελευθέρωση της νότιας Αφρικής, τον οποίο περιγράφει σε βάθος ο Piero Gleijeses, στο έργο των ιατρών του στο Πακιστάν μετά τον καταστροφικό σεισμό του 2005, στην υπέρβαση των αποτυχιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης σήμερα.

Σε επίπεδο ανθρώπων, δεν γνωρίζω τίποτα για να συγκρίνω τη ροή των Αμερικανών,- από όλα τα κοινωνικά στρώματα ακόμα και από τα πιο αφοσιωμένα και επηρρεασμένα από εκκλησιαστικές ομάδες στην αγροτική Αμερική-, στην Κεντρική Αμερική τη δεκαετία του 1980 για να βοηθήσουν τα θύματα των τρομοκρατικών πολέμων του Ρέιγκαν και την κρατική τρομοκρατία που υποστήριζε. Δεν υπήρξε κάτι τέτοιο στην προηγούμενη ιστορία του ιμπεριαλισμού, κατά την άποψή μου.

Χωρίς να προχωρήσουμε, υπάρχουν πολλά είδη παγκόσμιας αλληλεπίδρασης και ολοκλήρωσης. Ορισμένες από αυτές είναι εξαιρετικά αξιόλογες και πρέπει να επιδιώκονται ενεργά.

C. J. Polychroniou: Οι κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο αντιδρούν στην οικονομική επιβράδυνση του κοροναϊού με μαζικά μέτρα τόνωσης. Στις ΗΠΑ, η διοίκηση του Trump είναι διατεθειμένη να δαπανήσει 2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Bob, αρκεί αυτό; Και θα δοκιμάσει τα όρια του πόσο μεγαλύτερο χρέος μπορούν να φέρουν οι ΗΠΑ;

Robert Pollin: Το πρόγραμμα τόνωσης που υπέγραψε ο Trump τον Μάρτιο είναι το μεγαλύτερο μέτρο στο ιστορικό των ΗΠΑ. Σε 2 τρισεκατομμύρια δολάρια, ανέρχεται περίπου στο 10% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος (ΑΕΠ) των ΗΠΑ, το οποίο η κυβέρνηση σκοπεύει να διανείμει γρήγορα τους προσεχείς μήνες. Αντίθετα, τα δημοσιονομικά κίνητρα του Obama για το 2009 εγγράφηκαν σε προϋπολογισμό 800 δισεκατομμυρίων δολαρίων για δύο χρόνια ή περίπου 3% του ΑΕΠ ετησίως κατά τη διάρκεια των δύο ετών.

Παρά το πρωτοφανές μέγεθος, είναι εύκολο να διαπιστώσουμε ότι το σημερινό πρόγραμμα είναι πολύ μικρό και συνεπώς θα φτάσει σε πολύ λίγους, με τους περισσότερους τρόπους που έχουν σημασία. Αυτό αναγνωρίζει ότι, προσθέτοντας τα πάντα, το πρόγραμμα προσφέρει τεράστια δώρα στις μεγάλες εταιρείες των Η.Π.Α. και στην Wall Street – δηλ. στους ίδιους ανθρώπους που επωφελήθηκαν πριν από 11 χρόνια από το πρόγραμμα του Ομπάμα και την αντίστοιχη διάσωση της Wall Street.

Σημείωσα παραπάνω το γεγονός ότι το κίνητρο δεν παρέχει υποστήριξη για την υγειονομική περίθαλψη για άτομα που έχουν μολυνθεί από την COVID-19. Προσφέρει επίσης ελάχιστη πρόσθετη υποστήριξη τόσο στα νοσοκομεία που καταπολεμούν τον ιό στις πρώτες γραμμές, όσο και στις κρατικές και τοπικές κυβερνήσεις.

Οι κρατικές και τοπικές κυβερνήσεις θα βιώσουν απότομες πτώσεις στα φορολογικά τους έσοδα – από τους φόρους εισοδήματος, τους φόρους επί των πωλήσεων και τους φόρους ακίνητης περιουσίας – καθώς η ύφεση θα τους παγιδεύσει. Κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης το 2007-09, τα έσοδα από το κράτος και τα τοπικά φορολογικά έσοδα μειώθηκαν κατά 13%. Μπορούμε να περιμένουμε μια πτώση τώρα τουλάχιστον ίσης σοβαρότητας. Εάν δεν υπάρξει μεγάλης κλίμακας εισροή κεφαλαίων από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση – ήτοι μια εισφορά περίπου τριπλάσιας που έχει διατεθεί μέχρι στιγμής μέσω των κινήτρων – οι κυβερνήσεις και οι τοπικές κυβερνήσεις θα αναγκαστούν να αναλάβουν μεγάλης κλίμακας περικοπές του προϋπολογισμού και απολύσεις, συμπεριλαμβανομένων των δασκάλων, εργαζόμενους στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης και αστυνομικούς που αντιπροσωπεύουν το μεγαλύτερο μέρος των δαπανών λόγω της μισθοδοσίας τους.

