Κάθε χρόνο, στις 9 του Μάη, η δημοκρατική Ιταλία θυμάται τον σικελό Πεπίνο Ιμπαστάτο, δημοσιογράφο και μέλος της αριστερής οργάνωσης «Προλεταριακή Δημοκρατία».

, Τόνια Τσίτσοβιτς: Πεπίνο Ιμπαστάτο – Η άλλη Σικελία, INDEPENDENTNEWS

T. Tsitsovits

Πριν από 43 χρόνια, την 9η του Μάη 1978, ο Πεπίνο, στα 30 του χρόνια, πλήρωσε με τη ζωή του τον αγώνα κατά της Μαφίας. Η εγκληματική οργάνωση τον εκδικήθηκε ανατινάζοντας το κορμί του στις ράγες του τρένου. Οι φίλοι του, που τον αναζητούσαν, ανακάλυψαν τα κομμάτια του την επομένη, σπαρμένα μέχρι μια απόσταση 300 μέτρων.

Ο ίδιος ο πατέρας του Πεπίνο ήταν μέλος της Μαφίας και ο θείος του αρχηγός της Μαφίας στο Τσίνιζι, ένα χωριό κοντά στο Παλέρμο. Ο Πεπίνο επαναστάτησε ενάντια στην οικογένειά του και στην «ομερτά» και έστησε τον ραδιοφωνικό σταθμό  Radio Aut, μέσα από τον οποίο κατάγγειλε καθημερινά τα μαφιόζικα εγκλήματα. Άδικα η οικογένεια προσπάθησε να τον κάνει να «λογικευτεί», στάθηκε αδύνατο. Ο Πεπίνο πίστευε ότι ο πολιτικός αγώνας και ο αγώνας κατά της μαφίας είναι ένα και το αυτό.

, Τόνια Τσίτσοβιτς: Πεπίνο Ιμπαστάτο – Η άλλη Σικελία, INDEPENDENTNEWSΠέντε μέρες πριν από τη δολοφονία του, ο Πεπίνο είχε μιλήσει δημόσια για τελευταία φορά. Είχε θέσει υποψηφιότητα για τις δημοτικές εκλογές με το ψηφοδέλτιο της Προλεταριακής Δημοκρατίας. Εξελέγη, αν και νεκρός.

Η υπόθεση αρχειοθετήθηκε δύο φορές και μόνο το 2002 καταδικάστηκε επιτέλους σε ισόβια κάθειρξη ο ηθικός αυτουργός, ο boss Γκαετάνο Μπανταλαμέντι, χάρις στην επιμονή της μητέρας του, ενώ μαζί της μετείχαν στη δίκη ως πολιτική αγωγή η Κομμουνιστική Επανίδρυση, ο Δήμος Τσίνιζι και  Ένωση Συντακτών. Μέχρι το 1995, όταν επιτέλους άνοιξε η διαδικασία για μια νέα δίκη, οι αρχές, σύμφωνα με τους φίλους και συντρόφους του, προσπαθούσαν να πείσουν ότι ο Πεπίνο είχε σκοτωθεί ενώ επιχειρούσε να θέσει εκρηκτικά στη σιδηροδρομική γραμμή.

Η μητέρα του έγραψε το ακόλουθο ποίημα, σε σικελική διάλεκτο:

 

ΑΥΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ

 

Αυτός δεν είναι ο γιός μου.

Δεν είναι αυτά τα χέρια του

αυτό δεν είναι το πρόσωπό του.

Αυτά τα σάρκινα κουρέλια

δεν τα έκανα εγώ.

Ο γιος μου ήταν η φωνή

που κραύγαζε στην πλατεία

ήταν το ακονισμένο ξυράφι

του λόγου του

ήταν ο θυμός

ήταν η αγάπη

που ήθελε να γεννηθεί

που ήθελε να μεγαλώσει..

 

Αυτός ήταν ο γιος μου

Όταν ήταν ζωντανός,

Όταν αγωνιζόταν ενάντια σε όλους:

Τους κοιλαράδες

που δεν αξίζουν μια δεκάρα

πατεράδες χωρίς παιδιά

λύκους χωρίς οίκτο.

 

Μιλάω μ’ εκείνον ζωντανό

δεν ξέρω να μιλάω

με τους νεκρούς..

Τον περιμένων μέρα-νύχτα,

Να, τώρα ανοίγει η πόρτα,

μπαίνει, μ’ αγκαλιάζει,

τον φωνάζω, είναι στο δωμάτιό του,

μελετά, τώρα βγαίνει,

τώρα ξανάρχεται, με το πρόσωπό του

σκοτεινό σαν τη νύχτα,

μα όταν γελά είναι ο ήλιος

που ξεπροβάλλει για πρώτη φορά,

ήλιος-παιδί.

 

Αυτός είναι ο γιος μου.

Αυτό το φέρετρο

γεμάτο με σάρκινα κουρέλια

δεν είναι του Πεπίνο.

 

Εδώ μέσα είναι

όλα τα αγέννητα παιδιά

μιας άλλης Σικελίας.

 

Η Μαφία δεν έπαψε να υπάρχει, ούτε να σκοτώνει. Έχει ακόμη απλωμένα τα πλοκάμια της στους δήμους, στο κράτος, ελέγχει, όπου μπορεί, τα δημόσια έργα, τα ναρκωτικά, την πορνεία. Όμως, μετά τον Πεπίνο, πολλά στόματα άνοιξαν, πολλοί και πολλές τόλμησαν να αντισταθούν, να υψώσουν το ανάστημά τους. Είναι τα παιδιά της άλλης Σικελίας.

, Τόνια Τσίτσοβιτς: Πεπίνο Ιμπαστάτο – Η άλλη Σικελία, INDEPENDENTNEWS

independentnews