Τrafficking: Ιστορίες σύγχρονης σκλαβιάς από ανθρώπους χωρίς ταυτότητα (video)

Posted on 30 Ιουλίου, 2020, 4:00 μμ
24 secs

Η δουλεία και η σκλαβιά δεν εξαλείφθηκαν πριν 150 χρόνια. Οι γυναίκες θύματα του trafficking που φεύγουν από τη χώρα τους αναζητώντας μία καλύτερη τύχη και βρίσκονται μπλεγμένες στα δίχτυα διεθνών κυκλωμάτων πορνείας, είναι οι σύγχρονες σκλάβες στην υπηρεσία δουλεμπόρων ανθρώπινου σώματος και ελπίδας.

Η δουλεία και η σκλαβιά δεν εξαλείφθηκε πριν 150 χρόνια. Οι γυναίκες θύματα του trafficking που φεύγουν από τη χώρα τους αναζητώντας μία καλύτερη τύχη και βρίσκονται μπλεγμένες στα δίχτυα διεθνών κυκλωμάτων πορνείας, είναι οι σύγχρονες σκλάβες στην υπηρεσία δουλεμπόρων ανθρώπινου σώματος και ελπίδας.

Το πρόβλημα της εμπορίας ανθρώπων είναι διαχρονικό, ωστόσο την τελευταία δεκαετία γνώρισε νέα έξαρση, καθώς χιλιάδες κοπέλες κάθε χρόνο πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης.

Με αφορμή την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά της Εμπορίας Ανθρώπων, ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες τόνισε την ανάγκη «να κάνουμε περισσότερα για να προστατέψουμε τα θύματα εμπορίας και να αποτρέψουμε την εκμετάλλευση των ευάλωτων ανθρώπων από εγκληματίες».

Ο κ. Γκουτέρες χτυπάει εκ νέου τον κώδωνα του κίνδυνου, σημειώνοντας ότι η πανδημία COVID-19 ενέτεινε πολλές παγκόσμιες ανισότητες και άφησε εκατομμύρια άτομα εκτεθειμένα σε μεγαλύτερο κίνδυνο σεξουαλικής εκμετάλλευσης, καταναγκαστικής εργασίας, αναγκαστικών γάμων και άλλων εγκλημάτων.

Όπως αναφέρει οι γυναίκες και τα κορίτσια αποτελούν πάνω από το 70% των καταγεγραμμένων θυμάτων εμπορίας και σήμερα είναι μεταξύ αυτών που έχουν πληγεί περισσότερο από την πανδημία. «Με βάση προηγούμενες περιόδους υφέσεων, αποδεικνύεται ότι οι γυναίκες δυσκολεύονται περισσότερο να βρουν πληρωμένη εργασία μετά από μία κρίση και η επαγρύπνηση είναι ιδιαίτερα σημαντική σε μια τέτοια περίοδο» προσθέτει.

Το independentnews φέρνει ξανά στη δημοσιότητα ιστορίες γυναικών θυμάτων trafficking για να θυμίσει ότι το πρόβλημα είναι εδώ υπαρκτό και αφορά όλους τους ανθρώπους που ζουν ονειρεύονται και αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπων από άνθρωπο.

Η Χέλεν (ψευδώνυμο για τις ανάγκες του ρεπορτάζ) από τη Νιγηρία ήταν μόλις 14 ετών, ορφανή από πατέρα, όταν ο θείος της τής υποσχέθηκε μια καλύτερη ζωή στην Τουρκία ως οικιακή βοηθός.

Από τη μία η έκκληση της μητέρας της για βοήθεια, προκειμένου να μπορέσουν να μεγαλώσουν τα μικρότερα αδέλφια της, και από την άλλη η δύσκολη κατάσταση που βίωνε στη χώρα της, την οδήγησαν στη μεγάλη απόφαση -μια απόφαση που προηγουμένως είχε «δεθεί με μάγια», τα «τζούτζου» όπως λέγονται στη χώρα της, όπου η πρακτική αυτή είναι συνήθης.