Ακόμη και η διοίκηση του Trump φαίνεται να αναγνωρίζει ότι το πρόγραμμα είναι πολύ μικρό. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τόσο ο Trump όσο και οι Δημοκρατικοί του Κογκρέσο μιλούν ήδη για ένα ακόμα πρόγραμμα που θα μπορούσε να ανέλθει σε άλλα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια. Οι Η.Π.Α έχουν την ικανότητα να αντλούν με δανεισμό αυτά τα τεράστια ποσά. Μεταξύ άλλων, όπως ισχύει και κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης του 2007-09, τα κρατικά ομόλογα των ΗΠΑ θα αναγνωριστούν ως τα ασφαλέστερα περιουσιακά στοιχεία που διατίθενται στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά. Με αυτόν τον τρόπο θα δοθεί ένα ασφάλιστρο στα ομόλογα των ΗΠΑ σε σχέση με κάθε άλλο πιστωτικό μέσο στην παγκόσμια αγορά. Το Ομοσπονδιακό Αποθεματικό έχει επίσης τη δυνατότητα, όπως είναι απαραίτητο, να εξαγοράσει και να αποσυρθεί αποτελεσματικά τα αμερικανικά κρατικά ομόλογα αν η επιβάρυνση του χρέους γίνει υπερβολική. Καμία άλλη χώρα ή οντότητα οποιουδήποτε είδους δεν απολαμβάνει τίποτα σαν αυτή την προνομιακή οικονομική κατάσταση.

Εργαζόμενη από αυτή τη θέση ακραίων προνομίων, η Fed έχει πλέον δεσμευτεί να παρέχει ουσιαστικά απεριόριστη και άνευ όρων στήριξη στις εταιρείες των Η.Π.Α. και στις εταιρείες της Wall Street. Πράγματι, μεταξύ 18 και 31 Μαρτίου μόνο, η Fed αγόρασε 1.14 τρισεκατομμύρια δολάρια σε κρατικά και εταιρικά ομόλογα, με επιτόκιο άνω του 1 εκατομμυρίου δολαρίων ανά δευτερόλεπτο. Η Financial Times αναφέρει τις προβλέψεις ότι τα περιουσιακά στοιχεία της Fed θα μπορούσαν να φθάσουν τα 12 τρισεκατομμύρια δολάρια τον Ιούνιο – δηλ. το 60% του ΑΕΠ των ΗΠΑ – με περαιτέρω αυξήσεις που θα ακολουθήσουν. Συγκριτικά, μόλις πριν από την οικονομική κρίση του 2007 -2009, οι ομολογίες των Fed ανήλθαν σε 1 τρισεκατομμύριο δολάρια. Τότε έφτασαν τα 2 τρισεκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια της κρίσης – αριθμός ίσο με μόνο το 1/5 όπου οι παρεμβάσεις της Fed κατευθύνονται στους επόμενους δύο μήνες.

Οι Η.Π.Α. και η παγκόσμια οικονομία χρειάζονται γιγαντιαία διάσωση τώρα για να αποτρέψουν τα δεινά από αθώους ανθρώπους που προκύπτουν τόσο από την πανδημία όσο και από την οικονομική κατάρρευση. Αλλά το σχέδιο διάσωσης πρέπει να επικεντρωθεί, στο άμεσο μέλλον, στην παροχή σε όλους των διατάξεων περί υγειονομικής περίθαλψης που χρειάζονται και στη διατήρησουν το ολόκληρο το εισόδημα των ανθρώπων.

