Μαουρίτσιο Λαντίνι: Η εργασία είναι η πραγματική έκτακτη ανάγκη. Συναγερμός για το φθινόπωρο

Posted on 20 Ιουλίου, 2020, 1:36 μμ
5 secs

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΟΝ ΕΠΙΚΕΦΑΛΗΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ CGIL: ΜΑΟΥΡΙΤΣΙΟ ΛΑΝΤΙΝΙ

«Εννοείται ότι η Βουλή πρέπει να συμμετέχει στην απόφαση για την κατάσταση ανάγκης, τηρώντας το Σύνταγμά μας που δεν προβλέπει μόνο έναν άνθρωπο στη διακυβέρνηση. Όμως η πραγματική έκτακτη ανάγκη –λέει ο Μαουρίτσιο Λαντίνι, γενικός γραμματέας του συνδικάτου Cgil – είναι άλλη: η κοινωνική».

Τη συνέντευξη πήρε ο Ρομπέρτο Μάνια

Συμμερίζεστε τις ανησυχίες της υπουργού Εσωτερικών Λουτσιάνα Λαμορτζέζε, όσον αφορά τον κίνδυνο κοινωνικών εντάσεων το φθινόπωρο; Πώς θα είναι, κατά τη γνώμη σας, το φθινόπωρο σε μια χώρα που έχασε ήδη μισό εκατομμύριο θέσεις εργασίας, που έχει αγκιστρωθεί στο ταμείο ανεργίας, που, τέλος, βλέπει τις επιχειρήσεις με την ρευστότητά τους να έχει στερέψει;
Το σενάριο είναι ανησυχητικό και τρομακτικό, επιβεβαιώνεται από τα στοιχεία. Νομίζω ότι είναι αποφασιστικής σημασίας να μην περιμένουμε να ξεφύγει η κατάσταση το φθινόπωρο. Τώρα είναι που πρέπει να γίνουν στρατηγικές επιλογές. Εκτός των άλλων, η «Εθνοσυνέλευση» (ΣτΜ έτσι ονόμασε η κυβέρνηση τη συνάντησή της με αξιωματούχους της ΕΕ, το ΔΝΤ, οικονομολόγους, συνδικάτα, τον Σύνδεσμο Βιομηχάνων και ενώσεις πολιτών από 12-21 Ιούνη στη Ρώμη με θέμα το μέλλον της οικονομίας στη χώρα) έκλεισε με τη δέσμευση του πρωθυπουργού Κόντε να αρχίσει τις διαπραγματεύσεις με τους κοινωνικούς εταίρους στα φορολογικά θέματα, στα θέματα κοινωνικής προστασίας, στο κοινωνικό κράτος, στις βιομηχανικές πολιτικές. Δεν συνέβη τίποτε και, κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια μεγάλη καθυστέρηση που η κυβέρνηση πρέπει να αναπληρώσει.

Ποιες επιλογές πρέπει να γίνουν;
Πρέπει να εγκριθεί η νέα δημοσιονομική απόκλιση και το αναγκαίο μήνυμα είναι ότι υπάρχουν οι πόροι για την προστασία της εργασίας, από τη μια, επιβεβαιώνοντας την απαγόρευση των απολύσεων για όλο το 2020, και, από την άλλη, ξεκινώντας τη μεταρρύθμιση των μέτρων κοινωνικής προστασίας. Όμως η καρδιά της επανεκκίνησης πρέπει να είναι ο σχεδιασμός-προγραμματισμός των επενδύσεων, πρώτα απ’ όλα των δημόσιων.

Επένδυση στην εργασία

Έχετε στο νου σας 17-18 δισεκατομμύρια ελλείμματος που θα προορίζονται για την εργασία;
Αν θέλουμε να βγούμε από το τούνελ αυτής της κρίσης πρέπει να επενδύσουμε στην εργασία, να καταπολεμήσουμε την επισφάλεια, να επανεκκινήσουμε την οικονομία μέσω των επενδύσεων. Αυτή είναι η στιγμή να πραγματοποιήσουμε ριζικές, καινοτόμες και γενναίες επιλογές. Πρέπει να βγούμε από τη νεοφιλελεύθερη λογική που μας οδήγησε στις περικοπές των κοινωνικών δαπανών, της υγείας, της παιδείας, που έκανε επισφαλή την εργασία λέγοντάς μας ότι η αγορά θα έλυνε τα προβλήματα.

