Σταμάτης Θεοδωρόπουλος: Πανελλήνια «Σοσιαλιστική» Καταστολή

Posted on 08 Ιουλίου, 2020, 10:06 μμ
26 secs

Μπορεί κάποιοι να… πέφτουν από τα σύννεφα επειδή το Κίνημα Αλλαγής επέλεξε να ψηφίσει το χουντικής έμπνευσης νομοσχέδιο για τις διαδηλώσεις, όμως η ιστορία, τα έργα και οι ημέρες της διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ (της μήτρας του σημερινού κόμματος της Φώφης Γεννηματά) αποδεικνύουν ότι ποτέ αυτό δεν κατάφερε να ακολουθήσει σοσιαλδημοκρατικά πρότυπα και πνεύμα διαλόγου ή συναίνεσης σε ζητήματα που αφορούσαν κοινωνικές ομάδες, εργατικά σωματεία ή τη νεολαία.


Ο όρος Polizeistaat στη γερμανική ορολογία σημαίνει το αστυνομικό κράτος, ήτοι έναν κρατικό σχηματισμό-μηχανισμό ο οποίος χρησιμοποιεί κατά κόρον την κατασταλτική πολιτική, εκφραζόμενη από την αστυνομία, για να κατευνάσει λαϊκά κινήματα ευρείας ή ελάχιστης ισχύος και οιονδήποτε φαντάζει εχθρός της εξουσίας. Το αστυνομικό κράτος αντικαταστάθηκε από το κοινωνικό κράτος ή αλλιώς το κράτος δικαίου τον 20ό αιώνα, όπως έγραφε ο Max Weber, αναφερόμενος στο κράτος ως τον μοναδικό και αδιαμφισβήτητο κάτοχο του μονοπωλίου της άσκησης της νόμιμης βίας. Κάτι τέτοιο, όμως, δεν φαίνεται να βρήκε εφαρμογή ποτέ στην Ελλάδα.

Το ΠΑΣΟΚ ήταν εδώ αυταρχικό και δυνατό
Διαχρονικά και κυρίως από το 1985 και μετά η επιβολή των πολιτικών του ΠΑΣΟΚ είχε ως αναγκαίο συνοδευτικό τον αυταρχισμό, τη βία και την τρομοκρατία, την καταστολή πότε με τον επίσημο μανδύα του κράτους και της αστυνομίας, πότε με τη δράση των παρακρατικών δυνάμεων.
Δεν ήταν λίγα τα παραδείγματα συστηματικής, βίαιης καταστολής μεγάλων παλλαϊκών και πανεργατικών κινητοποιήσεων, καλλιέργειας κλίματος τρομοκρατίας και αυταρχισμού, περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων.

Το 1984, οι εφημερίδες της εποχής «ανακαλύπτουν» το «νέο εσωτερικό εχθρό»  τους πανκς. «Αφορμή» τα επεισόδια έξω από την ΑΣΟΕΕ για τη μη παραχώρηση της σχολής  για μια πανκ συναυλία αλληλεγγύης σε πολιτικούς κρατούμενους από φοιτητές της ΚΝΕ.

Το ΠΑΣΟΚ, από τις αρχές τού 1985, με την αντιλαϊκή στροφή που σχεδιάζει για μετά τις εκλογές, κάνει φανερό χρειάζεται μια ισχυρή αστυνομία για να ελέγξει την αναμενόμενη λαϊκή έκρηξη. Μετά από κάπου 40 μήνες δισταγμών, η κυβέρνηση αρχίζει να χαϊδεύει «τα παιδιά», όπως απεκάλεσε ο Σκουλαρίκης τους αστυνομικούς κατά την κοπή τής πρωτοχρονιάτικης πίτας τους.

Χημείο, 1985. Μια επιχείρηση όλο «Αρετή» - Punked
Εκείνη την χρονιά, η πρώτη ευκαιρία για επίδειξη δύναμης δόθηκε στα ΜΑΤ γύρω στα τέλη Απριλίου. Σε μια επιχείρηση που κράτησε σχεδόν τρεις εβδομάδες και θύμιζε άσκηση σε κανονικές συνθήκες, ΜΑΤ και ΜΕΑ βάλθηκαν να «καθαρίσουν» τα Εξάρχεια από τους παραδοσιακούς θαμώνες τους, δηλαδή τους αντιεξουσιαστές, τους αναρχιστές και τους αριστεριστές. Βαφτίζοντάς τους συλλήβδην «αναρχικούς» και «ταραχοποιούς» (ο όρος «τρομοκράτες» δεν ήταν τότε σε χρήση), τα όργανα της τάξεως επιδίδονταν καθημερινά σε ξυλοδαρμούς, συλλήψεις και προσαγωγές. Όπως είναι φυσικό, οι διωκόμενοι δεν έμεναν με τα χέρια σταυρωμένα και απαντούσαν με πέτρες και μολότοφ, κάνοντας την περιοχή πεδίο μάχης.

mais04
Αποκορύφωμα των καθημερινών επελάσεων της ΕΛ.ΑΣ. την Άνοιξη του 1985 είναι η κατάληψη του Χημείου (9-13/5/85) μετά την απαγόρευση πορείας που είχε καλέσει η αναρχική εφημερίδα «Σπάστης» στις 9 Μάη στο χώρο της πλατείας με αίτημα να φύγει η αστυνομία από τα Εξάρχεια.

