Η σύγχρονη έννοια του κοινωνικού αυτοματισμού ορίζει μία από τις πρακτικές βάσει των οποίων τα εκάστοτε ακραία συντηρητικά συστήματα κυριαρχούν έναντι της μάζας. Πιο συγκεκριμένα, αφορά τη μέθοδο αποπροσανατολισμού από τη ρίζα του προβλήματος και την σττρατηγική αντιμεώπισής του με μετατόπιση του «κατηγορώ» σε κοινωνικές ομάδες (ατομική ευθύνη) που λειτουργούν ως εξιλαστήρια θύματα. Πρόκειται ουσιαστικά για μια στρατηγική αλληλοεξόντωσης που δρα προς όφελος της άρχουσας τάξης, καθώς η ίδια ισχυροποιείται χωρίς να «λερώσει τα χέρια της» (κρατική ευθύνη).

Το φαινόμενο αυτό, που βρίσκει τον προκάτοχό του στην αρχαιότητα και την παναιώνια μέθοδο του «διαίρει και βασίλευε», χρησιμοποιεί με επιτυχία η κυβέρνηση της Ν.Δ. σήμερα που βρίσκει υποστηρικτές στους ψηφοφόρους της, αδιαφορώντας για την τύχη τους (τροφή για σκέψη το τι επιχειρούν), καθώς ο Covid-19 δεν είναι ούτε αριστερός-ούτε δεξιός και ιδεολογία δεν αναγνωρίζει.

Παραδείγματα πολλά στην πολιτική που αφορά το κοινωνικό κράτος

Προς τι η αδιαφορία για τη δημιουργία των απαραίτητων δομών, προσαρμοσμένων στην υγειονομική κρίση, την ενίσχυση της δημόσιας υγείας και των νοσοκομείων με κλίνες και ΜΕΘ.

Στα δε σχολεία πώς θα ξεκινήσει η σχολική χρονιά, σε ποιες αίθουσες και υπό ποιες συνθήκες;

Στην Εργασία; Ας θυμηθούμε το Μιλάνο και το Μπέργκαμο που υποχρέωσαν τους εργάτες να βρίσκονται στις θέσεις τους παρά την πανδημία. Αντίστοιχα η κυβέρνηση συνεχίζει επίμονα την οικονομική πολιτική της με αντεργατικά-αντιλαϊκά μέτρα από Σεπτέμβρη-Οκτώβρη και πλειστηριασμούς. Πρόκειται για ξεκάθαρη ταξική επίθεση λες και οι προύχοντες βρίσκονται στο απυρόβλητο του ιού.

Εδώ υπάρχει ένα κενό που αφορά τον καπιταλισμό, καθώς αυτός βασίζεται στην εκμετάλλευση της υπεραξίας. Ακόμα κι αν υπάρχει τρόπος, αυτός ο απλός,τεστ κάνουν όσοι διαθέτουν χρήματα και μόνο αυτοί μπορούν να διασωθούν. Όμως, με ποια εργατική τάξη θα υπάρξει παραγωγή από έναν αποδεκατισμένο λαό ως εργάτη παραγωγής;

Με μέσο όρο 250 κρούσματα την ημέρα, έως τον Οκτώβρη κάνουμε απλά την πρόσθεση και το αποτέλεσμα προκαλεί ίλιγγο. Αλλά πέρα από τον Ίλιγγο που προκαλεί, η αδιαφορία της κυβέρνησης στο αυτονότο  δημιουργεί νέα εύλογα ερωτήματα:

A) Γνωρίζει με βεβαιότητα η έχει προβλέψει τη διάρκεια της πανδημίας; Κι αν ναι πώς;

Β) Πόσο απόθεμα σίτου και γενικότερα προϊόντων της υποβαθμισμένης μας αγροτικής παραγωγής υπάρχει στη χώρα και για πόσο χρονικό διάστημα υπάρχει επάρκεια;

Γ) Πολλές από τις εισαγωγές έως σήμερα σε αγροτικά προϊόντα γίνονται από τη Λατινική Αμερική. Αν δεν απατώμαι, η Λατινική Αμερική διαλύθηκε από τον Covid-19 κι ένα φυσικό και λογικό συμπέρασμα είναι πως τη μειωμένη φετινή της παραγωγή θα την διαθέσει στους λαούς της αδυνατώντας να κάνει εξαγωγές. Η Ρωσία όπως και η Ουκρανία έπαψαν τις εξαγωγές σιτηρών στις 20 Απριλίου του παρόντος έτους, με το πρώτο κύμα της πανδημίας, και είχαν από κοινού δώσει ημερομηνία επανέναρξης των εξαγωγών την 1η Ιουλίου, πράγμα που δεν έγινε (για την τεκμηρίωση των όσων λέω, αρκεί μια αναζήτηση στην Google. Η αναγκαιότητα των σιτηρών για μια χώρα φάνηκε και στην έκρηξη της Βηρυτού όπου το πρώτο πράγμα που έλεγξαν ήταν το  απόθεμα που έχουν, καθώς οι κύριες σιταποθήκες ήταν στον κατεστραμμένο λιμένα, και βρήκαν επάρκεια για τέσσερις μήνες.

Δ) Η παρούσα κυβέρνηση, γνωρίζοντας την επιστροφή του Covid-19 από τις αρχές Ιουνίου, έχει προβεί στην αναγκαία όσο ποτέ εισαγωγή των απαραίτητων για την επάρκεια αυτών των πολύτιμων αγαθών για μακράς διάρκειας κάλυψη των αναγκών;

Ε) Εάν (το πιθανότερο) κλείσουν οι χώρες τα σύνορά τους και τις εισαγωγές-εξαγωγές με τη νέα έξαρση η οποία είναι εξαιρετικά πιο επιθετική από την πρώτη φορά, όπως αυτό δηλώνουν οι σημερινοί αριθμοί κρουσμάτων σε όλο το μήκος και πλάτος της ΕΕ,έ χει εναλλακτικές;

Με αυτές τις σκόρπιες σκέψεις, γεννάται το ερώτημα: οφείλει ή δεν οφείλει η κυβέρνηση να ενημερώσει επίσημα τον ελληνικό λαό για την επάρκεια και για το πόσο διάστημα θα έχει να φάει; Κι εδώ δεν μπορεί να επικαλεστεί καμία ατομική ευθύνη.

Η συνέχεια τις επόμενες ήμερες…

Σταμάτης Θεοδωρόπουλος