Παύλος Κλαυδιανός: Το ΚΚΕ προς αναζήτηση νέων ισορροπιών και ρόλου;

Posted on 22 Νοεμβρίου, 2020, 9:24 μμ
4 secs

Τι μπορούμε να κρατήσουμε από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, ιδίως του τριημέρου του Πολυτεχνείου; Πολλά, μερικά από τα οποία επιχειρείται να αναλυθούν σε άλλες στήλες. Εύλογα, το ενδιαφέρον, μετά την αξιολόγηση της κοινής παρέμβασης των τριών, συγκεντρώνεται στη στάση του ΚΚΕ ιδιαίτερα διότι αυτή υπήρξε και δική του πρωτοβουλία. Τι, λοιπόν, διείδε, μελέτησε, μέτρησε και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επιβάλλεται η κοινή παρέμβαση, τι ήθελε να προφυλάξει; Πώς οδηγήθηκε σε μια πρωτοβουλία που ξένισε; Και πώς απόκτησε την ικανότητα να την υλοποιήσει χωρίς προβλήματα ή τριγμούς; Όσοι, απλοποιώντας, απαντούν “διότι είναι κόμμα με πειθαρχία” προφανώς μένουν στην επιφάνεια των πραγμάτων.

Ας εξετάσουμε, καταρχάς, τα γεγονότα και πρώτα τη στάση της κυβέρνησης. Η κυβέρνηση παρά την ευρεία προπαγάνδα ότι έχει σταθερά στραμμένο το βλέμμα προς το κέντρο, ιδίως ο Κ. Μητσοτάκης, δεν πρέπει να μας διαφεύγει ότι οι κύριες ανάγκες της – κι αυτό δεν απαγορεύει να έχει ενδιαφέρον και για το Κέντρο – είναι να συσπειρώνει τον δικό της κόσμο ευρύτερα, σε κάθε ευκαιρία. Αυτή την περίοδο η κυβέρνηση συναντά έντονες αντιστάσεις στην πολιτική της, και στο εσωτερικό της. Αφίσταται, λόγω αναγκαστικών επιλογών, πολιτικών με τις οποίες είχε γαλουχήσει το εκλογικό της σώμα, πχ για Ελληνοτουρκικά, Μακεδονικό, σε εθνικιστικοπατριωτική κατεύθυνση, ή δυσκολεύεται να ακολουθήσει ακόμη πιο έκδηλα ρατσιστική και αντιπροσφυγική πολιτική. Εν τω μεταξύ, ο κορονοϊός κάνει θραύση, η ανεργία και η φτώχεια αυξάνονται κατακόρυφα. Η ένταση, η σύγκρουση με την Αριστερά είναι μια λύση. Προφανώς, δεν είναι ολόκληρη η δεξιά ενιαία σ’ αυτή την επιλογή, προκύπτει από την αρθρογραφία στον φιλοκυβερνητικό Τύπο. Όμως, θα ήταν αφέλεια να νομίσουμε, παρά τις επιπόλαιες εναλλαγές του, ότι δεν συμφωνεί μ’ αυτή και ο Κ. Μητσοτάκης.

Το Πολυτεχνείο ήταν μία ακόμη ευκαιρία για να υπάρξει πρόκληση και μάλιστα, εν μέσω λοκ ντάουν, πολύ πρόσφορη. Το ΚΚΕ, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος έγκαιρα μίλησε για συμβολικούς τρόπους απόδοσης τιμής, κατανόησε αμέσως ότι η προβοκάτσια της κυβέρνησης αποβλέπει στο να εκθέσει την Αριστερά, έναντι της κοινωνίας. Ήταν φανερό από την επίθεση Μητσοτάκη κατά ΚΚΕ στη Βουλή. Όφειλε, λοιπόν, να προφυλαχτεί και αυτό έκανε. Αποδέχθηκε, έτσι, την ιδέα, και πήρε το ίδιο την πρωτοβουλία, δημιουργίας ενός μετώπου προσδιορισμένου εύρους και θέματος όπως η αντιμετώπιση της απαγόρευσης του άρθρου 11. Μια πρώτη καλλιέργεια χαλαρότερου κλίματος μεταξύ των τριών υπήρξε κατά τη διάρκεια της συζήτησης σε επίπεδο αρχηγών για την υγεία. Αυτό διευκόλυνε τα επόμενα βήματα.