Η βιτρίνα της σοσιαλδημοκρατικής κυβέρνησης που με την κατάργηση της Χωροφυλακής και τη δημιουργία της ΕΛ.ΑΣ. επιδιώκει τον εκδημοκρατισμό των σωμάτων ασφαλείας θα σπάσει οριστικά το 1985, με τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή Μιχάλη Καλτεζά από τον αστυνομικό Αθανάσιο Μελίστα στην οδό Στουρνάρη. Ο Μελίστας λαμβάνει στήριξη από την ηγεσία της αστυνομίας και της κυβέρνησης και δεν παραμένει (παρά ελάχιστο διάστημα) έγκλειστος στη φυλακή. Η δολοφονία Καλτεζά θα προκαλέσει έκρηξη οργής και μεγάλες αντιδράσεις.

Η δολοφονία του 15χρονου Μιχάλη Καλτεζά μετά την πορεία του ...

Το 1985 το εργατικό κίνημα χρειάστηκε να αντιπαρατεθεί με ένα πρόγραμμα σταθερότητας. Υπουργός Εθνικής Οικονομίας ήταν ο Κώστας Σημίτης. Οι δικαιολογίες για την επιβολή του ήταν οι… γνωστές: οικονομική κρίση, τεράστια ελλείμματα, μικρή ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, άρα ανάγκη σκληρών μέτρων που, όπως και σήμερα, έπρεπε να πληρώσουν οι εργαζόμενοι.

1985: Απεργιακή θύελλα κατά της λιτότητας | ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ | ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ
Αυτό που ακολούθησε την ανακοίνωση των μέτρων Σημίτη ήταν εντυπωσιακό

Ήδη από τις αρχές του Σεπτέμβρη, με αφορμή τις αυξήσεις σε είδη πρώτης ανάγκης, είτε με πρωτοβουλίες δυνάμεων της ΠΑΣΚΕ (όπως της ΟΒΕΣ – Ομοσπονδία, Βιομηχανιών και Εργοστασιακών Σωματείων) είτε με πρωτοβουλίες της ΕΣΑΚ-Σ (η τότε παράταξη του ΚΚΕ) έγιναν στάσεις εργασίας, 24ωρες απεργίες και συγκεντρώσεις.
Στις 11/10/1985 ανακοινώθηκε το σύνολο των μέτρων. Στις 15/10/85 ξέσπασαν συλλαλητήρια Ομοσπονδιών, ελεγχόμενων από το ΚΚΕ, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πειραιά.
Στις 16/10/85 συγκαλείται η Ολομέλεια της ΓΣΕΕ και 7 συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ διαφωνούν. Την επόμενη μέρα διαγράφονται από το ΠΑΣΟΚ. Στις 21/10/85 οργανώνεται πανελλαδική απεργία και πορεία στη Βουλή. Στην απεργία συμμετείχαν 27 Εργατικά Κέντρα και 19 Ομοσπονδίες. Στις 23/10/85 κηρύσσει απεργία το Εργατικό Κέντρο Πειραιά. Στις 24/10/85 απεργούν ΔΕΗ-ΟΤΕ-ΟΒΕΣ, ομοσπονδίες που έχουν μεγάλες δυνάμεις και συμμετέχουν οι 7 διαγραφέντες της ΠΑΣΚΕ.
Στις 29/10/85 καθαιρείται ο τότε πρόεδρος της ΓΣΣΕ Ραυτόπουλος από τους «26». Ήταν η πλειοψηφία που δημιουργήθηκε από τους 17 της ΕΣΑΚ-Σ, τους 7 διαγραφέντες της ΠΑΣΚΕ και τους 2 του ΑΕΜ (συνδικαλιστική παράταξη του ΚΚΕ εσ.). Στις 30/10/86 απεργεί η ΑΔΕΔΥ. Η ΟΛΜΕ στις 30-31/10/85. Η ΕΙΝΑΠ 2-8/11.
Σταθμός ήταν η γενική απεργία στις 14/11/85. Συμμετείχαν 47 Εργατικά Κέντρα και 39 Ομοσπονδίες. Ήταν η μεγαλύτερη απεργία μετά τον Εμφύλιο. Στήθηκαν απεργιακές φρουρές και σε πολλούς χώρους οι εργαζόμενοι συγκρούστηκαν με την αστυνομία ή τους μπράβους της εργοδοσίας. Στις 28/11 απεργεί η ΑΔΕΔΥ. Στις 4/12 διορίζεται εγκάθετη διοίκηση στη ΓΣΕΕ. Με πρωτοβουλία του ΚΚΕ, γίνεται κατάληψη του κτιρίου της ΓΣΕΕ. Στις 5/12 οργανώνεται μαζική διαδήλωση ενάντια στο διορισμό της διοίκησης. Στις 11/12 γίνεται 6ωρη στάση εργασίας της ΕΑΣ για μονιμοποίηση των οδηγών που είναι υπό απόλυση, με αίτημα τη μονιμοποίησή τους και την ανάκληση των οικονομικών μέτρων.
Η Πρωτομαγιά του 1986, που κάλεσαν οι 26 της ΓΣΕΕ στις στήλες του Ολυμπίου Διός –υπό βροχή και σε μέρες Πάσχα– ήταν συγκλονιστική. Υπολογίζεται ότι συμμετείχαν σ’ αυτή 100.000 εργαζόμενοι, ενώ σ’ εκείνη της εγκάθετης ΓΣΕΕ μερικές εκατοντάδες. Στα 2 χρόνια που ακολούθησαν, έγιναν διάφορες 24ωρες, χαρακτηριστικές όμως παραμένουν οι μεγάλες απεργίες (για τις μέρες που διήρκεσαν, αλλά και για τους κλάδους που κινητοποίησαν) της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, της ΠΟΕ-ΟΤΑ, της ΟΛΜΕ.