Στην Τουρκία, από το αεροδρόμιο βρέθηκε απευθείας σε ένα σπίτι με άλλες γυναίκες -στην πλειονότητά τους Αφρικανές, θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης- αλλά και των δικών τους δεισιδαιμονιών, αφού, όπως εξηγεί στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μαρίνα Ντονοπούλου, διευθύντρια της ΜΚΟ «Α21», «οι γυναίκες αυτές πιστεύουν πολύ στα μάγια».

«Πολλές φορές τους κόβουν τα μαλλιά ή τους κάνουν κάποια τομή καθώς πρέπει να “δεθεί” η …συμφωνία με αίμα», σημειώνει η κ. Ντονοπούλου από την Α21, οργάνωση με πολλά χρόνια ενεργούς παρουσίας στη μάχη για την καταπολέμηση του trafficking στην Ελλάδα.

«Κρατούν τις γυναίκες αυτές μέσα στο σπίτι σε πολύ άσχημες συνθήκες, τους στερούν πολύ βασικές ελευθερίες, δεν τους δίνουν φαγητό τις πρώτες μέρες, ούτε καν νερό. Σε πολλές περιπτώσεις τους αναγκάζουν να πάρουν χάπια που κανένας δεν ξέρει τι είναι- προφανώς κατασταλτικά. Βιώνουν αλλεπάλληλους βιασμούς, ακραίες καταστάσεις, που όταν τις ακούς πιστεύεις πως δεν μπορεί ένας άνθρωπος να έχει κάνει κάτι τέτοιο σε συνάνθρωπό του», τονίζει, περιγράφοντας την κατάσταση στην οποία βρέθηκε η Χέλεν, αλλά και πολλές άλλες γυναίκες, που βιώνουν ανάλογες καταστάσεις. Πολλές φορές, μάλιστα, όπως εξηγεί, πέραν των βιασμών υπάρχουν και πολλές εγκυμοσύνες, με στόχο να πάρουν το βρέφος από τη γυναίκα μόλις γεννηθεί και να το πουλήσουν, ενώ πολύ συχνό φαινόμενο είναι και οι εκτρώσεις και μάλιστα σε πολύ άσχημες εξωνοσοκομειακές συνθήκες. «Είχαμε ένα περιστατικό, που η κοπέλα κατάφερε να δραπετεύσει από ένα ανοιχτό παράθυρο λίγο μετά την έκτρωση και αιμορραγούσε στον δρόμο. Τη βρήκε ένας συμπατριώτης της, Αφρικανός, και τη βοήθησε να περάσει στην Ελλάδα, από την Τουρκία, χωρίς να της ζητήσει το παραμικρό αντάλλαγμα, γεγονός που μας προβληματίζει σχετικά με το τι ενδεχομένως μπορεί να κρύβεται πίσω απ’ αυτό», σημειώνει η κ. Ντονοπούλου.

Μια ανάλογη περιπέτεια βίωσε η Χέλεν προτού βρεθεί στην Α21. «Και η ιστορία της Χέλεν κάπως έτσι εξελίσσεται. Πολύ έντονα βασανιστήρια στην Τουρκία, γύρω στους 6 με 9 μήνες. Ούτε η ίδια μπορεί να προσδιορίσει πόσο χρόνο ήταν εκεί, πότε ξεκινούσε και πότε τέλειωνε η μέρα… Πολλές φορές ήταν κλειδωμένη μαζί με τις άλλες γυναίκες του σπιτιού χωρίς φως και φυσικά δεν επιτρεπόταν να βγουν έξω. Για καλή της τύχη, κάποια μέρα βρήκε την πόρτα ανοιχτή και έφυγε. »»Τόσο …απλά, αλλά πολλές φορές αυτό το “απλό” που βλέπουμε να συμβαίνει σε διάφορες περιπτώσεις μας υποψιάζει και μας βάζει σε σκέψεις», λέει η κ. Ντονοπούλου, εξηγώντας πως ίσως το κάνουν επίτηδες αφού είναι πολύ εύκολο να βρουν καινούρια άτομα προς εκμετάλλευση και να «ξεφορτωθούν» έτσι τα παλιά. Σήμερα, η Χέλεν βρίσκεται στη φάση της αποκατάστασης, ζει σε αυτόνομο διαμέρισμα στη Θεσσαλονίκη και προσπαθεί να βρει τρόπους να αφήσει πίσω της τον εφιάλτη που βίωσε και να κάνει ένα νέο ξεκίνημα στη ζωή.

