Σταμάτης Θεοδωρόπουλος: Στην κοιλιά του φασιστικού κήτους…

Posted on 15 Νοεμβρίου, 2020, 4:26 μμ
11 secs

Βρισκόμαστε πλέον βαθιά στην κοιλιά του κήτους που μας κατάπιε. Βιώνουμε δραματικά το δεύτερο κύμα της πανδημίας και το lockdown της απομόνωσης. Η κοινωνία παραπαίει ανάμεσα στην υγειονομική και την οικονομική κρίση, που γιγαντώνει μια βαθιά κρίση Δημοκρατίας. Ταυτόχρονα τα πάντα είναι ρευστά στο παγκόσμιο σκηνικό, τα πάντα διαφοροποιούνται.

Στο δικό μας μικρό κόσμο, στη δική μας χώρα, μια άθλια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση σπατάλησε σε επικοινωνιακές μεθοδεύσεις τον χρόνο που της έδωσε η κοινωνία από το πρώτο κύμα της πανδημίας μέχρι που η έκρηξη των κρουσμάτων κορονοϊού έγινε και πάλι εφιάλτης. Οι θυσίες του κόσμου που υπέμεινε την πρώτη καραντίνα με τις γνωστές τραγικές συνέπειες, έδωσαν την ευκαιρία να νικήσει η ζωή, να μπει η κοινωνία στην αναμενόμενη δεύτερη φάση με καλύτερους όρους, με αναβαθμισμένο το δημόσιο σύστημα υγεία, με εξασφαλισμένα μέσα μεταφοράς που να γίνεται ο συνωστισμός αιτία μετάδοση του ιού, με περισσότερες, ασφαλέστερες σχολικές αίθουσες. Ο κ.Κυριάκος Μητσοτάκης πήρε το αποτέλεσμα των θυσιών, την υγειονομικά ασφαλή χώρα, και το έκανε σλόγκαν για την προσέλκυση τουριστών, χωρίς όρους και πρωτόκολλα. Αυτή η ευκαιρία χάθηκε στα νερά της Καλντέρας, όταν ο πρωθυπουργός με φόντο το ηλιοβασίλεμα της Σαντορίνης άνοιξε και πάλι την Κερκόπορτα του κορονοϊού για να μη χαλάσει το χατίρι των επιχειρηματικών συμφερόντων, των τουριστικών κολοσσών και των αεροπορικών εταιριών.

Και τώρα, ζώντας και πάλι τον εφιάλτη, ας αντιληφθούμε πού πάει το πράγμα σε παγκόσμιο επίπεδο. Ας μην έχουμε για μια ακόμα φορά περιορισμό ορίζοντα, περιορισμένη σκέψη, φαντασία και εν τέλει ανάλυση. Οι ίδιες οι κυβερνήσεις, που δεν ταυτίζονται πολιτικά ή ιδεολογικά μεταξύ τους, πράττουν ακριβώς τα ίδια (στερήσεις δικαιωμάτων, απαγορεύσεις, αστυνομοκρατία, καταστολή του «εσωτερικού εχθρού»). Μοιάζουν να απολαμβάνουν την ευκαιρία που τους δόθηκε, να στερήσουν δικαιώματα που τους ήταν βραχνάς.

Η διαρκής αυστηροποίηση των περιοριστικών μέτρων έχει ως στόχο να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι τάχα ακόμα και οι κυβερνώντες που ήταν αρχικά υπέρ της ανοσίας της αγέλης -το καλοκαίρι ήταν όλες οι κυβερνήσεις- ενεργοποιούνται ενώπιον της διαρκώς επιδεινούμενης κατάστασης. Ταυτοχρόνως ενοχοποιούνται οι πολίτες για την εξέλιξη της πανδημίας, ενώ ο παγκόσμιος καπιταλισμός συνεχίζει ακόμα και μέσα στην παρούσα υγειονομική κρίση να επιδιώκει την επιβίωση των ισχυρότερων ή και την εκμετάλλευση της κρίσης ως ευκαιρίας, όπως ανέκαθεν έκανε.

Μια αυταρχική βιοπολιτική εξουσία εμφανίζεται πάνοπλη με πρόσχημα την προστασία της βιολογικής ύπαρξης, με τα εργασιακά δικαιώματα να συρρικνώνονται, την τηλεργασία να επελαύνει, λες και η εργασία δεν αφορά την ίδια την ύπαρξη των πληθυσμών.