Καθόλου παράξενο, το ΚΚΕ ήταν πολύ προσεκτικό στην αρχή για να αφομοιωθεί η πρωτοβουλία του από τον κόσμο του. Στον «Ριζοσπάστη», για παράδειγμα της Τρίτης, που αφιερώνει πολλές σελίδες για το θέμα δεν υπάρχουν τίτλοι που να προβάλλουν το θέμα του κοινού κειμένου. Στην πρώτη σελίδα αναφέρεται, απλώς, ότι συνυπογράφουν κείμενο “χιλιάδες συνδικαλιστές απ’ όλους τους κλάδους, άνθρωποι των Γραμμάτων και των Τεχνών …… βουλευτές κομμάτων και άλλοι”. Στη σελίδα 10, στο ρεπορτάζ, θα διαβάσουμε ότι “Το κείμενο υπέγραψαν και στήριξαν από την πρώτη στιγμή οι βουλευτές του ΚΚΕ. Ενώ, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία του Γ.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ, Δημήτρη Κουτσούμπα, με τον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάνη Βαρουφάκη, το κείμενο υπέγραψαν επίσης οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και του ΜΕΡΑ25”. Η επίσκεψη, ωστόσο, στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας και η επίδοση του κειμένου μόνο από τους εκπροσώπους των τριών κομμάτων δεν άφηνε καμιά αμφιβολία ότι η συμφωνία πραγματοποιήθηκε σε υψηλό επίπεδο.

Αναφερθήκαμε στο κλίμα που δημιούργησε η κυβέρνηση στη βουλή και μετά με την απαγόρευση ως το έδαφος όπου συνέβη το κοινό διάβημα. Όμως, τίθεται το ερώτημα: πώς υπήρξε ικανό να απομακρύνει εμπόδια μακροχρόνια, ιδεολογικούς φραγμούς και όρια, που έχουν συντηρήσει πολεμικές, χαρακτηρισμούς βαρύτατους και από τις δυο πλευρές; Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μόνο με βάση τα συμβάντα για το Πολυτεχνείο. Το βήμα αυτό, επιβεβλημένο από τη συγκυρία, δηλαδή την προβοκάτσια της δεξιάς, έγινε δυνατό και για μια σειρά βαθύτερους λόγους.  Σωρευτικά επέδρασαν σε βάθος χρόνου.

 

Η τομή των δύο περιόδων

Υπάρχει μία τομή στο χρόνο, που διαμορφώνει δύο φάσεις εντελώς διαφορετικές: αυτή όπου κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ κι αυτή όπου κυβερνά η ΝΔ. Το ευάλωτο και το καλό ταυτόχρονα σημείο για το ΚΚΕ υπήρξε, πάντοτε, ότι παρά το μικρότερο απ’ ό,τι ιστορικά θα προδιέθετε μέγεθός του, είναι ότι έχει λαϊκή επιρροή, σε εργατικά στρώματα ιδίως, που έχουν απαιτήσεις στη δύσκολη καθημερινότητά τους. Θέλει άμεσα κάποιες κατακτήσεις, ή αγώνες που αποτρέπουν αντιλαϊκά μέτρα. Εφόσον δεν ανταποκρίνεται σ’ αυτό, εμποδίζει το ΚΚΕ ν΄ αναπτυχθεί. Ελέγχεται – και από την επιρροή του – ότι ακολουθεί “μοναχικό δρόμο” ή τέλος πάντων δεν συμπαρατάσσει τις δυνάμεις του με άλλες για να επιτευχθούν νίκες.

Όσο ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία, παρά την απόλυτη αντιπαλότητά του προς την κυβέρνηση της “δήθεν” Αριστεράς, όπως διατεινόταν κ.τ.λ., είχε μια ιδιότυπη ασυλία ή δυνατότητα απόκρυψης αυτής της υστέρησης. Η εικόνα που σκιτσάριζε για τον ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν ήταν πραγματική στη συνείδηση της κοινωνίας, και της επιρροής του. Και όπως καταγραφόταν και στις εκλογές δεν κέρδιζε τίποτε από την υποτιθέμενη “προδοσία της Αριστεράς”, τον ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον έχανε. Αυτό, ως ερώτημα, συναντάται στα πιο κοινωνικά δραστήρια μέλη του.

