Άρθρο του Πάνου Λάμπρου, μέλους της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ, στο independentnews για τη σωφρονιστική πολιτική, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες.

 

ΦΥΛΑΚΕΣ: ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

Αρκετοί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι η Νέα Δημοκρατία κορόιδεψε προεκλογικά τον κόσμο. Τουλάχιστον, όμως, ως προς τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, η ΝΔ δείχνει απόλυτη συνέπεια. Προεκλογικά, στον πυρήνα της πολιτικής ατζέντας, που εκφώνησε, στο κέντρο του ενδιαφέροντός της, ήταν ζητήματα, που αφορούσαν τις φυλακές, το πανεπιστημιακό άσυλο, το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα, τις συνδικαλιστικές ελευθερίες, τις διαδηλώσεις, τις καταλήψεις, την αστυνόμευση, τα Εξάρχεια. Άλλωστε, με τα ζητήματα αυτά, ασφαλώς όχι αποκλειστικά, μπόρεσε να κάνει σκληρή αντιπολίτευση στην τότε κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και να συσπειρώσει μέρος ενός κοινωνικού σώματος, το οποίο είναι βαθιά θρησκευόμενο ή θρησκόληπτο, φοβικό και συντηρητικό, ενώ έκλεινε το μάτι στο ακροδεξιό ακροατήριο απροκάλυπτα.

Προς τι, λοιπόν, η έκπληξη; Η Νέα Δημοκρατία εφαρμόζει την πολιτική της και προς στιγμή, δείχνει ιδεολογικά και πολιτικά κυρίαρχη, καθώς οι αντιστάσεις είναι περιορισμένες, ασφαλώς και λόγω της πανδημίας.

 

Η ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΤΗΣ ΝΔ

Την περίοδο που η ΝΔ ήταν στην αντιπολίτευση είχε εκφράσει πολλάκις την απέχθειά της σε κάθε κίνηση, σε κάθε νομοθετική πρωτοβουλία από την τότε κυβερνητική πλειοψηφία, που αφορούσε τη διεύρυνση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών. Υπενθυμίζω τη στάση της στο νόμο Παρασκευόπουλου, που αφορούσε τις φυλακές, την αρνητική της ψήφο στο σύμφωνο συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, αλλά και στη νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Κάθε φορά, που έμπαινε ζήτημα δικαιωμάτων και ελευθεριών, η Νέα Δημοκρατία ήταν απέναντι, κάτι σαν θεματοφύλακας της τάξης και της ηθικής…

 

Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΕΚΤΟΣ ΦΥΛΑΚΩΝ

Η ΝΔ είχε υποσχεθεί να καταργήσει άμεσα το νόμο Παρασκευόπουλου και να επαναφέρει τις φυλακές τύπου Γ. Ωστόσο έκανε βήματα πολλά περισσότερα. Πρώτα απ’ όλα παρέδωσε ζητήματα, που αφορούν τη δικαιοσύνη στην αστυνομία και το υπουργείο ΠΡΟΠΟ. Ο συμβολισμός της κίνησης, αλλά και τα αποτελέσματά της, είναι ορατά ακόμη και στους λιγότερο υποψιασμένους. Οι φυλακές παραδόθηκαν στην καταστολή. Δεν είχαμε, λοιπόν, καμία αμφιβολία για το τι θα ακολουθούσε. Εγκαταλείφθηκε, ασφαλώς, η κατεύθυνση της ομαλής κοινωνικής επανένταξης, ο πετυχημένος θεσμός της άδειας μπήκε στο στόχαστρο, άρχισαν οι τιμωρητικές μεταγωγές, ενώ η αντιμετώπιση της πανδημίας «ξεχάστηκε», με τους φυλακισμένους και τους σωφρονιστικούς υπαλλήλους να είναι στο έλεος του covid 19.

 