Το φθινόπωρο του 1987 ΑΕΙ και ΤΕΙ βιώνουν τις συνέπειες της περιοριστικής οικονομικής πολιτικής που επιβλήθηκε δύο χρόνια νωρίτερα, κάτω από την απειλή προσφυγής στο ΔΝΤ.

Το μεσημέρι της 13ης Νοεμβρίου 1987, ένα πανελλαδικό συλλαλητήριο 20.000 φοιτητών και σπουδαστών συγκρούστηκε μετωπικά, για πρώτη φορά μετά τη Μεταπολίτευση, με τα ΜΑΤ επί της οδού Σταδίου, στο ύψος της Κολοκοτρώνη.

Η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου είχε απαγορεύσει τη συνέχιση της πορείας προς το Σύνταγμα, με πρόσχημα την προστασία του Οικουμενικού Πατριάρχη Δημητρίου που επισκεπτόταν τότε την Αθήνα· απαγόρευση που από τους διαδηλωτές έγινε ωστόσο αντιληπτή όχι μόνο ως επίδειξη αυταρχισμού, αλλά και ως απόπειρα πυροδότησης ενός «εμφυλίου» μεταξύ μετριοπαθέστερων και πιο ριζοσπαστικών συνιστωσών του κινήματος, όπως ακριβώς είχε συμβεί με τις καταλήψεις του 1979.

Αντί να αναδιπλωθούν, οι διαδηλωτές προτίμησαν ωστόσο να σηκώσουν το γάντι. Με την ιαχή «μόρφωση-δουλειά-ανεξαρτησία, εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία», η κεφαλή της πορείας διαπέρασε με τον όγκο της (και γυμνά χέρια) τον πυκνό αστυνομικό κλοιό, για να βρεθεί αμέσως μετά αντιμέτωπη με τα ΜΑΤ και να ξυλοκοπηθεί αλύπητα επί δυο ατέλειωτα λεπτά, ενώ βολές δακρυγόνων απωθούσαν τους (εξίσου απροετοίμαστους γι’ αυτά) σπουδαστές που ακολουθούσαν.

Τον Μάιο του 2006 ξέσπασε ένα γιγάντιο φοιτητικό κίνημα ενάντια στoν νόμο πλαίσιο της Μαριέτας Γιαννάκου. Οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις συνεχίστηκαν το Σεπτέμβρη του 2006 έως τον Μάρτη- Απρίλη του 2007 ενάντια και στο άρθρο 16 και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Στις 8 Μάρτη του 2007 πάνω από 50.000 φοιτητές περικύκλωσαν τη Βουλή (ίσως η μεγαλύτερη φοιτητική κινητοποίηση των τελευταίων δεκαετιών) την ημέρα που ψηφιζόταν ο νόμος πλαίσιο. Η απάντηση της κυβέρνησης ήταν άγρια καταστολή. Όσοι βρίσκονταν σε εκείνη την πορεία κοντά στον άγνωστο στρατιώτη ακόμα ανατριχιάζουν στην σκέψη της στιγμής που άρχισε να βρέχει φωτιά.

Δείτε παρακάτω χαρακτηριστικά βίντεο για εκείνη την ημέρα που αποτυπώνουν το μεγαλείο των φοιτητικών κινητοποιήσεων που σάρωσαν όλα τα νομοσχέδια και χάραξαν για χρόνια τον τρόπο με τον οποίο ο λαός και η νεολαία μπορεί να διεκδικεί και να νικάει!

 

Τις σκηνές απείρου… καταστολής που πολλαπλασιάστηκαν στα χρόνια της λιτότητας, των μνημονίων και της Πλατείας Συντάγματος των Αγανακτισμένων δεν είναι αναγκαίο να τις εξιστορήσουμε, μιας κι όλοι όσοι τις ζήσαμε τόσο κοντή μνήμη δεν έχουμε, τις μυρίζουμε και τις πονάμε ακόμα.

...