Ο Covid-19 μετατρέπεται ταυτοχρόνως σε ένα παγκόσμιο όπλο στη διαχείριση του πλανήτη, που δεν αφήνει περιθώρια αντίδρασης. Επέρχεται απομείωση του πληθυσμού εν όψει της 4ης βιομηχανικής επανάστασης ή, αν θέλετε, της πρώτης τεχνολογικής-ρομποτικής επανάστασης, που αφαιρεί εργατικά χέρια παγκοσμίως, άρα και ανέργους με επιδοματική, όπου εφαρμόζεται, πολιτική, την οποία ο γνήσιος καπιταλισμός απεχθάνεται.

Δεν υπάρχει φασισμός όπως τον ξέραμε, δεν υπάρχει καν alt-right. Βιώνουμε ένα New Order διακυβέρνησης σε εξέλιξη. Τα όσα δραματικά θα επακολουθήσουν στο πεδίο της οικονομίας αλλά και του ανθρώπινου πόνου του θανάτου, καθώς οι απώλειες ζωών θα αντιστοιχούν σε παγκόσμιο πόλεμο, τρομάζουν τους ισχυρούς του πλανήτη. Ο καπιταλισμός δεν θέλει ανυπάκουους, κινηματίες και εξεγερμένους στην προσπάθεια να διευρύνει τις ανισότητες, να εξασφαλίσει την ολοένα και μεγαλύτερη κερδοφορία του. Και εδώ έρχεται ο ρόλος των κατασταλτικών μηχανισμών, που προετοιμάζονται ήδη στο όνομα της εφαρμογής των μέτρων αντιμετώπισης της πανδημίας.

Η Ελλάδα του Μητσοτακισμού που ξεπερνάει τον Ορμπανισμό

Στη χώρα μας που ο Μητσοτακισμός ξεπερνάει καθημερινά τον Ορμπανισμό, παρακολουθούμε το έργο να εξελίσσεται. Η αστυνομοκρατία έρχεται για να μείνει και να μην αφήσει περιθώρια -έτσι τουλάχιστον πιστεύουν- για κοινωνικές αντιδράσεις. Οι ελευθερίες και τα δικαιώματα πέφτουν σαν γκρεμισμένα κάστρα. Από το νόμο για τον περιορισμό των διαδηλώσεων, από την καταστολή πορειών εργατών, μαθητών και φοιτητών, από τις εισβολές σε πανεπιστημιακές σχολές περάσαμε πλέον στη δεύτερη φάση του καλά οργανωμένου σχεδίου τους…

Η πρωτοφανής απόφαση της κυβέρνησης, ασφαλώς χουντικής έμπνευσης, για απαγόρευση των συναθροίσεων τεσσάρων ατόμων και πάνω είναι πρωτοφανής. Άρθρα του Συντάγματος μπαίνουν στο ψυγείο, καταπατώνται δημοκρατικές ελευθερίες, η ίδια η Δημοκρατία. Η χώρα γίνεται χώρα της αστυνομοκρατίας, η οποία μετατρέπεται αργά και σταθερά -βάσει σχεδίου με τη σφραγίδα του «κεντροαριστερού» Χρυσοχοΐδη- σε στρατονομία.

Η κυβέρνηση ξεπερνώντας κάθε προηγούμενο έβγαλε από το μαύρο ντουλάπι της ιστορίας το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» της χούντας και μετέτρεψε τη χώρα, με χιλιάδες πάνοπλους αστυνομικούς που βλέπουν «εσωτερικούς εχθρούς», σε Τελ Αβίβ. Το Πολυτεχνείο όμως δεν είναι μια «κρατική» γιορτή, αλλά λαϊκή επέτειος εξέγερσης υπέρ της Δημοκρατίας κι ενάντια σε κάθε είδους φασισμό.

Οι προθέσεις της κυβέρνησης είναι ξεκάθαρες και ορατές διά γυμνού οφθαλμού.

Τι κάνει για όλα αυτά η μουδιασμένη Αριστερά;

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει βρει πεδίον δόξης λαμπρόν να απευθυνθεί στα ακροδεξιά της ακροατήρια, να κλείσει το μάτι στους οπαδούς της Χρυσής Αυγής. Είναι αυτή που παίρνει πάνω της μαζί με Μπογδάνους, Αδώνιδες και Βορίδηδες τον βαρύ ιστορικό ρόλο της δεξιάς να ξεκαθαρίσει με τον «μύθο» του Πολυτεχνείου και των νεκρών του μια και καλή.