«Πολλές φορές μας ρωτούν πόσο καιρό παίρνει σε αυτά τα άτομα να το ξεπεράσουν και να βρουν δουλειά. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, αλλά όταν σε έναν άνθρωπο έχουν συμβεί τόσα αλλεπάλληλα χτυπήματα και σε τόσο νεαρή ηλικία χρειάζεται ακόμα περισσότερος χρόνος. Μπορεί ενίοτε να είναι ολόκληρη η ζωή του, που θα ψάχνει να βρει τρόπους να το αντιμετωπίσει, να ισορροπήσει μέσα του», επισημαίνει.

«Το δύσκολο με τις κοπέλες από την Αφρική είναι ότι ενίοτε αντιμετωπίζουν ρατσιστικά φαινόμενα και παρ’ όλο που μιλούν συνήθως και αγγλικά και γαλλικά, καλός συνδυασμός για τουριστικά π.χ. μέρη, δεν είναι εύκολο να βρουν δουλειά. Είναι χαρακτηριστικό πως στα δέκα χρόνια λειτουργίας μας δεν έχουμε δει καμιά Αφρικανή από τις κοπέλες αυτές να βρίσκει δουλειά στη Θεσσαλονίκη», υπογραμμίζει.

Η περίπτωση της Χέλεν ανήκει σε μία από τις δύο κατηγορίες θυμάτων trafficking, που εντοπίζει η Α21. Η κατηγορία αυτή, αφορά άτομα κυρίως αφρικανικής προέλευσης, τα οποία εξαπατώνται με ψευδή υπόσχεση εργασίας, περνούν στην Τουρκία και από εκεί συνήθως καταλήγουν παράνομα σε κάποιο ελληνικό νησί, με τους διακινητές να εκμεταλλεύονται τις προσφυγικές ροές για να πετύχουν τον σκοπό τους.

Υπάρχει και μια άλλη κατηγορία, που «μετρά» περισσότερα χρόνια και αφορά τη διακίνηση γυναικών από το λεγόμενο (πρώην) «ανατολικό μπλοκ». Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση μιας κοπέλας, που ένα βράδυ κατόρθωσε να δραπετεύσει με το δίχρονο παιδί της στην αγκαλιά, βρήκε καταφύγιο κάτω από μια γέφυρα και πήρε την αστυνομία, εκλιπαρώντας να πάει και να τη σώσει, όπως και έγινε.

Μάλιστα, η περίπτωση αυτή είναι μία απ’ αυτές που δικαιώθηκαν στις δικαστικές αίθουσες, με τη νεαρή γυναίκα να έχει επιστρέψει πλέον στη χώρα της και ο βασανιστής της να έχει οδηγηθεί στη φυλακή. «Δεν έχω υπάρξει πιο θυμωμένη, απ’ όταν μού έλεγε η κοπέλα ότι είχαν το δίχρονο παιδί της στο διπλανό δωμάτιο, την ώρα που την εξανάγκαζαν να συνευρίσκεται με πελάτη και έλεγαν στο παιδί πως η μαμά του προτίμησε να είναι με εκείνον και όχι μαζί του. Δηλητηρίαζαν μια παιδική ψυχή», λέει με έντονη τη συναισθηματική φόρτιση στη φωνή της η κ. Ντονοπούλου. Εξηγεί, δε, πως αυτό που όπλισε με δύναμη ψυχής τη νεαρή γυναίκα, ώστε να τολμήσει την απόδραση ήταν ο φόβος για τη ζωή του παιδιού της. «Έβαλε σε κίνδυνο τη ζωή της προκειμένου να προστατεύσει το παιδί της», λέει χαρακτηριστικά, επισημαίνοντας πως «το πολύ ενθαρρυντικό είναι ότι τα τελευταία χρόνια έχουμε δει και δίκες να κερδίζονται και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό».

