Συμμετοχή ως ομιλητής στο πλαίσιο του ετήσιου Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών είχε ο Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Παπαδημούλης, στη συζήτηση με θέμα «Το Μέλλον της Ευρώπης».

Το Συνέδριο, επικεντρώθηκε στο Ταμείο Ανάκαμψης και στο Μέλλον της Ευρώπης και έλαβε χώρα στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο των Δελφών (ΕΠΚΔ).

Στη συζήτηση για το Μέλλον της Ευρώπης, εκτός από τον Δημήτρη Παπαδημούλη συμμετείχαν επίσης οι ευρωβουλεύτριες της ΝΔ, Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου και Μαρία Σπυράκη, ο αναπληρωτής Υπουργός Εσωτερικών Στέλιος Πέτσας, ενώ συντονιστής ήταν ο Aντώνης Παπαγιαννίδης.

Στις απαντήσεις του, ο Επικεφαλής της Ευρωομάδας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, αναφέρθηκε μεταξύ άλλων στην ανάγκη βελτίωσης της θέσης της Ελλάδας μέσα στην ΕΕ, στην πρόκληση του Ταμείου Ανάκαμψης και την ανάγκη να αξιοποιηθεί σωστά.

Συγκεκριμένα, ο Δημήτρης Παπαδημούλης είπε τα εξής:

«Ευχαριστώ για την πρόσκληση να συμμετάσχω στο Φόρουμ των Δελφών, ιδιαίτερα τον κο Τσομώκο.
Νιώθω μια ιδιαίτερη ευθύνη γιατί, απ’ ότι διαπίστωσα, στο πρόγραμμα του διημέρου είμαι ο μόνος εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία όχι μόνο σε αυτό το πάνελ, αλλά σε όλο το διήμερο.

Σας ευχαριστώ επίσης γιατί έτσι, μου αναθέτετε και την ευθύνη να εκπροσωπήσω μια ευρύτερη γκάμα πολιτικών οικογενειών, συμπεριλαμβανομένων και των Σοσιαλιστών και των Πρασίνων».

Ενόψει της Διάσκεψης για το Μέλλον της Ευρώπης

«Αναμφισβήτητα, η συζήτηση για το Μέλλον της Ευρώπης είναι πολιτική και σε αυτό συμφωνούν όλοι. Αλλά στόχος είναι να διαμορφωθούν πλειοψηφίες που απαιτούν ευρύτερες συμμαχίες, οι οποίες να ωθήσουν την Ευρώπη προς τα μπρος. Γιατί έχουμε την κρίση που μας τραβάει από το μανίκι και λέει ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε έτσι, ως “κάτι λίγο παραπάνω από μια κοινή αγορά”. Με 27 διαφορετικές πολιτικές  για την Υγεία. Χωρίς μια ουσιαστική εναρμόνιση για την φορολογία, ικανή να δώσει πρόσθετα έσοδα στον Ευρωπαϊκό Προϋπολογισμό και να περιορίσει αυτή την τεράστια φοροδιαφυγή και φοροαποφυγή που συχνά είναι “νόμιμη”, εντός πάρα πολλών εισαγωγικών.

Στο πολιτικό φάσμα, όχι μόνο στην πλειοψηφία της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, αλλά και στους φιλελεύθερους, το ΕΛΚ, τους Σοσιαλιστές και τους Πράσινους, υπάρχει μια διάθεση να δοθεί μια ώθηση στην πολιτική ενοποίηση της ΕΕ, όχι μόνο μέσα από τη Διάσκεψη για το μέλλον της Ευρώπης, αλλά και από το πώς απαντάμε στη κρίση που έχουμε μπροστά μας.

Διότι ήδη έχουμε μια αλλαγή υποδείγματος. Την προηγούμενη δεκαετία, το υπόδειγμα ήταν το “δόγμα Σόιμπλε” – στην Ελλάδα το ζήσαμε με έναν πάρα πολύ σκληρό τρόπο. Η ευθύνη της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας ήταν η χρεοκοπία της χώρας – μην εξωραΐζουμε τα πράγματα, χρεοκοπήσαμε γιατί φταίνε οι ελληνικές κυβερνήσεις, που τρέξαμε στο ΔΝΤ όταν τα επιτόκια είχαν πάει στα ύψη, αλλά δεχτήκαμε και ένα “φάρμακο”, που κόντεψε να σκοτώσει τον “ασθενή”: τρομακτική ύφεση, τρομακτική ανεργία – και μετά μας είπαν “συγνώμη κάναμε λάθος στους πολλαπλασιαστές”.

