Ομιλία του τομεάρχη Παιδείας της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, Νίκου Φίλη, στη Βουλή:
Η κυβέρνηση πετάει έξω από τα πανεπιστήμια τουλάχιστον έναν στους τέσσερις αποφοίτους λυκείου σε σχέση με πέρυσι. Κοιτάξτε σε ποιες συνθήκες το αποφάσισε: φέτος, που οι μαθητές της Γ’ Λυκείου βρίσκονται δεύτερη χρονιά εκτός σχολικού περιβάλλοντος. Με ένα μεγάλο μέρος τους να μην μπορεί καν να παρακολουθήσει ικανοποιητικά το μάθημα εξ αποστάσεως, για πρακτικούς λόγους. Που αντιμετωπίζει παράλληλα προβλήματα οικονομικής και ψυχολογικής φύσης, λόγω των μέτρων και της απομόνωσης. Τόσο ανάλγητοι είναι, τόσο σκληροί, που δεν διστάζουν σε τίποτα προκειμένου να ικανοποιήσουν το ταξικό τους μένος.
Άκουσα την εισηγήτρια της ΝΔ να λέει «ότι ένα στα πέντε παιδιά μπαίνει στο πανεπιστήμιο με λευκή κόλλα». Τι συκοφαντίες… Μέχρι χτες ακούγαμε για εκείνον τον «μαθηματικό της Σάμου», τώρα ανακάλυψαν ότι 15.000 μαθητές περνούν με λευκή κόλλα. Να δεχτώ ότι κάποιοι μπαίνουν με μικρό βαθμό. Πόσοι; Εκατό; πεντακόσιοι; χίλιοι; Όχι όμως 24.000. Γιατί τουλάχιστον τόσοι θα βρουν την πόρτα κλειστή.
Και θα προέρχονται κυρίως από τις χαμηλότερες τάξεις. Μην κάνει η Δεξιά ότι δεν καταλαβαίνει. Η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση βρίθει ταξικών ανισοτήτων. Οι πιο φτωχές οικογένειες δεν δύνανται να στηρίξουν εξίσου τα παιδιά τους με φροντιστήρια, με ιδιαίτερα και άλλα εφόδια. Τα φτωχά παιδιά υποχρεώνονται να δώσουν μεγαλύτερο αγώνα. Αλλά ούτε που τους απασχολούν αυτά.
Ακόμα και τους ελάχιστους αποφοίτους από τα νυχτερινά λύκεια κόβουν. Τι τους πείραξαν αυτά τα παιδιά, που επιμένουν να μορφωθούν παρά τις αντιξοότητες που έχουν αντιμετωπίσει στη ζωή; Κίνητρο αποτελούσε για αυτά η πρόσβαση στο πανεπιστήμιο και το διαγράφουν σκληρά κι ανάλγητα, με μια οριζόντια γραμμή.
Να γίνει σαφές λοιπόν. Η κυβέρνηση εκτελεί ένα συμβόλαιο: να διώξει τα παιδιά από το δημόσιο πανεπιστήμιο. Κι όσα από αυτά μπορέσουν, ας πληρώσουν ιδιωτικά κολέγια. Τα υπόλοιπα, «στον ήλιο μοίρα».
Με τις περικοπές, με την αστυνομοκρατία, με την καταστολή, με τις κάμερες, την παρακολούθηση και το φακέλωμα στα πανεπιστήμια, δημιουργούν συνθήκες αντίδρασης από την ακαδημαϊκή κοινότητα χωρίς προηγούμενο.
Να τους θυμίσω όμως ότι πολλά νομοσχέδια, ειδικά στο χώρο της εκπαίδευσης, αποσύρθηκαν κακήν κακώς. Ο ν. 815, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή. Τον πήρε πίσω. Οι ρυθμίσεις Κοντογιαννόπουλου επί Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Τις πήραν όλες πίσω, δυστυχώς όμως με το αίμα του καθηγητή Τεμπονέρα. Η προσπάθεια να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος από την κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή. Την πήρανε πίσω κι αυτή. Τις διατάξεις του νόμου Διαμαντοπούλου τις πήρε πίσω η ίδια Βουλή, με υπουργό τον κ. Αρβανιτόπουλο. Και «χάθηκαν» μετά και ο κ. Αρβανιτόπουλος και η κ. Διαμαντοπούλου και το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ της εποχής…
Αυτό είναι το μέλλον όσων κομμάτων και πολιτικών προσώπων με τρόπο βάναυσο επιχειρούν να παραβιάσουν τη Δημοκρατία και τα δικαιώματα των παιδιών στη μόρφωση. Κι αν δεν άκουσαν χτες τη μεγάλη κινητοποίηση έξω από τη βουλή, θα ακούσουν καλύτερα την επόμενη, την άλλη βδομάδα.