Παράλληλα δύο αλλοδαπές από τη Νιγηρία και την Μολδαβία, που κατάφεραν να το σκάσουν από τη φυλακή τους και να απευθυνθούν στην Ελληνική Αστυνομία, μιλούν για τις εμπειρίες τους. Τις καταθέσεις τους είχε δημοσιεύσει η εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος.

Η Μαρία Μοντιάν γεννήθηκε στο χωριό Μοάρα Ντομνεάσκα της Μολδαβίας και μεγάλωσε σε απάνθρωπες συνθήκες φτώχειας. Στην Ελλάδα ήρθε όταν μία γνωστή της την ενημέρωσε ότι ξέρει κάποιο Βασίλε που έψαχνε εσωτερική baby sitter για το παιδί του.

Ωστόσο τα πράγματα δεν ήταν τόσο ρόδινα, αφού με το που πάτησε το πόδι της στην Αθήνα είδε το πραγματικό πρόσωπο του Βασίλε: «Από την πρώτη μέρα, η ζωή μου έγινε κόλαση. Ο Βασίλε ερχόταν κάθε μέρα, με χτυπούσε και με βίαζε στο ξενοδοχείο που με είχαν φυλακισμένη για 10 μέρες. Μετά με πήγαν σε ένα υπόγειο της οδού Κροκιδά στον Αγιο Παντελεήμονα όπου έμεναν άλλες επτά κοπέλες που είχαν την ίδια τύχη.

Μας χτυπούσε και μας βίαζε χωρίς προφυλάξεις με την απειλή πιστολιού και μας εξέδιδε σε οίκους ανοχής στον Αγιο Παντελεήμονα. Μας έλεγε ότι θα μας σκοτώσει, ότι έχει σκοτώσει κι άλλους ανθρώπους και κανείς δε θα μάθει τι απογίναμε, γιατί κανείς δε γνωρίζει που είμαστε». Ωστόσο εκτός από το καθημερινό της μαρτύριο, η Μαρία είχε να αντιμετωπίσει και την κοινωνική αναλγησία και αδιαφορία: «Στο σπίτι κλαίγαμε και φωνάζαμε και τότε ερχόταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζαμε και έλεγε στον Βασίλε απλώς να κάνουμε ησυχία».

Το μαρτύριο της Μαρίας τελείωσε όταν κατάφερε να δραπετεύσει από το διαμέρισμα και να απευθυνθεί στην ΕΛ.ΑΣ.

Παρόμοια είναι και η υπόθεση της 22χρονης Αντίσα από τη Νιγηρία. Ζούσε με τα 8 αδέρφια της στην πόλη Κάνο, με πατέρα αλκοολικό και μητέρα με περιστασιακή δουλειά, οπότε το βιοτικό τους επίπεδο ήταν πολύ χαμηλό: «Αποφάσισα να θυσιαστώ για την οικογένεια μου και να δεχτώ την πρόταση που μου έγινε. Ο προαγωγός μου ο Ντάνιελ με υπέβαλε σε διαδικασία βουντού για να πειστώ να μη μιλήσω και τους προδώσω. Στα στάδια της διαδικασίας του βουντού με έβαλαν να κάνω φρικτά πράγματα, όπως να φάω καρδιά πάπιας, να πιω βρώμικο νερό και μου έκοψαν τα μαλλιά και τα νύχια μου. Ο Ντάνιελ μου είπε ότι λόγω του βουντού, δε θα έπρεπε να μιλήσω σε κανέναν, ειδικά στην Αστυνομία, αλλιώς η οικογένεια μου θα πέθαινε.»