Τώρα, αντί γι’ αυτά, έχουμε Ταμείο Ανάκαμψης, έκδοση κοινού δανεισμού από την ΕΕ και γενικά, ένα δείγμα αλλαγής υποδείγματος. Αρκεί αυτό; Κατά τη γνώμη μου, όχι.
Διότι αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε τη στασιμότητα ή την υποχώρηση της ΕΕ στο πλανητικό επίπεδο και σε μια σειρά τομείς, αλλά και τις εντεινόμενες ανισότητες στο εσωτερικό της ΕΕ – μέσα στα κράτη μέλη και κυρίως ανάμεσα στα κράτη μέλη – και κυρίως εμείς που είμαστε φτωχός Νότος και τα τελευταία 10 χρόνια έχουμε κατρακυλήσει κι άλλο και συγκαταλεγόμαστε στους φτωχότερους της ΕΕ, πρέπει να δούμε ορισμένες προτάσεις, που είναι καλές όχι μόνο για την Ευρώπη αλλά και για την Ελλάδα. Γιατί χωρίς αυτές, δεν θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε και τη θέση της Ελλάδας εντός της Ευρωπαϊκής ‘Ένωσης».

Spinelli Group και ΕυρωπαΪκή ενοποίηση

«Ως ο μόνος Έλληνας Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, προερχόμενος από μια πολιτική ομάδα που έχει το 7% στο Ευρωκοινοβούλιο, ψηφίζομαι από ένα 60 έως και 75% των ευρωβουλευτών για να εκλεγώ. Αυτό σημαίνει ότι πράγματα που λέω, όταν στηρίζονται σε επιχειρήματα, πείθουν. Και θέλω να περάσω σε πρακτικές προτάσεις, κάποιες από τις οποίες κατατέθηκαν και με τις οποίες συμφωνώ.

Πρώτον, όσο διαρκεί η αναστολή του συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης, πρέπει να τροποποιήσουμε τους κανόνες του για τα ελλείμματα και τα χρέη. Να τους καταστήσουμε πιο ρεαλιστικούς και πιο ευέλικτους.

Θα γίνει κόντρα γι’ αυτό, γιατί ήδη ο κος Σόιμπλε και ο κος Λάνσετ, λένε “τα κεφάλια μέσα, τον Δεκέμβρη του 2022”. Στην πρόταση για πιο ρεαλιστικούς κανόνες και για τροποποίησή τους με βάση την πραγματικότητα, υπάρχει μια σύμπλευση των Σοσιαλιστών, των Πρασίνων και της Αριστεράς, των μισών Φιλελευθέρων και νομίζω ότι είναι πρόκληση και για τους ευρωβουλευτές της ΝΔ μαζί με άλλους ευρωβουλευτές του Νότου, να κερδίσουν ένα μεγάλο μέρος για να φτιάξουμε πλειοψηφίες.

Όπως επίσης και στη μονιμοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης. Να μην είναι one-off και τελειώσαμε, το 2026. Αλλά μέσα σε μια λογική εργαλείων που να μειώνουν τις ανισότητες και να βοηθούν τις συγκλίσεις, και να βοηθούν και την κοινή ευρωπαϊκή επένδυση – στην τεχνολογία, την καινοτομία, το 5G, να έχουμε περισσότερα λεφτά στο κοινό ευρωπαϊκό ταμείο.

Το παραπάνω, το ζητούμε με το Spinelli Group, στο οποίο είμαι μέλος της Εκτελεστικής του Επιτροπής και ένας από τους συντάκτες του Μανιφέστου του για αλλαγή στην Ευρώπη. Επειδή θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές ζητάμε μονιμοποίηση του Ταμείου Ανάκαμψης.