 

Νέα προβλήματα, νέα τακτική;

Σήμερα, όμως, αυτό ως τακτική είναι αδύνατο. Υπάρχει η δεξιά η οποία αναδεικνύει σειρά προβλημάτων. Πρώτο, ασκεί πολιτική που πιο νεοφιλελεύθερη δεν γίνεται. Δεύτερο, επιχειρεί η ΝΔ να παρουσιάζει το ΚΚΕ ως “σοβαρό”, “σταθερό” αριστερό Κόμμα – έναντι του “αλλοπρόσαλλου” ΣΥΡΙΖΑ που κάποτε εξτρεμίζει – και βολικού”, “προβλεπτού”. Οι επικριτές του από τ’ αριστερά του, το επικρίνουν ότι “μένει στη γωνία” του. Τρίτο, ο κόσμος του, εκ των υστέρων, βλέποντας το τι κάνει σήμερα η ΝΔ και συγκρίνοντάς τα με τα πεπραγμένα του ΣΥΡΙΖΑ αναρωτιέται – εντός του – μήπως “στραβά μας οδήγησε το κόμμα” όλη αυτή την περίοδο. Τέταρτο, το ΚΚΕ συνειδητοποίησε ότι η νεοφιλελεύθερη πολιτική της ΝΔ δεν είναι για να την καταγγέλλεις, απλώς, αλλά να τη νικάς έμπρακτα. Όμως αυτό απαιτεί συμμαχίες, τουλάχιστον κοινωνικέςσυμπτώσεις, συνεννοήσεις. Ένα “συν’ είναι απαραίτητο σε κάθε βήμα, στην κοινωνία. Είναι ώριμο αίτημα στη συνείδηση της κοινωνίας, των γυναικών, των λαϊκών τάξεων, των μεταναστών, των νέων, των πληττόμενων γενικά στρωμάτων, των πολιτών. Πέμπτο, υπάρχουν και οι διεθνείς εξελίξεις, τα κινήματα, τα κόμματα της πολύμορφης αριστεράς της σήμερον, εντελώς διαφορετικής από το παρελθόν. Όσο και αν τις έχει υποβαθμίσει ως ιδεολογική σκευή το ΚΚΕ – ιστορικά παράδοξο, βέβαια – το διεθνές κίνημα υπάρχει. Τι γίνεται διεθνώς πχ στις ΗΠΑ. Τι κάνουν άλλα Κ. Κ. όπως Ισπανίας, Πορτογαλίας που με τα δόντια προσπαθούν, ανέχοντας ή συμμετέχοντας ή στηρίζοντας αριστερές κυβερνήσεις να κερδίσουν κάτι για τον λαό;

Τώρα το ΚΚΕ, είναι αναμενόμενο να νιώθει σταθεροποιημένο στο χώρο του, μικρότερο μεν απ’ όσο θα ήθελε, αλλά ικανό να επηρεάσει ακόμη και την κεντρική πολιτική. Όχι μόνο τις κοινωνικές εξελίξεις, καθώς εκεί έχει πλεονέκτημα. Συνειδητοποιεί βαθμιαία ότι αυτό δεν συμβαίνει και αρχίζει να είναι εμφανές στην επιρροή του. Ο κομματικός κορμός του, εν τω μεταξύ, αλλάζει με τις νέες γενιές που στρατολογεί. Αυτό το δυναμικό θα αποδεχτεί το φαινόμενο να διαμορφώνει αριστερές συνειδήσεις σε γενιές νέων και στη συνέχεια έμμεσα να τροφοδοτεί άλλα κόμματα της Αριστεράς;

 

Ποια η επόμενη μέρα;

Θα έχει αυτό το συμβάν επόμενη μέρα; Η ανάλυσή μας, είναι σοφό και ωφέλιμο, να σταματήσει εδώ. Θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις, που φαίνεται να πυκνώνουν και να επιδεινώνονται ραγδαία. Επιμείναμε στο αναγκαίο και ευκολότερο: στο κοινωνικό πεδίο. Ο καθένας, βεβαίως, μπορεί να συνεχίσει τους συλλογισμούς του. Διότι το πολιτικό πεδίο δεν έχει στεγανά με το κοινωνικό. Και σ’ αυτό μπορεί να τεθούν, στο τραπέζι του, επείγοντα ζητήματα.

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

...