Λαμβάνοντας μια ευρύτερη διαρθρωτική προοπτική, πρέπει επίσης να σταματήσουμε να σπαταλούμε τα τεράστια οικονομικά προνόμια που απολαμβάνουν οι Η.Π.Α. για την υποστήριξη του νεοφιλελεύθερου οικοδομήματος που έχει επικρατήσει στην οικονομική ζωή των Η.Π.Α. και σε πολλές άλλες χώρες τα τελευταία 40 χρόνια. Το γεγονός ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ διαθέτει τα χρηματοοικονομικά μέσα για τη διάσωση των γιγάντιων εταιρειών και της Wall Street δύο φορές μέσα στα τελευταία 11 χρόνια σημαίνει ότι έχει επίσης την ικανότητα να αναλάβει τον έλεγχο ορισμένων από τις πιο δυσλειτουργικών και αντικοινωνικών ιδιωτικών επιχειρήσεων.

Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε αντικαθιστώντας τον ιδιωτικό κλάδο ασφάλισης υγείας με το Medicare for All. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα μπορούσε επίσης να ασκήσει έλεγχο στον κλάδο των ορυκτών καυσίμων, ο οποίος πρέπει να τεθεί εκτός λειτουργίας, εν πάση περιπτώσει, τα επόμενα 30 χρόνια. Άλλοι στόχοι για τουλάχιστον μερικές εθνικοποιήσεις θα πρέπει να περιλαμβάνουν τις αεροπορικές εταιρείες που αντιμετωπίζουν τώρα οικονομικές δυσκολίες, αλλά και που έχασαν το 96% των μετρητών τους για εξαγορές κατά την τελευταία δεκαετία. Οι φορείς εκμετάλλευσης της Wall Street, οι οποίοι βοήθησαν στην ανάπτυξη τέτοιων χρηματοοικονομικών πρακτικών, πρέπει να αντιμετωπίσουν τόσο αυστηρούς κανονισμούς όσο και ανταγωνισμό από μεγάλες δημόσιες τράπεζες ανάπτυξης ικανές να χρηματοδοτήσουν, για παράδειγμα, την πράσινη νέα συμφωνία.

Με λίγα λόγια, η οικονομία των ΗΠΑ που θα προκύψει από την παρούσα κρίση δεν μπορεί να επιτραπεί να επιστρέψει στο νεοφιλελεύθερο status quo. Ήταν σαφές κατά τη διάρκεια της Μεγάλης ύφεσης ότι μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες των Η.Π.Α. και οι επιχειρήσεις της Wall Street δεν μπορούσαν να επιβιώσουν χωρίς την κρατική στήριξη. Τώρα, μόλις 11 χρόνια αργότερα, πρόκειται να επαναλάβουμε την ίδια ταινία, μόνο αυτή τη φορά σε μια οθόνη jumbotron. Η 40χρονη νεοφιλελεύθερη διδασκαλία έχει αφήσει τις μεγάλες επιχειρήσεις και την Wall Street να πιστέψουν ότι ο εταιρικός σοσιαλισμός θα είναι πάντοτε δικός τους και ότι μπορούν να κερδίσουν κέρδη για τον εαυτό τους κατά βούληση, ενώ ταυτόχρονα να μεταφέρουν τους κινδύνους τους, όποτε χρειαστεί, σε όλους τους άλλους. Αυτή τη στιγμή ειδικά, εάν οι επιχειρήσεις θέλουν να επιμείνουν ότι υπάρχουν μόνο για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους για τους ιδιοκτήτες τους, τότε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να διακόψει τη ζωή τους. Οι προοδευτικοί θα πρέπει να συνεχίσουν να αγωνίζονται σκληρά για αυτές τις αρχές.

C. J. Polychroniou: Noam, ο κοροναϊός φαίνεται να παράγει μια άνοδο στην αλληλεγγύη μεταξύ των κοινών ανθρώπων σε πολλά μέρη του κόσμου και ίσως ακόμη και την συνειδητοποίηση ότι όλοι είμαστε παγκόσμιοι πολίτες. Προφανώς, ο ίδιος ο κοροναϊός δεν θα νικήσει τον νεοφιλελευθερισμό και την προκύπτουσα ατομοποίηση της κοινωνικής ζωής, την οποία έχουμε δει από την εμφάνισή του, αλλά περιμένετε μια αλλαγή στην οικονομική και πολιτική σκέψη; Ίσως η επιστροφή του κοινωνικού κράτους;

Noam Chomsky: Αυτές οι δυνατότητες πρέπει να μας θυμίζουν το ισχυρό κύμα της ριζοσπαστικής δημοκρατίας που σάρωσε μεγάλο μέρος του κόσμου υπό την επίδραση της Μεγάλης Ύφεσης και του αντιφασιστικού πολέμου και των μέτρων που έλαβαν οι κυβερνώντες για να περιορίσουν ή να συντρίψουν κάθε τέτοια ελπίδα. Μια ιστορία που δίνει πολλά μαθήματα για σήμερα.

