Πάνος Λάμπρου: Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, ποτέ…. Στέλλα μου!

Posted on May 17, 2020, 7:05 pm
1 sec

Αναμνήσεις…

Ήταν Απρίλης του 1979, στο 2.39 Σύνταγμα πεζικού, κέντρο κατάταξης νεοσυλλέκτων, στο Μεσολόγγι. Εκεί γνώρισα τον Σπύρο. Γίναμε φίλοι, αδέλφια θα έλεγα. Ίσως το πιο αγνό, το πιο καλό παιδί που γνώρισα στη ζωή μου. Ο Σπύρος ήταν διαφορετικός. Δεν θα πω τι έγινε στο στρατό, εκεί στον πρώτο λόχο, στη δεύτερη διμοιρία, στο 2.39 Σύνταγμα Πεζικού. Προσπαθώ να τα ξεχάσω.
Αργότερα, πολίτες πια, ο Σπύρος μας διηγήθηκε τη ζωή του. Ήταν από τα Λαστέϊκα του Πύργου Ηλείας. Οι γονείς του δεν δέχτηκαν ότι ο Σπύρος ήταν γκέι, όπως θα λέγαμε σήμερα. Δεν το δέχτηκε και το χωριό, ασφαλώς. Δέχτηκε επιθέσεις, μπούλιγκ… Στα εφηβικά του χρόνια είχε κάνει δύο απόπειρες αυτοκτονίας.
Θυμάμαι όταν ο Σπύρος μου είπε ότι θα πάει στο εξωτερικό για αλλαγή φύλου. “Πετάει – πετάει το πουλάκι” μου είπε… Και το… πουλάκι πέταξε γιατί αυτό ήθελε. Και ο Σπύρος έγινε Στέλλα γιατί αυτό ήθελε, αυτό ήταν, Στέλλα.
Και μετά χάθηκε. Έψαξα πολύ. Ψάξαμε πολύ, όσοι τον αγαπήσαμε, όσοι και όσες την αγαπήσαμε. Πέρασαν τα χρόνια, πολλά. Ποτέ δεν είχα ξεχάσει αυτό το παιδί. Μέχρι που σε μια τηλεοπτική εκπομπή, από αυτές τις γνωστές, μάθαμε το θλιβερό νέο. Ο Σπύρος μου, το φιλαράκι, η Στέλλα μου είχε πεθάνει. Αυτοκτόνησε στα σαράντα της χρόνια με ποντικοφάρμακο, σε εκείνο το χωριό των παιδικών και εφηβικών της χρόνων. και ο παπάς του χωριού αρνιόταν να προχωρήσει στην τελετή με το όνομα της. Ασέβεια είπε στα θεία. και τότε, θυμάμαι, βγήκε στα κανάλια η μάνα και είπε “η τσούπρα μου”. Θεέ μου το είπε, το κορίτσι μου, η τσούπρα μου, το παιδί μου….
Μήνες μετά πήγα στο χωριό της. Με ένα ταξί κατευθείαν στο νεκροταφείο. Μπήκα μέσα και αναρωτήθηκα που να είναι ο τάφος της. Έκανα επιλογή να κοιτάξω από την μία γωνία, αριστερά του νεκροταφείου. Κοίταξα τον πρώτο τάφο και ήταν εκεί. Έγραφε Σπυριδούλα Παναγιωτοπούλου με τη φωτογραφία της. Δεν την γνώρισα. Έβλεπα μια όμορφη σαραντάρα γυναίκα. Ήταν η Στέλλα. Ήταν το παιδί που αγάπησα βαθιά, που αγαπήσαμε βαθιά.
Της έγραψα ένα σημείωμα, το κρατώ για τον εαυτό μου. Έβαλα μια αγκαλιά λουλούδια…
Μου λείπει ακόμα και σήμερα…
Σήμερα, παγκόσμια ημέρα κατά της ομοφοβίας, τρανσφοβίας …
Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ, ποτέ…. Στέλλα μου!

 

* Ανάρτηση του Πάνου Λάμπρου στο fecebook

...