Μαργαρίτα Συγγενιώτου: Απελπισία, ε;

Posted on 01 Αυγούστου, 2020, 10:29 πμ
1 sec

Είμαι φύσει και θέσει εναντίον της υστερίας με τον κορονοϊό. Διατηρώ το δικαίωμα να μη φοβάμαι και να τηρώ τα μέτρα λόγω κοινωνικής ευθύνης. Πολύς ναρκισσισμός βγήκε όλους αυτούς τους μήνες, ένας ελιτισμός ότι οι έξυπνοι και μορφωμένοι είναι τρομοκρατημένοι και όσοι είμαστε πιο ψύχραιμοι είμαστε αρνητές της επιστήμης, μέχρι και αντιεμβολιαστές μάς έχουν πει.

Πέρα από τις υπερβολές και τον τρόπο που βρίσκει κανείς να υπάρξει ή ακόμα και να αυξήσει το κοινό του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σε αυτό το κυνήγι ματαιοδοξίας, ο κορονοϊός μάς αποκάλυψε δύο ενδιαφέρουσες πτυχές της κοινωνίας, που ξέραμε, βέβαια, αλλά δεν μπορούσαμε να αποδείξουμε:

1. Δεν υπάρχει κυβέρνηση τεχνοκρατών. Όλες οι κυβερνήσεις κάνουν πολιτικές επιλογές. Εμπιστεύονται τους ειδικούς μόνο όταν οι εισηγήσεις ταιριάζουν στον πολιτικό ή επικοινωνιακό σχεδιασμό τους. Αν οι ειδικοί δυσκολεύτηκαν τόσο να επιβάλουν στην κυβέρνηση μέτρα που αφορούν την Εκκλησία ή το να φοράνε τα κυβερνητικά στελέχη μάσκα όταν συναντούν πολλούς ανθρώπους κι αυτό σε έναν τομέα τόσο συγκεκριμένο όπως η ιατρική, φανταστείτε τι γίνεται στην οικονομία.

Με απλά λόγια η έννοια της κυβέρνησης τεχνοκρατών επιχειρεί να ντύσει με έναν μανδύα αντικειμενικότητας και επιστημοσύνης πολιτικές αποφάσεις, κατά κανόνα καταστροφικές για την κοινωνία.

2. Η κοινωνική συνείδηση έχει κόστος. Γι’ αυτό και δεν είναι δημοφιλής. Στην προσπάθειά του να μη χάσει κανείς τη βολή του (ας πούμε να υποχρεωθεί να φορέσει μάσκα), προσπαθεί να εφεύρει διάφορες δικαιολογίες. Και επειδή η φύση μισεί το κενό, θα βρεθούν αρκετοί να θεωρητικοποιήσουν αυτή την προσπάθεια με μια σειρά ψευδοεπιστημονικών κειμένων, κάποια από τα οποία κάνουν τον γύρω του διαδικτύου.

Το κοινό χαρακτηριστικό των δύο αυτών περιπτώσεων, είναι ότι παράγουν ένα ψευδοεπιστημονικό περιβάλλον, που αγνοεί βασικές συνδέσεις και σχέσεις πράξης – αποτελέσματος. Η πρώτη προϋποθέτει μια ομάδα που θέλει να χειραγωγήσει με σκοπό το κέρδος, η δεύτερη μια ομάδα που θέλει να χειραγωγηθεί για να μη χάσει πρόσκαιρα τη βολή της, ακόμα κι αν μακροπρόθεσμα κινδυνέψει σοβαρά. Κι αν αυτά συμβαίνουν στον δημόσιο διάλογο για τον κορονοϊό, που στο κάτω κάτω έχουμε “σκληρά” δεδομένα, μεταφέρετε αυτό το σχήμα στη συζήτηση για τη μετάβαση του ασφαλιστικού συστήματος από αναδιανεμητικό σε κεφαλαιοποιητικό, ή στο αν οι Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας είναι αναπτυξιακό μέτρο. Απελπισία, ε;

*Η Μαργαρίτα Συγγενιώτου είναι μεσόφωνος, μέλος του Δ.Σ. της ΠΟΘΑ
...