Η πανδημία θα πρέπει να σπρώξει τους ανθρώπους στην εκτίμηση του γνήσιου διεθνισμού, στην αναγνώριση της ανάγκης να θεραπεύονται οι προβληματικές κοινωνίες της νεοφιλελεύθερης πανούκλας και στη συνέχεια στην πιο ριζική ανασυγκρότηση της κοοινωνίας.

Ειδικά οι Αμερικανοί πρέπει να αφυπνιστούν για τη σκληρότητα του αδύναμου συστήματος κοινωνικής δικαιοσύνης. Δεν είναι απλό θέμα. Είναι, για παράδειγμα, πολύ περίεργο να βλέπουμε ότι ακόμη και στο αριστερό άκρο της γενικής άποψης, προγράμματα όπως αυτά που υποστηρίζει ο Bernie Sanders θεωρούνται “πολύ ριζοσπαστικά” για τους Αμερικανούς. Τα δύο μεγάλα προγράμματά του απαιτούν καθολική υγειονομική περίθαλψη και ελεύθερη τριτοβάθμια εκπαίδευση τόσο για τις πιο ανεπτυγμένες κοινωνίες όσο επίσης και για τους φτωχότερους.

Η πανδημία θα μας αφυπνίσει για να συνειδητοποιήσουμε ότι σε ένα δίκαιο κόσμο,τα κοινωνικά δεσμά θα πρέπει να αντικατασταθούν από κοινωνικούς δεσμούς και ιδεώδη τα οποία αναπολούν τον Διαφωτισμό και τον κλασσικό φιλελευθερισμό. Ιδέες που βλέπουμε να πραγματοποιούνται με πολλούς τρόπους. Το αξιοσημείωτο θάρρος και η ανιδιοτέλεια των εργαζομένων στον τομέα της υγείας είναι ένα ενθαρρυντικό αφιέρωμα στους πόρους του ανθρώπινου πνεύματος. Σε πολλά μέρη, σχηματίζονται κοινότητες αμοιβαίας βοήθειας για να παρέχουν τροφή στους άπορους και βοήθεια και υποστήριξη για τους ηλικιωμένους και τα άτομα με ειδικές ανάγκες.

Υπάρχει πράγματι “μια άνοδος αλληλεγγύης μεταξύ των κοινών ανθρώπων σε πολλά μέρη του κόσμου, και ίσως ακόμη και η συνειδητοποίηση ότι όλοι είμαστε παγκόσμιοι πολίτες”. Οι προκλήσεις είναι σαφείς. Μπορούν να ικανοποιηθούν. Σε αυτή τη ζοφερή στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας, πρέπει να τηρούνται, ή η ιστορία θα έρθει σε ένα άσεμνο τέλος.

Μετάφραση independentnews.gr

*Ο C. J. Polychroniou είναι πολιτικός οικονομολόγος / πολιτικός επιστήμονας που δίδαξε και δούλεψε σε πανεπιστήμια και ερευνητικά κέντρα στην Ευρώπη και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα κύρια ερευνητικά του ενδιαφέροντα είναι η ευρωπαϊκή οικονομική ολοκλήρωση, η παγκοσμιοποίηση, η πολιτική οικονομία των Ηνωμένων Πολιτειών και η αποδόμηση του πολιτικοοικονομικού σχεδίου του νεοφιλελευθερισμού. Έχει δημοσιεύσει πολλά βιβλία και τα άρθρα του έχουν δημοσιετεί σε διάφορα περιοδικά, εφημερίδες και δημοφιλείς ιστοτόπους ειδήσεων. Πολλές από τις εκδόσεις του έχουν μεταφραστεί σε διάφορες ξένες γλώσσες, όπως η κροατική, η γαλλική, η ελληνική, η ιταλική, η πορτογαλική, η ισπανική και η τουρκική. Είναι ο συντάκτης του βιβλίο “Η αισιοδοξία πάνω από την απελπισία: ο Noam Chomsky για τον καπιταλισμό, την αυτοκρατορία και την κοινωνική αλλαγή”, μια ανθολογία συνεντεύξεων με τον Chomsky που δημοσιεύθηκε αρχικά στο Truthout και συλλέχθηκε από τα βιβλία Haymarket.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Truthout

...