Σταμάτης Θεοδωρόπουλος: Η Ριζοσπαστική Αριστερά απέναντι στην πρακτική της νέας λήθης

Posted on 28 Αυγούστου, 2020, 10:02 μμ
4 secs

Τον τελευταίο καιρό ολοένα και περισσότερο στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ γίνεται λόγος για τη μετεξέλιξη-μετάλλαξή του σε σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Ταυτόχρονα είδαμε τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή και το άρθρο του Δημήτρη Γιατζόγλου στην «Εφημερίδα των Συντακτών» να φουντώνουν οι συνειρμοί που σχετίζονται με την κατάληξη ανάλογου εγχειρήματος της ιταλικής Αριστεράς, όταν το 1989 ο Ακίλε Οκέτο, γραμματέας τότε του Ιταλικού Κ.Κ., δρομολόγησε τον «μετασχηματισμό» του μαζικότερου και ισχυρότερου κόμματος της ευρωπαϊκής Αριστεράς και τη μετεξέλιξή του κόμματος σε κόμμα της Κεντροαριστεράς με επιχειρήματα περί ευρύτερης πολιτικής απήχησης.

Τα αποτελέσματα είναι γνωστά και ο όλεθρος όχι μόνο του εγχειρήματος αλλά και του πολιτικού χώρου ιστορικός και οδυνηρός.

Το Ιταλικό Κ.Κ. ξεκίνησε από τις αλλαγές του τίτλου που συνεπάγονταν και διαρκείς αναθεωρήσεις της ταυτότητας για να οδηγηθεί εν τέλει σε ρήξη με το ιστορικό παρελθόν του και τις αντικαπιταλιστικές του ιδέες. Η στρατηγική για τη διεύρυνση της δημοκρατίας με κατεύθυνση προς τον σοσιαλισμό θεωρήθηκε ανεπίκαιρη και αντιδημοφιλής.

Μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά;

Η Ριζοσπαστική Αριστερά, αν δεν υπήρχε σήμερα, θα έπρεπε να την εφεύρουμε

Με αφορμή τη διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ, την «αντιστοίχηση» με την κοινωνία και το εκλογικό σώμα που ψηφίζει το κόμμα, έχει ανοίξει και στην Ελλάδα η σχετική συζήτηση, που έφτασε σε διακηρύξεις για μετεξέλιξη του ΣΥΡΙΖΑ σε σοσιαλδημοκρατικό, κεντροαριστερό κόμμα.

Αυτή η συζήτηση γίνεται, βέβαια, σε μια άλλη συγκυρία, διαφορετική από αυτή της Ιταλίας της δεκαετίας του ’80, και για ένα κόμμα που διεύρυνε την εκλογική του βάση από το 2012 και μετά, νίκησε συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις, κυβέρνησε και τελικώς ηττήθηκε με το αξιοπρεπές 31,5%. Άρα η ουσιαστική του διεύρυνσή είχε ξεκινήσει πολύ πριν εφευρεθεί ως εγχείρημα τόσο εκλογικά όσο και οργανωτικά.

Αλλά η διαφορά δεν  αφορά μόνο αυτό καθαυτό το κόμμα της ελληνικής Ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Στην Ευρώπη και στη χώρα μας η σοσιαλδημοκρατία ηττήθηκε και καταβαραθρώθηκε αφού πρώτα μεταλλάχθηκε και η ίδια ακολουθώντας νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Τη θέση της στη διακυβέρνηση όλο και περισσότερων χωρών της Ευρώπης πήραν κόμματα δεξιά με ακροδεξιές αντιλήψεις και πρακτικές. Βιώνουμε μέρες Ορμπανισμού και του ελληνικού αντίστοιχου Μητσοτακισμού.

Η πανδημία, η υγειονομική κρίση και η τεράστια οικονομική κρίση που ολοένα και γίνεται τραγικότερη αφήνουν τις κοινωνίες απροστάτευτες. Στην Ελλάδα το κοινωνικό κράτος απουσιάζει. Η δημόσια υγεία και η παιδεία δεν είναι στις προτεραιότητες της νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης, ενώ την ίδια ώρα η φτώχεια, η ανεργία και η διαρκής συρρίκνωση των εργασιακών δικαιωμάτων οδηγούν σε απόγνωση όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες, με πρώτη τη νεολαία που καλείται να βιώσει μια δεύτερη οικονομική κρίση πριν καλά καλά προλάβει να βγει στην αγορά εργασίας.

Σε αυτές τις ζοφερές συνθήκες που διαμορφώνονται, αν δεν απαντήσει πολιτικά και κινηματικά η Ριζοσπαστική Αριστερά, ποιος άλλος πολιτικός χώρος μπορεί να απαντήσει και να εμπνεύσει την κοινωνία; Δυστυχώς σε ανάλογες συνθήκες, που οι στρογγυλεμένες αντιλήψεις δεν καλύπτουν τις ανάγκες των ανθρώπων, δεν γίνεται λόγος ανοιχτά και αντικαπιταλιστικά για τις αιτίες, δημιουργώντας ελπίδα και όραμα, μόνο η ακροδεξιά τρίβει τα χέρια της.