Και την ίδια ώρα ο φυγόδικος Παππάς, Επιτελικός, οργανώνει τις ήδη οργανωμένες και οπλισμένες ναζιστικές ομάδες της άκρας δεξιάς ανενόχλητος από την κατά τ’ άλλα αποτελεσματική αστυνομία του Χρυσοχοΐδη.

Τι κάνει για όλα αυτά η μουδιασμένη αιφνιδιασμένη αριστερά; Μπορεί να αντιδράσει ως οφείλει; Μπορεί να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο και πάλι και να αντισταθεί. Και να προασπιστεί τα αυτονόητα που συνθλίβονται από τον Μητσοτακισμό; Μπορεί μπροστά στη ζοφερή συγκυρία να συμπαραταχθεί στο σύνολό της και να ανατρέψει αυτό που συμβαίνει;

Τόσο η πανδημία και τα επακόλουθά της όσο και η βάρβαρη περιστολή των δικαιωμάτων δεν αφήνουν περιθώρια για δισταγμούς ή πολύπλοκες και θολές πολιτικές αναζητήσεις. Η επιλογή είναι μία, είναι μονόδρομος. Ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να διαλέξει τη ριζοσπαστικοποίησή του και το ενιαίο μέτωπο με όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς στον δρόμο, οι συνοδοιπόροι σύντροφοί μας βρίσκονται αριστερά. Όπως ακριβώς έπραξε και από το 2011 έως και το 2015 οπότε και πέτυχε την εκλογική νίκη.

Οι επιλογές στροφής στην άγονη πάλαι ποτέ εξουσιαστική σοσιαλδημοκρατία είναι απλώς μια επικίνδυνη παράκρουση, που δεν απαντάει στις εξαιρετικά ακραίες απαιτήσεις των καιρών, την ολομέτωπη επίθεση του συστήματος και του καπιταλισμού που δεν αντιμετωπίζονται με ημίμετρα, στρογγυλεμένες γραμμές και συναινέσεις, καθώς αυτό σε κάνει μέρος του.

Η πάλαι ποτέ ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία, που συνετρίβη, αφού πρώτα προσκύνησε τον νεοφιλελευθερισμό, είναι στο φαντασιακό επαγγελματιών της πολιτικής που ακολούθησαν τους ψηφοφόρους τους που στράφηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ για να ξαναπάρουν θέσεις μάχης για την εξουσία τους και τα συμφέροντα που εξυπηρετούν διά αυτή. Δεν αποκλείεται φυσικά να ονειρεύονται – φαντασιώνονται και μια κυβέρνηση «κοινής αποδοχής» ώστε να λειτουργήσουν -όπως έχουν κάνει και στο παρελθόν- ως δεκανίκια της δεξιάς.

Το αποτυχημένο παρελθόν τους δεν αποτελεί εχέγγυο -κάθε άλλο- ότι θα καταφέρουν να αντισταθούν στον όλεθρο που έρχεται οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά. Σε αυτό δοκιμάστηκαν με τη γνωστή αποτυχία της Ελλάδας των μνημονίων.

Η ριζοσπαστικοποίηση της Αριστεράς και των απλών λαϊκών ανθρώπων που ακολούθησαν τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το ’12, εργαζόμενοι, εργάτες του μόχθου, χωρίς συρίτια, στο σύνολό τους, είναι το μόνο διακύβευμα. Ο κοινός αγώνας παρά τις επιμέρους διαφωνίες είναι μονόδρομος. Αυτόν τον δρόμο πρέπει να βαδίσουμε, δημιουργώντας ενιαίο κίνημα. Οι συνοδοιπόροι και οι σύντροφοί μας βρίσκονται στα αριστερά μας και με αυτούς θα πορευτούμε μαζί στο δρόμο, απέναντι στο νεοφασισμό, όπου αυτός εμφανίζεται.

Ειδάλλως η Αριστερά θα πεθάνει στην Ελλάδα, θα κείτεται νεκρή στο σύνολό της. Και θα έχει και όνομα η ευθύνη για το θάνατός της.

 

 

 

...