…Στις 25 Μαρτίου 1944, η «κυβέρνηση» του Ιωάννη Ράλλη, με την έγκριση και την υποστήριξη των γερμανικών δυνάμεων κατοχής, οργάνωσε επίσημους εορτασμούς στους οποίους παρέλασε – κυριολεκτικά και μεταφορικά – όλο το ματωμένο λεφούσι του ένοπλου δωσιλογισμού και της ασφυκτικής τρομοκράτησης των αντιστασιακών

Από κοντά και η κοινωνική τους βάση, του εθνικόφρονος μαυραγοριτισμού και του κατοχικού (νέο)πλουτισμού.
Τελετάρχης των εορτασμών είχε οριστεί ο αντισυνταγματάρχης Χριστοδουλάκης. Πρωταγωνιστικό ρόλο είχαν οι γερμανοτσολιάδες των ταγμάτων ασφαλείας. Στις 11 το πρωί εκείνης της μέρας, ο Ράλλης προσήλθε στο μνημείο του άγνωστου στρατιώτη, όπου κατέθεσε «βαρύτιμον στέφανον» και κήρυξε την έναρξη των εορτασμών. Δεν είναι τυχαίο ότι, σύμφωνα με το πρωτόκολλο, το τρίτο κατά σειρά στεφάνι κατατέθηκε από την ελληνική ναζιστική συμμορία Ε.Ε.Ε., ο εκπρόσωπος της οποίας εκφώνησε και λογύδριο: «Καλότυχοι νεκροί! Η Εθνική Ένωσις Ελλάδος, καταθέτουσα τον στέφανον τούτον με σεβασμόν, με αγάπην, με θαυμασμόν, ορκίζεται ότι το παράδειγμά σας θα εμπνέει και θα κατευθύνει τον αγώνα της». Σύμφωνα με μαρτυρίες, αλλά και με πηγές της εποχής, το show της δωσιλογικής βεβήλωσης μεταδιδόταν από τον ραδιοφωνικό σταθμό της Αθήνας με την παροχή των καταλληλότερων μηχανημάτων φωνοληψίας από την κυβέρνηση Ράλλη και τους Γερμανούς.
Στις 7.15 μ.μ. της προηγούμενης μέρας, άλλωστε, ο Ράλλης είχε εκφωνήσει ραδιοφωνικό διάγγελμα. Μεταξύ άλλων είχε αναφέρει: «Αύριον, επέτειον της εθνικής εορτής μας, η ένδοξος ελληνική κυανόλευκος καλείται να κυματίσει ελευθέρα υπεράνω ολοκλήρου της Ελλάδος. Με παλμούς συγκινήσεως θα την χαιρετίσουν όλοι οι τίμιοι πατριώται. […] Το γερμανικόν έθνος, το οποίον απονέμει πάντοτε τιμήν και σέβας εις τους ήρωας, ιδία δ’ εις τους μικρούς λαούς, τους αγωνιζομένους υπέρ του πολιτισμού, συνήνεσε μεθ’ υψηλόφρονος προθυμίας εις τον πανηγυρισμόν της εθνικής εορτής μας. Διότι και η Ελλάς μάχεται υπέρ του πολιτισμού». H καθημερινή εφημερίδα γερμανικής προπαγάνδας που εκδιδόταν στην Αθήνα κατά τη διάρκεια της κατοχής, «Deutsche Nachrichten in Griechenland», δημοσίευσε στις 25 Μαρτίου 1944 κύριο άρθρο με αντικείμενο τον εορτασμό του Ράλλη∙ τμήμα του άρθρου εκφωνήθηκε στα ελληνικά το απόγευμα της ίδιας ημέρας («όπως αποκατασταθή η ενότης μεταξύ του ελληνικού λαού, ίνα ούτος ενωμένος αντιταχθή κατά του κομμουνισμού, εχθρού και καταστροφέως όχι μόνον της Ελλάδος, αλλά και ολοκλήρου της Ευρώπης»).