Εκείνη η εποχή μού φαίνεται πια μακρινή.
Δεν είναι έτσι. Βλέπω τον κίνδυνο, στη χώρα μας, μιας επιστροφής στο παρελθόν, στην ιδέα μιας αυτόνομης πολιτικής, που κλείνεται στον εαυτό της, βέβαιη ότι μπορεί να κινηθεί χωρίς τις κοινωνικές δυνάμεις. Όμως, η οξύτερη φάση της κρίσης, μπροστά στο δίλημμα οικονομία και υγεία, αντιμετωπίστηκε με τη συμβολή των κοινωνικών εταίρων, των συνδικάτων και των επιχειρήσεων. Τώρα υπάρχουν μόνο ανακοινώσεις.

Ανεπανάληπτη ευκαιρία

Τι ζητάτε από την κυβέρνηση;
Να καλέσει τα συνδικάτα, όπως είχε υποσχεθεί, να ξεκινήσει τη συζήτηση για τον συστηματικό επανασχεδιασμό της χώρας. Πρέπει να συνταιριαστεί η έκτακτη ανάγκη με την ανάπτυξη, με ένα νέο οικονομικό ρόλο του κράτους για τη δημιουργία και την ποιότητα της εργασίας.

Και αν δεν συμβεί αυτό;
Θα κάνουμε τη δουλειά μας μαζί με τα συνδικάτα Cisl και Uil. Θα οργανώσουμε τις πρωτοβουλίες μας. Είμαστε έτοιμοι για κινητοποίηση γιατί αυτή είναι μια ανεπανάληπτη ευκαιρία: η Ευρώπη δεν έθεσε ποτέ στη διάθεση των κρατών τόσους πολλούς πόρους.

Εσείς πώς θα τους χρησιμοποιούσατε; Νομίζετε ότι η επικέντρωση όλων των παρεμβάσεων για τη στήριξη του εισοδήματος των εργαζομένων, μέσω του ταμείου ανεργίας, είναι η λύση ή πρέπει να σκεφτούμε τη μεγέθυνση, την ανάπτυξη της οικονομίας, δηλαδή τη στήριξη των επιχειρήσεων;
Νομίζω ότι πρέπει να γίνουν και τα δύο. Γι’ αυτό πρέπει να αποφασίσουμε τώρα, όχι το φθινόπωρο, τι θα κάνουμε. Και νομίζω ότι πρέπει να γίνει συστηματική δουλειά. Πρέπει να φανταστούμε ένα νέο μοντέλο οικονομικής ανάπτυξης, θεμελιωμένο πάνω στην περιβαλλοντική βιωσιμότητα και στη σταθερή και κανονική εργασία, στην κεντρική θέση της κατάρτισης σε όλες τις φάσεις της ζωής, στη διεύρυνση του κοινωνικού κράτους, στη φορολογική δικαιοσύνη.

Ο αποκλεισμός των απολύσεων

Όλα αυτά, σε περίπτωση που αρχίσει η επεξεργασία τους, θα απαιτήσουν πολύ χρόνο. Πείτε μου τι θα κάνατε άμεσα.
Φορολογική απαλλαγή των μισθολογικών αυξήσεων που ορίζονται στις εθνικές συμβάσεις. Υπάρχουν εννέα εκατομμύρια εργαζόμενοι, του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, που ενδιαφέρονται για ανανεώσεις. Ας αρχίσουμε από εκεί: περισσότερα χρήματα στη μισθοδοσία τους, λιγότερα κόστη για τις επιχειρήσεις.

