Τεράστια η ανακούφιση όλων από την είδηση ότι ο Δ. Κουφοντίνας σταμάτησε την απεργία πείνας. Προσωπικά, ποτέ δεν αισθάνθηκα μεγαλύτερη χαρά για μια εκτίμησή μου που διαψεύστηκε, για ένα μου  λάθος.
Αντιγράφω παρακάτω το “λάθος” από άρθρο μου στην εφσυν στις 2/3, που στην ουσία ήταν μια έκκληση προς την πλευρά Κουφοντίνα να διακόψει την απεργία πείνας.
Σειρά τώρα του κ.Μητσοτάκη να σταματήσει την “απεργία”  Δημοκρατίας και Κράτους Δικαίου, πριν επέλθουν ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία τους.
Το σχετικό απόσπασμα: 
Επειδή, σε κάθε πολιτική συλλογιστική, εμφιλοχωρεί ο παράγων του “λάθους”, θα πρέπει να απευθύνεται και στην πλευρά Κουφοντίνα, έκκληση, να σταματήσει την απεργία πείνας, παρ’ ό, τι στο “γράμμα” της διεκδίκησης του έχει απόλυτο δίκιο. Κατά πάσα πιθανότητα δεν θα το κάνει. Γιατί, θα κατέρρεε όλη η πολιτική στρατηγική του. Ας, μη γελιόμαστε. Υπάρχει κι από αυτή την πλευρά σαφής πολιτική επιδίωξη. Γιατί, άνθρωποι σαν κι αυτόν και τον κύκλο των οπαδών του, δεν μπορούν να συμβιβαστούν με τη “μικρή νίκη” στο ηθικό πεδίο μέχρι στιγμής, που η κινητοποίηση όλων μας του εξασφάλισε, εντοπισμένη αποκλειστικά και μόνο στα δικαιώματά του ως φυλακισμένος.
Αυτά, για την ιδεοληψία και τον φανατισμό ορισμένων είναι λεγκαλιστικές αυταπάτες και “ψιλά γράμματα”. Ζητούμενο εκ μέρους τους είναι η πλήρης επικράτηση μιας σιδερένιας ιστορικής νομοτέλειας που οι ίδιοι πρεσβεύουν επί της “ψευδούς συνείδησης” ημών των υπολοίπων. Ο θάνατός του Δ. Κουφοντίνα, για τον οποίο ήδη μια ολόκληρη κοινωνία αισθάνεται μια ανυπόφορη οδύνη, θα είναι, όπως όλα δείχνουν, η τελευταία σφαίρα του.