Σύμφωνα με τις εφημερίδες της εποχής, για την 25η Μαρτίου, στις 6.10 το απόγευμα, είχε προγραμματιστεί, με ειδικό συνεργείο φωνοληψίας, «μετάδοσις από το θέατρον “Μοντιάλ” του μουσικού ειδυλλίου “Γκόλφω” του Σπ. Περεσιάδου, κατά διασκευήν Ορ. Λάσκου και μουσικήν Γ. Βιτάλη». Ωστόσο, τα πράγματα έγιναν αλλιώς. Εκείνη την ημέρα, η ηθοποιός και έξοχη τραγουδίστρια δημοτικών, Φρόσω Κοκκόλα (1912 – 1999), σύζυγος του Λαυρέντη Διανέλλου, στάθηκε στη μέση της σκηνής και τραγούδησε με την επιβλητική φωνή της ένα τραγούδι που δεν υπήρχε στο κείμενο, αλλά το νόημά του ήταν κατανοητότατο στους θεατές – και στους ασφαλίτες: «Φέτος το καλοκαιράκι, θε ν’ ανθίσουνε τα κλώνια και θα ‘ρθούν τα χελιδόνια». Η Ειδική Ασφάλεια διέκοψε την παράσταση, οι ηθοποιοί συνελήφθησαν και η αναμετάδοση δεν έγινε ποτέ. Μαζί με την Κοκκόλα, τραγούδησε και η πρωταγωνίστρια, Ηρώ Χαντά, και ένα μεγάλο μέρος του θιάσου∙ ήταν οργανωμένοι/ες στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Η πρώτη ερώτηση των ανακριτών στη Χαντά ήταν «Περιμένετε τα βρετανικά αεροπλάνα, κυρία Χαντά; Γι’ αυτό τραγουδάτε για τα χελιδόνια;».
Μερικές ώρες νωρίτερα, οι εορτασμοί του Ράλλη στο Σύνταγμα είχαν λάβει τέλος, με παρέλαση γερμανοτσολιάδων και αξιωματικών των ταγμάτων ασφαλείας. Με εμβατήρια και τυμπανοκρουσίες, κατευθύνθηκαν προς την Ομόνοια μέσω της οδού Πανεπιστημίου κι έπειτα ανέβηκαν τη Σταδίου, επιστρέφοντας στους στρατώνες τους. Χάρη στον Γερμανό στρατιωτικό φωτογράφο Τίμερμαν, έχουμε τουλάχιστον πέντε στιγμιότυπα από εκείνη την παρέλαση, σε διάφορες φάσεις της. Ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές και τα έχω εντοπίσει μεταξύ 2011 και 2013. Κάποια από αυτά τα έχω αναρτήσει σχολιασμένα κι εδώ. Δέκα περίπου μέρες πριν από αυτή την παρέλαση, είχε γίνει το αιματοβαμμένο μπλόκο της Καλογρέζας, και λίγο νωρίτερα η μάχη της Κοκκινιάς, όπου οργίασαν οι ταγματασφαλίτες, που παρελαύνουν στη φωτογραφία.
Στο πρώτο στιγμιότυπο, βλέπουμε την «κεφαλή» με τη σημαία στο ύψος του ξενοδοχείου «Excelsior», Πανεπιστημίου 68 και Ομονοίας 11. Διακρίνονται, επίσης, το κτίριο Πανεπιστημίου 66 και Πατησίων, όπως και το κτίριο στο 64 της Πανεπιστημίου, όπου τότε η ρουλέτα των αδερφών Μαυροκεφάλου στέγαζε τις κατοχικές της δόξες. Στα δεξιά, αλλά εκτός πλάνου, Πανεπιστημίου 59 και Εμμανουήλ Μπενάκη, βρισκόταν το θέατρο «Μοντιάλ». Στο δεύτερο στιγμιότυπο, η παρέλαση των γερμανοτσολιάδων έχει στρίψει στην οδό Σταδίου: Βλέπουμε το τμήμα μεταξύ Σταδίου 54 και 60 (το πρώτο κτίριο στα δεξιά, Σταδίου 54, το «μέγαρο Ζυγομαλά», δεν σώζεται σήμερα. Αντιθέτως, σώζονται μέχρι τις μέρες μας το κτίριο Σταδίου 56 και Αιόλου 98, όπως και το κτίριο Σταδίου 58, τότε ξενοδοχείο «Απόλλων». Το κτίριο επί της Σταδίου 60, που τότε στέγαζε το ξενοδοχείο «Σουδάν», κατεδαφίστηκε περί τα τέλη της δεκαετίας του ’50).