Μα αφού ο Σύνδεσμος Βιομηχάνων του Κάρλο Μπονόμι προτείνει να μειωθεί το βάρος της εθνικής σύμβασης…
Αν επιβεβαιωθεί αυτή η ιδέα θα αρχίσει μια φάση σύγκρουσης. Ο Μπονόμι ας φροντίσει να ανανεωθούν οι συμβάσεις και μετά ας ζητήσει, μαζί με τα συνδικάτα, φορολογικές περικοπές στις εθνικές αυξήσεις των μισθών.

Γιατί να δεχτούν οι βιομήχανοι την απαγόρευση των απολύσεων; Δεν συνιστά ένα εμπόδιο στην επιχειρηματική πρωτοβουλία;
Γιατί πρέπει να σχεδιάσουμε μαζί ένα νέο σύστημα. Που να αφορά και τις επιχειρήσεις, την οργάνωση της δουλειάς τους, τη συμμετοχή των εργαζομένων στις επιλογές των εταιριών. Ο αποκλεισμός των απολύσεων είναι μια επένδυση για το σχεδιασμό του μέλλοντος.

Μοχλός το ωράριο

Όταν μιλάτε για νέα οργάνωση της εργασίας έχετε στο νου σας και μια μείωση του ωραρίου;
Προοπτικά το πρόβλημα της μείωσης του ωραρίου θα τεθεί. Αν οι επιχειρήσεις δουλέψουν με περισσότερες βάρδιες για περισσότερες μέρες θα χρειαστεί να αναδιανείμουν διαφορετικά το ωράριο σε μια ευρύτερη ομάδα εργαζομένων.

Άρα θεωρείτε ότι η μείωση του ωραρίου μπορεί να ευνοήσει την αύξηση της απασχόλησης; Τα εμπειρικά στοιχεία δεν το αποδεικνύουν.
Αντίθετα είμαι πεπεισμένος ότι πρέπει να συζητήσουμε μορφές παράδοσης της σκυτάλης από τους πιο ηλικιωμένους εργαζομένους στους νεότερους χρησιμοποιώντας ως μοχλό το ωράριο.

Πολλοί εργαζόμενοι, μολονότι έχουν δικαίωμα, δεν έχουν λάβει ακόμη την επιταγή του ταμείου ανεργίας. Κάποιοι ζήτησαν την παραίτηση του προέδρου του Εθνικού Ιδρύματος Ασφαλίσεων Inps, Πασκουάλε Τρίντικο. Τη ζητάτε κι εσείς;
Δεν προσωποποιώ ποτέ τα ζητήματα και επομένως δεν ζητώ παραιτήσεις. Πρέπει να εργαστούμε για να λύσουμε τα προβλήματα, γνωρίζοντας ότι μόνο το μήνα Απρίλιο οι αιτήσεις ταμείου ανεργίας είναι ίσες με ολόκληρο το 2009. Όμως ένας από τους λόγους της δυσκολίας ανταπόκρισης στις απαιτήσεις πρέπει να αναζητηθεί στην πολλαπλότητα των εργαλείων για την αντιμετώπιση της κρίσης. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα γενικό σύστημα κοινωνικής προστασίας για όλους εκείνους που εμπλέκονται στις εταιρικές κρίσεις, που χάνουν ή αναζητούν εργασία. Πρέπει να είναι ο στόχος της μεταρρύθμισης.

Μοιάζει με το στόχο της υπουργού Εργασίας, Νούντσια Κατάλφο, που όρισε μια επιτροπή για να μελετήσει τη μεταρρύθμιση της κοινωνικής προστασίας.
Περιμένω την πρόσκληση για να το μάθω. Δεν θα ήθελα όμως να περιοριστώ στη συζήτηση για την κοινωνική προστασία, γιατί υπάρχουν πάρα πολλές κρίσεις σε όλους τους τομείς που απαιτούν μια νέα βιομηχανική πολιτική για την επανεκκίνηση της παραγωγής, των υπηρεσιών, του τουρισμού και όχι για να μειωθεί η απασχόληση.

Πηγή: ΕΠΟΧΗ

Μετάφραση από την La Repubblica: Τόνια Τσίτσοβιτς

...