Ο Λιγνάδης επιλέχτηκε με απευθείας ανάθεση από το σύστημα Μητσοτάκη για να υλοποιήσει συν τοις άλλοις, μια πολύ βρώμικη αποστολή στο Εθνικό Θέατρο. Να αποκαταστήσει το όνομα μιας δωσίλογης ηθοποιού, της Ελένης Παπαδάκη, παντοτινό σύμβολο προστυχιάς και προδοσίας, σε αίθουσα του, ιδιοκτησίας Εθνικού Θεάτρου, Ρεξ.

Έτσι, ώστε, η άγρια εκτέλεσή της από την ΟΠΛΑ (ένα λάθος που αναγνωρίστηκε σχεδόν αμέσως από το ΚΚΕ) να σβήσει την κατοχική της δράση και να “στιγματίζει” την Αριστερά. Στο όνομα μιας πτωματολαγνείας, την οποία ξεθάβει η δεξιά αναθεωρητική ιστοριογραφία, επιδιώκοντας νέους διχασμούς.

Όμως, την ιστορική απόφαση διαγραφής της Παπαδάκη από τον Σ.Ε.Η. τον Οκτώβριο του 1944, ουδείς ποτέ τόλμησε να την αμφισβητήσει. Γιατί, όλοι οι άνθρωποι του θεάτρου, ανεξαρτήτως παράταξης, τα επόμενα χρόνια, ήξεραν τι εστί Παπαδάκη. Άλλωστε για τη “δράση” της είχε επικριθεί και από τον δεξιό Τύπο.

Κανένα μετακατοχικό ή μετεμφυλιακό καθεστώς δεν διανοήθηκε αυτό που έβαλαν τον Λιγνάδη να κάνει (ως μπόσικο; ) ο Μητσοτάκης και η Μενδώνη. Να δώσει το όνομα μιας “ντροπής” σε αίθουσα του Εθνικού Θεάτρου Μιας ξιπασμένης και ξεφτιλισμένης συνεργάτριας των Γερμανών και επιστήθιας φίλης (τουλάχιστον) του κατοχικού πρωθυπουργού Ιωάννη Ράλλη.

Για αυτή του την “ικανότητα” προσελήφθη ο Λιγνάδης. Για αυτό δεν προχώρησε ο διαγωνισμός για την πρόσληψη Καλλιτεχνικού Διευθυντή. Γιατί, αυτή η κυβέρνηση έχει “μαρκάρει” όλα τα σημεία και τα σύμβολα, που συγκροτούν αυτό που αποκαλούν ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς και με ύπουλο τρόπο προσπαθεί ή να τα οικειοποιηθεί (π.χ. τους αγώνες για τη μόρφωση της ΔΝ Λαμπράκη) ή να τα “λερώσει”. Για αυτό το τελευταίο, ο Λιγναδης ήταν ο πλέον κατάλληλος. Τώρα, πια, ξέρουμε γιατί.

 

 

Τάκης Κατσαρός

Για το Independentnews.gr