Όσο υπάρχουν Άνθρωποι
Δημήτρης Τερζής
Διαβάζω την είδηση για τον 77χρονο νησιώτη απ’ την Τήλο, συνταξιούχο ναυτικό που με τη γυναίκα του αποφάσισαν να δωρίσουν το σπίτι τους στο Ορφανοτροφείο Ρόδου και να προσφέρουν τις οικονομίες τους στην ενίσχυση του ΕΣΥ.
37.400 ευρώ έδωσαν για τον εξοπλισμό 2 κλινών ΜΕΘ στο νοσοκομείο Ρόδου.
6.700 ευρώ για την αγορά ενός εξαρτήματος που θα ξανακάνει λειτουργικό τον αξονικό τομογράφο του ίδιου νοσοκομείου.
και 10.000 ευρώ στην Τήλο για ενίσχυση της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας του νησιού. Το όλον κάτι παραπάνω από 50.000 ευρώ.
Όλα αυτά από έναν συνταξιούχο ναυτικό και την γυναίκα του. Ένα ζευγάρι που δεν έκανε παιδιά αλλά αποφάσισε την ώρα που οδεύει προς τη δύση της ζωής του να προχωρήσει σε μια πράξη που όσο τη σκέφτομαι ακούγεται απίστευτα απελευθερωτική και γαλήνια συνάμα. Για τους ίδιους πάνω απ’ όλα.
Ο άνθρωπος είπε πως έδωσε τα χρήματα καθώς οι συντάξεις που λαμβάνει ο ίδιος και η σύζυγός του «μας φτάνουν για να ζήσουμε». Η αποθέωση όμως της πράξης του περιγράφεται με μια άλλη ατάκα του: «με αυτά που έκανα και τόσοι που μου μιλάνε πλέον αισθάνομαι ότι κέρδισα 50 εκατ. ευρώ».
Δεν υπάρχει πολιτική ανάλυση εδώ. Δεν χρειάζεται. Η φωτογραφία του κυρίου τα λέει όλα. Ένας άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ένας άνθρωπος του μόχθου. Δεν υπάρχει κάτι άλλο πέρα απ’ το μεγαλείο του Ανθρώπου.
Πολύ θα ήθελα να σφίξω το χέρι του κυρίου και της συζύγου του εκφράζοντας τον Σεβασμό μου.