Και φυσικά οι ιδέες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν αφορούσαν και δεν αφορούν ταχυδακτυλουργίες. Αφορούν την ανάλυση των δεδομένων, την αδυναμία του νεοφιλελευθερισμού να αντιμετωπίσει κρίσεις όπως η πανδημία, να διασφαλίσει τα κοινά αγαθά και την επιβίωση των ανθρώπων της εργασίας. Με τέτοιες ιδέες ανοίγουν νέοι δρόμοι αγώνα και διεκδικήσεων, με τέτοιες προτάσεις επιλέγει η κοινωνία αλλαγή διακυβέρνησης. Και αυτό γίνεται μόνο με ριζοσπαστικοποίηση, όπως και το 2015.

Από τη συζήτηση για τη μετεξέλιξη-μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ δεν λείπουν και οι ανούσιες, ανιστόρητες αναφορές στο κόμμα του 3%. Πέρα από το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ για να ακριβολογούμε ήταν το κόμμα του 4,6%, γιατί τόσο πήρε το 2009, δεν μπορεί να ξεχνάμε ότι η εκλογική βάση διευρύνθηκε σημαντικά και στις δύο εκλογικές μάχες του 2012 και μέχρι και τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015.

Οι άνθρωποι που αγκάλιασαν τον ΣΥΡΙΖΑ, εναντιωνόμενοι στα μνημόνια, φυσικά και δεν ασπάστηκαν τις ιδέες της Ριζοσπαστικής Αριστεράς. Εναπόθεσαν όμως τις ελπίδες τους σε αυτές, εξοργισμένοι με τα δύο μέχρι τότε μεγάλα κόμματα, το ΠΑΣΟΚ και τη Ν.Δ., η διακυβέρνηση των οποίων, οι πολιτικές της ρεμούλας και της διαπλοκής, είχαν επιφέρει τη βαθιά οικονομική κρίση και τη χρεοκοπία. Και αυτό ο κόσμος το ένιωσε, εξοργίστηκε και στράφηκε στον ΣΥΡΙΖΑ. Και έμεινε σε μεγάλο ποσοστό πιστός σε αυτόν μέχρι σήμερα, αποτελώντας τη συμπαγή εκλογική του βάση. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους, σε μεγάλο ποσοστό με αριστερές καταβολές, ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα να εγγραφούν και στις οργανώσεις του κόμματος, ακόμα και μετά την εκλογική του ήττα. Ήρθαν για να δώσουν τη μάχη ενάντια στον Μητσοτακισμό και τη Δεξιά, χωρίς να έχουν δηλώσει -ή μάλλον το αντίθετο- ότι βρίσκουν δελεαστική την πασοκοποίηση του 6% και ακόμα χειρότερα ότι νοσταλγούν τον Σημιτισμό.

Η πρακτική της λήθης

Όλοι αυτοί είναι που καλούνται σήμερα να ξεχάσουν σε τι γύρισαν την πλάτη, ποιοι έδιναν τις εντολές για τα δακρυγόνα και την αστυνομική βία ενάντια στους αγώνες τους, ποιοι τουλάχιστον στήριζαν το πελατειακό κράτος, τις σχέσεις διαπλοκής, τη διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Ποιοι έκαναν συνώνυμα της σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα τη διαφθορά, μέχρι που η λέξη «πασοκίλα» να είναι συνώνυμο του αίσχους.

Ταυτόχρονα και με πιο επώδυνο τρόπο οι παλιοί, αυτοί που το κάθε …αρθρο-σκουπιδοκουτσομπολιό πιάνει στο στόμα του, αυτοί του ΚΚΕ Εσωτερικού, του Ρήγα…, αυτοί που κάποιοι ανιστόρητοι “ημι-ήλιοι” θεωρούν ότι τους χαρακτηρίζουν μόνο ο φραξιονισμός, οι μηχανορραφίες και τα χαϊλίκια, αυτοί πρέπει να ξεχάσουν πολύ περισσότερα.

Ότι, για παράδειγμα, δεν βρέθηκαν στο ΠΑΣΟΚ, ούτε και στις χρυσές του εποχές με τις χρυσές κουτάλες. Ότι κράτησαν αναμμένη τη φλόγα της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε χρόνους δίσεκτους ακόμα και… εξωκοινοβουλευτικούς, όταν δεν έπιαναν το 3%. Σηκώνοντας τη σημαία της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς διαχρονικά. Τα πέτρινα χρόνια. Όπως κι αυτοί που άφησαν πίσω τους το ΚΚΕ και την ΚΝΕ.

Αυτοί που πρέπει να μη θυμούνται το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, την ΕΠΟΝ, τον εμφύλιο, τους αγώνες του λαού μας για δημοκρατία, τα ταυτοτικά τους χαρακτηριστικά με λίγα λόγια, όταν κάποιοι προσπαθούν την ίδια ώρα να ξαναγράψουν την Ιστορία.

Μεγάλο και δυνατό κόμμα που απαντά στις σύγχρονες ανάγκες και στις επιταγές της συγκυρίας είναι αυτό που δεν απαιτεί από κανέναν να ξεχάσει, αλλά να θυμάται, να βλέπει, να συζητά ανοιχτά και να κρίνει. Σε αυτό το κόμμα δεν περισσεύει κανείς και καμιά. Αυτό το κόμμα  κοιτάει μπροστά με όραμα για την κοινωνία και στόχο τη διαμόρφωση νέας πλειοψηφικής αντινεοφιλελεύθερης στρατηγικής.

 

...