ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΒΥ ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΑΙΝΑ: Για κείνο το σκισμένο πουλόβερ της πορείας…

Posted on 15 Νοεμβρίου, 2020, 10:38 πμ
3 secs

Έχει δίκιο η κυβέρνηση. Έχει δίκιο -ως Μωυσής άλλωστε- ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στο πλαίσιο της εκπαίδευσης εξ αποστάσεως οφείλει να δείξει στη νέα γενιά τι σημαίνει η εξέγερση του Πολυτεχνείο. Ο Νοέμβρης εκείνος δεν διδάσκεται και δεν τιμάται με σχολικές γιορτές.

Με το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» του κ. Χρυσοχοΐδη, με τις απαγορεύσεις των συναθροίσεων, με τις εισβολές της αστυνομίας που προηγήθηκαν θα εμπεδώσουν τα παιδιά τι σημαίνει κράτος της δεξιάς, καταστολή, αστυνομοκρατία, περιστολή δικαιωμάτων.

Όλα τούτα κάπως έτσι τα έμαθε και η δική μου η «της μεταπολίτευσης καημένη γενιά». Κάπως θολά τα θυμάμαι τούτες τις σκοτεινές μέρες τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ήμασταν παιδιά τότε. Σχεδόν δεν καταλαβαίναμε εμείς οι σημερινοί πενηντάρηδες. Θυμάμαι μόνο τον πατέρα μου να μου λέει σκυμμένος πάνω από ένα τρανζιστοράκι: «Άκουσέ τους αυτούς. Αυτοί θα ρίξουν τη Χούντα. Όλοι μας εκεί θα έπρεπε να ήμαστε απόψε». Ήταν ο σταθμός «των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών», ο σταθμός για το τέλος της δικτατορίας. Ύστερα ήρθαν στη γειτονιά τα παιδιά με τα πρησμένα μάτια και τις λεμονόκουπες στα χέρια μέσα στη νύχτα. Πολύ θολές οι εικόνες και οι μνήμες…

Αλλά η δεξιά της μεταπολίτευσης φρόντισε κι εμείς να καταλάβουμε. Φτάσαμε στην εφηβεία και το κράτος της δεξιά ήταν πάλι εκεί, απέναντι από τα μηνύματα της εξέγερσης, να μας θυμίζει ότι «η Χούντα δεν τελείωσε το ’73».

Ήταν Νοέμβρης του 1979, στο Γυμνάσιο πια. Η επέτειος του Πολυτεχνείου δεν είχε καθιερωθεί ως σχολική γιορτή. Το σχέδιο ήταν να μαζέψουμε λεφτά, να αγοράσουμε στεφάνια και να κάνουμε αποχή για να συμμετέχουμε στη μαθητική πορεία που θα ξεκινούσε από το κέντρο του Περιστερίου με συμμετοχή όλων των Γυμνασίων και Λυκείων του δήμου.

Μάζευα κι εγώ λεφτά μαζί με τη φίλη μου (τη μοναδική παντοτινή φίλη) από τα παιδιά της Α’ Γυμνασίου. Μιλάγαμε με πάθος για το πόσο σημαντικό είναι να μην κάνουμε μάθημα. Να κάνουμε αποχή. Να πάμε να καταθέσουμε τα στεφάνια. Να τιμήσουμε την εξέγερση.

Ο ακροδεξιός γυμνασιάρχης, όμως, είχε άλλη γνώμη. Έκρινε ότι κάνουμε παράνομο έρανο! Δεν μας κάλεσε στο γραφείο. Φρόντισε να πάρει τηλέφωνο και να καλέσει τους γονείς μας. Η φίλη μου τη γλίτωσε. Ο πατέρας της ήταν τόσο γνωστός κομμουνιστής και αγωνιστής που ήξερε ο… δύστυχος γυμνασιάρχης ότι δεν θα τα έβγαζε πέρα μαζί του. Τον δικό μου δεν τον ήξερε. Τον κάλεσε. Αλλά δεν βρήκε …ευήκοα ώτα. Πάλι σε κομμουνιστή είχε πέσει! Όταν με ενημέρωσε για τη συνομιλία του με τον γυμνασιάρχη και για τις απειλές ότι θα μπορούσε να ειδοποιήσει την αστυνομία για την «παρανομία», ο πατέρας έμοιαζε να έχει παραδεχτεί ότι και για τα παιδιά του δεν υπήρχε άλλος δρόμος. Είχαμε πια γίνει αυτό που μας μάθαινε, να είμαστε με το δίκιο, να είμαστε στην Αριστερά.

Σε κείνη την απαγορευμένη πορεία μάθαμε τι θα πει περιβραχιόνιο και περιφρούρηση, πανό και ντουντούκα, αλυσίδες και συνθήματα. Για χρόνια είχα φυλάξει το πουλόβερ μου το μάλλινο που τρύπησε. Τόσο δρόμο περπάτησα κρατώντας το πανό, σκίστηκε το έρμο. Επέστρεψα με ένα κόκκινο γαρίφαλο περασμένο στην τρύπα του πουλόβερ. Με ένα κόκκινο γαρίφαλο στην ψυχή…

Σε κείνη την απαγορευμένη πορεία με τον νεανικό ενθουσιασμό, με την πίστη ότι κάνουμε το σωστό, με την αποφασιστικότητα ότι ακολουθούμε τα χνάρια της προηγούμενης γενιάς της εξέγερσης, μάθαμε σε ποια πλευρά της Ιστορίας πορευόμαστε.

 

* Αφιερωμένο στη μνήμη του μπάρμπα Γιάννη και στον μπάρμπα Αντρέα (που τον φώναζαν Πάνο) και σε όλους του κομμουνιστές που μας έμαθαν σε ποια πλευρά πορευόμαστε χρόνια τώρα…

 

...