Αυτό, επίσης θα συναντήσει κόντρα από τον μονεταριστικό Βορρά. Ωστόσο  στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είναι πλειοψηφικό.
Το Spinelli Group, που απαρτίζεται από Ευρωβουλευτές που ανήκουν από την Αριστερά μέχρι και το ΕΛΚ, θα έχει την εκπροσώπηση περίπου του 40% των Ευρωβουλευτών που είμαστε εκεί (σημ. στη Διάσκεψη για το Μέλλον της ΕΕ). Είμαι ένας από τους 108 αυτούς Ευρωβουλευτές που θα μετάσχουν στη Διάσκεψη αυτή. Εκεί το Spinelli Group θα είναι μια ενιαία, διακομματική συνεκτική ομάδα, που θέλει ταχύτερη και βαθύτερη ευρωπαϊκή ενοποίηση».

Ελλάδα, επενδύσεις και κράτος δικαιου

«Με ευθύνη και των ελληνικών κυβερνήσεων και των δανειστών μας, έχουμε κατρακυλήσει πολύ στην ευρωπαϊκή κλίμακα από πλευράς βιοτικού επιπέδου. Είμαστε πια στις φτωχότερες χώρες της Ευρώπης. Άρα πρέπει, στη συζήτηση για το μέλλον της ΕΕ, να εντάξουμε και τη συζήτηση για το μέλλον της Ελλάδας στην ΕΕ και να ανεβάσουμε τον πήχη των φιλοδοξιών μας.
Να ανέβουμε σκάλα. Και στο ΑΕΠ που παράγουμε – ήταν 165 δις μόνο το 2020. Και στον δείκτη των κοινωνικών εσωτερικών ανισοτήτων. Και στο πόσο ελκυστική είναι η Ελλάδα για επενδύσεις – όλα αυτά τα χρόνια στο εξωτερικό, μου λένε οι υποψήφιοι επενδυτές, ότι η ποιότητα και η αποτελεσματικότητα των δημοκρατικών μας θεσμών είναι το κύριο πρόβλημα. Χωρίς μια απλοποίηση των κανόνων, σαφήνεια στην ερμηνεία τους και γρήγορη και αποτελεσματική απονομή δικαιοσύνης, δεν μπορούμε να έχουμε μέλλον στις επενδύσεις.

Υπάρχουν επίσης δείκτες δημοκρατίας, στους οποίους έχουμε μια υποχώρηση εντός της ΕΕ. Δείτε αυτά που γίνονται στην Ουγγαρία και στην Πολωνία. Και εκεί πρέπει να θέσουμε τη φιλοδοξία η χώρα μας να ανέβει σκαλοπάτι. Σύμφωνα με την έγκυρη και διεθνής οργάνωση της διαφάνειας, η Ελλάδα είναι στον πάτο των κρατών μελών αναφορικά με τον κίνδυνο διασπάθισης των κοινοτικών πόρων και διαφθοράς στην αξιοποίησή τους. Σύμφωνα πάλι, με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα, η Ελλάδα είναι 23η στους 27 στα θέματα της Ελευθερίας του Τύπου.
Άρα πρέπει να κάνουμε καλύτερη και τη δημοκρατία μας και αποτελεσματικότερη τη χώρα μας. Και ναι, όταν μιλάμε έτσι, μπορούμε να μετράμε περισσότερο και μέσα στην Ευρώπη».

Ευρωκοινοβούλιο και συσχετισμοί δυνάμεων

«Το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένα μεγάλο σχολείο. Χρειάζεσαι κατάρτιση, επιχειρήματα, σκληρή δουλειά. Δεν μπορείς να είσαι λόγια και αέρας κοπανιστός. Στην Ολομέλεια έχεις 1-2 λεπτά ομιλίας, όχι 15 και 20 όπως στην Ελληνική Βουλή. Και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο μετράει και το τι δύναμη έχεις από πίσω σου –άλλο να είσαι Γερμανός του CDU και άλλο Έλληνας του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίστοιχα, είναι άλλο να είσαι μέσα στην ευρωομάδα του ΕΛΚ Γερμανός και άλλο Έλληνας. Αλλά γι’ αυτούς  ακριβώς τους λόγους, πρέπει να χτίζεις συμμαχίες μέσα από επιχειρήματα».