Στην Αθήνα την παρέλαβε μία γυναίκα με το όνομα Λοβέτι που εκπόρνευε κι άλλες γυναίκες: «Με ανάγκαζε να βάλω το χέρι μου στο αναμμένο μάτι της κουζίνας για να είναι σίγουρη ότι δε θα μιλήσω και άρχισε να μου δίνει εντολές: Μου είπε ότι εάν η επαφή με τους πελάτες γινόταν σε αυτοκίνητο θα κόστιζε 20 ευρώ και σε ξενοδοχείο 30, σε δωμάτιο που θα πλήρωνε ο πελάτης. Μου έδωσε να φορέσω προκλητικά ρούχα και μου είπε πώς να μιλάω στους διερχόμενους. Με εξανάγκαζαν να εκδίδομαι στη Σωκράτους και την Αθηνάς και ερχόμουν σε επαφή με περίπου 10 άνδρες την ημέρα, οι οποίοι πολλές φορές ήταν βίαιοι και με χτυπούσαν. Από την εργασία μου η Λοβέτι, σε διάστημα 2 ετών έχει παρακρατήσει 34.000 ευρώ.»

Ολο αυτό το διάστημα η Αντίσα τους ζητούσε να φύγει και δεν την άφηναν, μέχρι που ένα βράδυ εκτός εαυτού άρπαξε ένα μαχαίρι και απείλησε τη Λοβέτι κι εκείνη φοβήθηκε και την άφησε να φύγει:

Το Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα (UNODC) στην Παγκόσμια Έκθεση για την Εμπορία Ανθρώπων, με βάση στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από 155 χώρες, κάνει την πρώτη παγκόσμια αποτίμηση του φαινομένου της εμπορίας ανθρώπων και των μεθόδων καταπολέμησής του.

Αναφέρεται επίσης στους διαφορετικούς τύπους εμπορίας ανθρώπων, στα νομικά μέτρα που έχουν ληφθεί ενώ περιέχει πληροφορίες για συγκεκριμένες χώρες όσον αφορά τις καταγεγραμμένες περιπτώσεις εμπορίας προσώπων, τον αριθμό των θυμάτων αλλά και των ποινικών διώξεων.
«Η κοινή γνώμη αρχίζει να βλέπει την πραγματικότητα της σύγχρονης δουλείας», δήλωσε ο Αντόνιο-Μαρία Κόστα, Εκτελεστικός Διευθυντής του UNODC.
«Ωστόσο, πολλές όμως είναι οι κυβερνήσεις που την αρνούνται. Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις που κυβερνήσεις παραμελούν την υποχρέωσή τους να αναφέρουν ή να διώξουν ποινικά την εμπορία ανθρώπων».

Έλλειψη καταδικαστικών αποφάσεων και πληροφόρησηςστ

Οι καταδικαστικές αποφάσεις για το αδίκημα της εμπορία ανθρώπων αυξάνονται, ιδιαίτερα σε ένα μικρό αριθμό χωρών. Ωστόσο, στις περισσότερες χώρες οι καταδικαστικές αποφάσεις δεν υπερβαίνουν τις 1,5 ανά 100.000 άτομα. Η αναλογία αυτή είναι ακόμη χαμηλότερη και από το φυσιολογικό επίπεδο των σπάνιων εγκλημάτων όπως οι απαγωγές στη Δυτική Ευρώπη και αναλογικά ακόμη χαμηλότερο σε σχέση με τον εκτιμώμενο αριθμό θυμάτων.

« Τα συστήματα ποινικής δικαιοσύνης πολλών χωρών υποτιμούν τη σοβαρότητα αυτού του εγκλήματος» είπε ο κ. Κόστα. Πράγματι, κατά το χρονικό διάστημα 2007-2008, δύο στις πέντε χώρες που καλύπτει η ‘Εκθεση δεν κατέγραψαν ούτε μια καταδικαστική απόφαση.
«Οι χώρες αυτές είτε εθελοτυφλούν είτε δε διαθέτουν τα κατάλληλα μέσα για να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα, ή και τα δύο. Επιπλέον, κάποιες χώρες, μεταξύ των οποίων και ορισμένες μεγάλες δε μας παρέχουν καν πληροφορίες για το πρόβλημα. Είτε δεν έχουν την απαραίτητη οργάνωση για τη συλλογή των πληροφοριών είτε δεν είναι πρόθυμες να τις παράσχουν – πιθανόν επειδή βρίσκονται σε δύσκολη θέση», είπε ο κ. Κόστα.