ΕΝΑΣ ΝΟΜΟΣ, ΠΟΥ ΜΑΣ ΓΥΡΝΑ ΑΙΩΝΕΣ ΠΙΣΩ

Και εν μέσω πανδημίας, με τα έτσι κι αλλιώς λιγοστά δικαιώματα να έχουν μπει σε καραντίνα, η κυβερνητική πλειοψηφία, μαζί με το αδελφό κόμμα της Ελληνικής Λύσης του κ. Βελόπουλου, προχώρησε στη ψήφιση νόμου, όχι αποσυμφόρησης ως όφειλε λόγω πανδημίας, αλλά ουσιαστικής κατάργησης του θεσμού της άδειας και περαιτέρω συρρίκνωσης των αγροτικών φυλακών. Και φυσικά δεν ξέχασε να… αποκαταστήσει την «τάξη» φέρνοντας στο ίδιο σχέδιο νόμου φωτογραφική διάταξη για τον κρατούμενο Δημήτρη Κουφοντίνα, έτσι ώστε αυτός, ο οποίος σήμερα κάνει απεργία πείνας και κινδυνεύει η ζωή του, να μην μπορεί να παραμείνει σε αγροτική φυλακή. Το αίτημά του να ξαναγυρίσει στα υπόγεια του Κορυδαλλού, όπως ορίζει ο νόμος, που η κυβερνητική παράταξη ψήφισε άλλωστε, αντιμετωπίζεται με τον πιο εχθρικό τρόπο. Η Νέα Δημοκρατία λειτούργησε, όχι ως κυβέρνηση, αλλά σαν δικαστικό όργανο, που αναίτια όρισε μια ακόμα ποινή πάνω στην ποινή…

Γιατί στην ουσία, όλες αυτές οι νέες (στην πραγματικότητα πανάρχαιες) ρυθμίσεις, δεν είναι τίποτα άλλο από πρόσθετες «ποινές», ποινή πάνω στην ποινή, φυλακή μέσα στη φυλακή. Και ας αναφέρει ο σωφρονιστικός κώδικας ότι ο κρατούμενος στερείται μόνο της ελευθερίας του…. Το κράτος, αυτή τη φορά, έρχεται να κλείσει για τα καλά, τις χαραμάδες ελπίδας στην προοπτική κοινωνικής επανένταξης και να στείλει σαφές μήνυμα ότι τα υπόγεια μπουντρούμια, οι απομονώσεις, το τσιμέντο, ο συνωστισμός, ο αυταρχισμός, είναι η μόνη μέθοδος, ο μόνος δρόμος, η αρχή και το τέλος για κάθε κρατούμενο.

 

110 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

Όταν στις 22 Νοεμβρίου του 1911 η ελληνική Βουλή ψήφιζε την ίδρυση των αγροτικών φυλακών, ποιος μπορούσε να φανταστεί πως 110 χρόνια μετά θα υπήρχε μια κυβέρνηση, που θα τα ανέτρεπε όλα; Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι η υπεύθυνη Πολιτεία το 2020 θα αντιμετώπιζε τις αγροτικές φυλακές ως αγκάθι, ως πρόβλημα, την ίδια στιγμή που οι αποδράσεις από αυτές είναι λιγοστές -λιγότερες από τις κλειστές- και δεν αφορούν βαρυποινίτες; Ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι η Ομοσπονδία των σωφρονιστικών υπαλλήλων θα είχε μια πιο ήπια, πιο ανθρώπινη και συνετή στάση από αυτήν της πολιτικής ηγεσίας;

Αλλά είπαμε, η ΝΔ επιχειρεί να συσπειρώσει το δεξιό και ακροδεξιό ακροατήριό της και να παρουσιαστεί ως θεματοφύλακας του δόγματος «νόμος και τάξη». Και για να το πετύχει χρειάζεται ισχυρούς συμβολισμούς, αλλά και σπίλωση των πολιτικών της αντιπάλων. Να τρομοκρατήσει όσες και όσους εκφράζουν διαφορετική άποψη, όσες και όσους, από θέση αρχής, υπερασπίζονται το κράτος δικαίου, το νομικό πολιτισμό, την ισονομία, την προοπτική της ομαλής κοινωνικής επανένταξης, που είναι ο μόνος δρόμος για την ασφάλεια για όλους.

Τα δικαιώματα για μας δεν είναι ούτε εμμονή ούτε ιδεοληψία. Είναι η αναγκαία συνθήκη για τη δημιουργική συνύπαρξη των ανθρώπων. Γιατί, όπως πολύ σωστά έχει ειπωθεί, δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη. Και για να παραφράσουμε το σύνθημα: δεν υπάρχει ασφάλεια χωρίς δικαιοσύνη, χωρίς δικαιώματα και ελευθερίες.

Η λογική της εκδίκησης, της διαρκούς επιτήρησης, της τιμωρίας μέχρι τέλους, της φυσικής και ψυχολογικής εξόντωσης του κρατούμενου, οδηγεί στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, από αυτά που δήθεν σκοπεύει η κυβερνητική παράταξη. Δημιουργεί νέες ζώνες κοινωνικού αποκλεισμού, αλλά και νέες διαχωριστικές γραμμές μέσα στην κοινωνία.