Για ένα μόνιμο Ταμείο Ανάμκαμψης

«Για το Ταμείο Ανάκαμψης για να ζητήσουμε και να πείσουμε για τη μονιμοποίηση, πρέπει να πετύχει η αξιοποίηση. Στην Ελλάδα, δεν έχουμε την καλύτερη εμπειρία όσον αφορά την αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων. Υπάρχει μελέτη της ΕΚΤ, σύμφωνα με την οποία η Ελλάδα ωφελήθηκε το μισό απ’ ότι οι λεγόμενες χώρες της παλιάς συνοχής – Ισπανία, Πορτογαλία, Ιρλανδία.
Σήμερα, η Ελλάδα χρειάζεται εθνικό σχέδιο, διαρκή διαβούλευση και διορθώσεις σε αυτό που υπέβαλε μονοκομματικά η κυβέρνηση και εγκρίθηκε. Για να πιάσουν τόπο τα χρήματα και να προφυλαχθούμε από πελατειακά, διαφθορές, διασπάθιση και να ενσωματώσουμε εγχώρια προστιθέμενη αξία. Τα “πράσινα” και τα “ψηφιακά”, για παράδειγμα, θα τα πάρουμε όλα “πακέτο” ως εισαγωγές, ή θα σχεδιάσουμε να παράγονται κάποια στην Ελλάδα, ώστε να δημιουργήσουμε αύξηση του ΑΕΠ, απασχόληση και εγχώρια προστιθέμενη αξία; Κατά τη γνώμη μου είναι απόλυτη προτεραιότητα αυτό».

Ο ελληνικός ρόλος στα Ευρωτουρκικά

«Αντί για άμυνα, θα έπρεπε να κάνουμε επίθεση – με την καλή έννοια. Η ατζέντα του Ευρωτουρκικού διαλόγου δεν θα πρέπει να είναι προνόμιο του Βερολίνου. Θα πρέπει να μετάσχει και η Ελλάδα στον προσδιορισμό του περιεχομένου. Και να πούμε “αν θέλεις κε Ερντογάν αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης” –και εμείς δεν έχουμε αντίρρηση γιατί αυτός είναι ο προσανατολισμός της ΕΕ, “να δεσμευτείς για προσφυγή στη Χάγη”, που είναι η υλοποίηση της εθνικής γραμμής από την εποχή του Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Δεν βλέπω την κυβέρνηση να το ζητάει διότι πιθανόν ο πρωθυπουργός φοβάται τον κο Σαμαρά ή τις επιφυλάξεις του κ. Καραμανλή. Αν είμαστε θετικοί και όχι αμυντικοί και αναβλητικοί στα εθνικά μας θέματα, που είναι μεγάλα θέματα εξωτερικής πολιτικής, μπορούμε να είμαστε αποτελεσματικότεροι».

Επί προσωπικού

«Εξεπλάγην που θεωρήθηκε είδηση το ότι επανέλαβα δημόσια κάτι που έχω πει εδώ και καιρό, ότι αυτή μου η θητεία, που είναι η τρίτη στο Ευρωκοινοβούλιο, θα είναι και η τελευταία.

Ανήκω στην Αριστερά –και δη στην Ανανεωτική Αριστερά, από τα 18 μου χρόνια. Είμαι από εκείνους που από τότε, από το 1981, έλεγαν ότι είναι σωστό πράγμα το ότι μπαίνουμε στην ΕΟΚ, αλλά δεν είναι για “να φάμε με χρυσά κουτάλια” αλλά για να αλλάξουμε προς το καλύτερο τη χώρα μας. Δεν εισακούσθηκαν πολλά από αυτά που λέγαμε τότε, γι’ αυτό και χρεοκοπήσαμε. Δεν είμαι επαγγελματίας πολιτικός, δούλεψα 25 χρόνια ως πολιτικός μηχανικός. Εκλέχθηκα περίπου στα 50 μου στη Ευρωβουλή. Με ψήφο. Επανεκλέχθηκα. Στις τελευταίες εκλογές, βγήκα πρώτος στο ψηφοδέλτιο του κόμματός μου, με περίπου 300 χιλιάδες σταυρούς προτίμησης.
Το 2024 που τελειώνει η θητεία μου, θα είμαι 69 χρονών. Και τι είπα; Ότι δεν θέλω να επανεκλεγώ, ούτε στην ελληνική Βουλή ούτε στην Ευρωπαϊκή. Γιατί αυτό θεωρείται είδηση;
Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο βλέπουμε ηγέτες κρατών μελών να είναι ορισμένοι και κάτω των 40, η δήλωσή μου δεν θα έπρεπε να είναι είδηση. Είδηση θα έπρεπε να είναι να είναι κάποιος πολύ πάνω από τα 70 και να θεωρεί τον εαυτό του αναντικατάστατο».