Γιάννης Αλμπάνης*
Η είδηση πέρασε στα ψιλά, αλλά η σημασία της είναι μεγάλη. Το Μεικτό Ορκωτό της Χίου καταδίκασε 4 νεαρούς Αφγανούς σ σε 10 χρόνια για τον εμπρησμό της Μόριας.

Δεν ξέρω αν οι 4 ήταν αθώοι ή ένοχοι. Ξέρω όμως ότι κανένας Έλληνας δεν θα είχε από τις Αρχές την αντιμετώπιση που είχαν οι νεαροί Αφγανοί. Ενδεικτικά αναφέρω:

-Η Μόρια κάηκε αρχικά από πρόσφυγες και μετανάστες. Στη συνέχεια όμως κάηκε από τους ντόπιους για να μην ξαναστηθεί το καμπ. Ο εμπρησμός όταν τον κάνουν οι ξένοι είναι βαρύτατο κακούργημα, αλλά όταν τον κάνουν οι ντόπιοι είναι κατανοητή (αν όχι δικαιολογημένη) αντίδραση.

-Ο βασικός μάρτυρας κατηγορίας δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο. Δημιουργεί (αν μην τι άλλο) ερωτήματα το ότι αμέσως μετά την αρχική επιβαρυντική κατάθεσή του για τους 4, ο άνθρωπος αυτός αναγνωρίστηκε ως πρόσφυγας και τώρα μάλλον βρίσκεται στη Γερμανία.

-Στους 4 δεν αναγνωρίστηκε ότι ήταν ανήλικοι τη στιγμή του εμπρησμού, παρά τα επίσημα έγγραφα που προσκόμισαν από το Αφγανιστάν. Το δικαστήριο δέχτηκε μόνο μια ιατρική πραγματογνωμοσύνη για τον προσδιορισμό της ηλικίας τους.

-Η δίκη έγινε χωρίς την παρουσία δημοσιογράφων και διεθνών παρατηρητών, με πρόσχημα την πανδημία. Στην ουσία, δεν διασφαλίστηκε η θεμελιώδης αρχή της δημοσιότητας μιας δίκης.

-Η έδρα αντιμετώπισε τους μάρτυρες υπεράσπισης σαν να ήταν κατηγορούμενοι.

-Τελικά το δικαστήριο δεν αναγνώρισε κανένα ελαφρυντικό στους κατηγορούμενους, ακόμα και το απολύτως εύλογο της μετεφηβικής ηλικίας.

Ποιος Έλληνας θα είχε τέτοια δίκη; Μάλλον κανείς.

Η Χάνα Άρεντ έγραφε με αφορμή τους ανιθαγενείς πρόσφυγες, ότι η άρση της καθολικής ισότητας απέναντι στον νόμο αποτέλεσε κατά τον Μεσοπόλεμο αποφασιστικό βήμα στην κατεύθυνση της επιβολής του ναζισμού και του φασισμού. Αν πιάσουμε το νήμα της σκέψης της, μπορούμε να κατανοήσουμε γιατί όταν τα δικαστήρια αντιμετωπίζουν διαφορετικά τους κατηγορούμενους ανάλογα με την εθνική καταγωγή τους, δεν έχουμε μόνο άδικες αποφάσεις. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια σοβαρή απειλή για τα δικαιώματα όλων μας.

*Ανάρτηση στο Facebook