Γυναίκες διακινούν γυναίκες

Σύμφωνα με την Έκθεση, η πιο συνηθισμένη μορφή εμπορίας ανθρώπων (79%) είναι η σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης είναι κυρίως γυναίκες και μικρά κορίτσια. Έκπληξη προκαλεί το γεγονός ότι στις χώρες που παρείχαν πληροφορίες για το φύλο των εμπόρων (30%) η πλειοψηφία τους είναι γυναίκες. Πράγματι οι γυναίκες παίζουν μεγαλύτερο ρόλο στην εμπορία ανθρώπων παρά σε οποιαδήποτε άλλο έγκλημα. Στη Ανατολική Ευρώπη και την Κεντρική Ασία, το 60% των καταδικασθέντων για εμπόριο ανθρώπων είναι γυναίκες.

«Στις περιοχές αυτές η εμπορία γυναικών από γυναίκες αποτελεί κανόνα. Σοκ προκαλεί το γεγονός ότι τα πρώην θύματα γίνονται θύτες», δηλώνει ο επικεφαλής του UNODC. «Πρέπει να κατανοήσουμε τα βαθύτερα ψυχολογικά, οικονομικά και καταναγκαστικού χαρακτήρα αίτια για τα οποία γυναίκες ωθούν άλλες γυναίκες στη δουλεία».

Καταναγκαστική εργασία – Αυξάνεται και δεν καταγγέλλεται

Η δεύτερη πιο συνηθισμένη μορφή εμπορίας ανθρώπων είναι η καταναγκαστική εργασία (18%). Η διαλεύκανση και καταγγελία των περιπτώσεων καταναγκαστικής εργασίας είναι πολύ πιο σπάνια από τις περιπτώσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης.
Αυτό ίσως οφείλεται στο γεγονός ότι το φαινόμενο σεξουαλικής εκμετάλλευσης είναι πολύ ορατό στις πόλεις ενώ η καταναγκαστικής εργασίας δε φαίνεται.
«Μόνο ένα μικρό μέρος του προβλήματος είναι ορατό», συνεχίζει ο κ. Κόστα. «Πόσα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα εξαναγκάζονται να εργάζονται σκληρά στα σκλαβοπάζαρα, τα χωράφια, τα ορυχεία ή βρίσκονται παγιδευμένα στην οικιακή δουλεία; Ο αριθμός τους σίγουρα θα αυξηθεί καθώς η οικονομική κρίση μεγαλώνει τον κύκλο των εν δυνάμει θυμάτων ενώ η ζήτηση φτηνών αγαθών και υπηρεσιών αυξάνεται συνεχώς».
Η εκμετάλλευση της αθωότητας: Τα θύματα παιδιά
Το 20% των θυμάτων της εμπορίας ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο είναι παιδιά. Ωστόσο σε ορισμένες περιοχές της Αφρικής και την περιοχή του Μεκόγκ, τα παιδιά αποτελούν την πλειοψηφία. Τα ευκίνητα δάκτυλα τους χρησιμοποιούνται για να ξεμπερδεύουν τα δίχτυα των ψαράδων, να ράβουν είδη πολυτελείας ή να καθαρίζουν το κακάο. Αθώα παιδιά ωθούνται στην επαιτεία, την παιδική πορνεία, η την παιδική πορνογραφία. Άλλα πουλιούνται ως νύφες ή αναβάτες καμήλας. Παιδιά επίσης ζουν σε συνθήκες δουλείας σε εμπόλεμες ζώνες, όπως για παράδειγμα σε περιοχές της Αφρικής, της Ασίας και της Λατινικής Αμερικής.
«Αγόρια που μαθαίνουν να σκοτώνουν πριν μάθουν να διαβάζουν, κορίτσια που εξωθούνται στην πορνεία πριν γίνουν γυναίκες. Η νοοτροπία και οι διακρίσεις με βάση το φύλο ευθύνονται όσο ευθύνεται και η φτώχεια. Η εκμετάλλευση των παιδιών είναι η πιο απάνθρωπη πτυχή ενός εγκλήματος που αποτελεί ντροπή για όλους μας», είπε ο Αντόνιο Κόστα.

Αφορά όλες τις χώρες

Αν και η εμπορία ανθρώπων φαίνεται να αφορά στη διηπειρωτική μετακίνηση ατόμων, οι περισσότερες περιπτώσεις εκμετάλλευσης πραγματοποιούνται κοντά στην κατοικία των θυμάτων. Σύμφωνα με τα στοιχεία, η διαπεριφερειακή και τοπική εμπορία είναι η πιο διαδεδομένη μορφή εμπορίας. Παρατηρούνται ωστόσο αξιοσημείωτες περιπτώσεις εμπορίας ανθρώπων σε μεγαλύτερες αποστάσεις. Η Ευρώπη για παράδειγμα, αποτελεί τον προορισμό θυμάτων διαφόρων εθνικοτήτων ενώ τα θύματα από την Ασία κινούνται σε ένα μεγαλύτερο εύρος προορισμών. Ωστόσο, ένα μεγάλο ποσοστό διακινητών που συνελήφθησαν προέρχονταν από τη χώρα στην οποία πραγματοποιούταν η παράνομη διακίνηση. «Οι εγκληματίες είναι θηρευτές ανθρώπων, κυνηγούν το ίδιο τους το είδος, κάτι που δεν κάνουν ούτε τα ζώα» είπε ο κ. Κόστα.

Άμεση δράση για την επιβολή του νόμου

Το Πρωτόκολλο του ΟΗΕ κατά της Εμπορία Ανθρώπων, η σημαντικότερη διεθνής συμφωνία για το ζήτημα αυτό τέθηκε σε ισχύ το 2003. Η Έκθεση δείχνει ότι τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των κρατών-μελών που εφαρμόζουν σοβαρά το Πρωτόκολλο έχει διπλασιαστεί. Ωστόσο, υπάρχουν ακόμη πολλές χώρες, κυρίως στην Αφρική, που δε διαθέτουν τα απαραίτητα νομικά μέσα για να το εφαρμόσουν.
«Υπάρχουν ισχυρές διεθνείς συμφωνίες που διασφαλίζουν ότι η ανθρώπινη ζωή δεν είναι αντικείμενο προς πώληση. Απευθύνω έκκληση προς όλες τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν τις συμφωνίες αυτές», δήλωσε ο κ. Κόστα.

Καταπολεμώντας το πρόβλημα «στα τυφλά»,

«Η Έκθεση μάς δίνει τη δυνατότητά μας να κατανοήσουμε το φαινόμενο της σύγχρονης δουλείας, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει και την άγνοια μας. Έχουμε τη γενική εικόνα της κατάστασης αλλά η εικόνα αυτή δεν έχει βάθος. Φοβόμαστε ότι το πρόβλημα χειροτερεύει συνεχώς χωρίς να είμαστε σε θέση να το αποδείξουμε, λόγω της έλλειψης στατιστικών δεδομένων και της κωλυσιεργίας πολλών κυβερνήσεων», παραδέχτηκε ο κ. Κόστα.

Ο επικεφαλής του UNODC κάλεσε τις κυβερνήσεις και τους κοινωνικούς επιστήμονες να βελτιώσουν άμεσα τη συλλογή και ανταλλαγή πληροφοριών για την εμπορία ανθρώπων. «Πρέπει να εξετάσουμε σχολαστικά το πρόβλημα προκειμένου να καταπολεμήσουμε τις διάφορες μορφές του. Εάν δεν ξεπεράσουμε αυτή την κρίση γνώσης, θα καταπολεμούμε το πρόβλημα ‘στα τυφλά’» .

‘Έκανε επίσης έκκληση στις κυβερνήσεις, τον ιδιωτικό τομέα και το ευρύ κοινό να εντείνουν τον αγώνα τους κατά της εμπορίας ανθρώπων.
«Είναι νοσηρό ότι στον 21ο αιώνα συντάσσουμε μια έκθεση για το δουλεμπόριο. Οφείλουμε να κάνουμε πολλά περισσότερα για την προστασία των θυμάτων εμπορίας, να αυξήσουμε το ρίσκο για τους εμπόρους και να μειώσουμε τη ζήτηση για αγαθά και υπηρεσίες που παράγονται από τους σύγχρονους σκλάβους» είπε ο κ. Κόστα.

...