, Μάρκο Ρεβέλι (απόδοση Τόνια Τσίτσοβιτς): Προχωράει το κόμμα των αφεντικών, INDEPENDENTNEWS

Marco Revelli

«Αν υπήρχε το κόμμα του Ντράγκι, αυτό θα ήταν το ιδρυτικό του συνέδριο και αυτοί οι 1200 βιομήχανοι οι ντυμένοι στα γκρίζα, που γδέρνουν τα χέρια τους από το πολύ χειροκρότημα στο πέρασμά του, οι σύνεδροί του». Δεν πρόκειται για σήμα κινδύνου. Αντίθετα, η φράση αυτή γράφτηκε με ικανοποίηση στην αρχή του άρθρου που σχολιάζει τη Συνέλευση του Συνδέσμου Βιομηχάνων στο σάιτ της ιταλικής εφημερίδας (La Repubblica) που ξεχώρισε περισσότερο στη δικαιολόγηση της κυβέρνησης Ντράγκι. Και δυστυχώς είναι αλήθεια.

 


Πράγματι, την 23η Σεπτέμβρη, στο κλειστό στάδιο της Ρώμης, γεννήθηκε το «ενιαίο κόμμα των αφεντικών» γύρω από τον μέγιστο και αδιαμφισβήτητο ηγέτη του, τον πρώην κρατικό τραπεζίτη Μάριο Ντράγκι. Και ταυτόχρονα, με την ανακήρυξη του ιδίου σε χαρισματικό αρχηγό του και φυσικό κάτοχο μιας εκτελεστικής εξουσίας που συνοψίζεται στο άτομό του, προαναγγέλθηκε η νέα μορφή διακυβέρνησης που μπορεί να οριστεί ως «Απόλυτη πρωθυπουργία» (δεν υπάρχει κάτι που να βρίσκεται σε μεγαλύτερη απόσταση από τη συνταγματική επιταγή).

Τα μέσα ενημέρωσης υποδέχτηκαν εν χορώ το γεγονός –όλα τα mainstream, με επικεφαλής τα κρατικά δελτία ειδήσεων- επιδεικνύοντας ξεδιάντροπα μια προσωπολατρία άλλων εποχών. Μαζί τους και η πολιτική, κι εδώ χωρίς εξαιρέσεις, που εύχεται μακροζωία στη χρυσή πρωθυπουργία, ει δυνατόν αιώνια, όπως στις μοναρχίες…

Αν ίσχυαν ακόμη οι «χρυσοί κανόνες» που καθορίστηκαν από την πολιτική επιστήμη του εικοστού αιώνα –όχι τη μαρξιστική ή τη σοσιαλδημοκρατική, αλλά τη δημοκρατική φιλελεύθερη πολιτική επιστήμη,  με συμπεριφορικό προσανατολισμό, ηγεμονική στις αγγλοσαξωνικές χώρες– θα έπρεπε να πούμε ότι είμαστε εκτός δημοκρατικού πλαισίου.

Σύμφωνα με εκείνη τη θεωρία, μια υγιής, ή έστω αποδεκτή, δημοκρατία χαρακτηριζόταν από τον σαφή διαχωρισμό (σε μια ουσιαστική «κατανομή της εργασίας», έτσι έλεγαν) μεταξύ των θεμελιωδών υποσυστημάτων: του Πολιτικού, του Οικονομικού και του Πολιτιστικού (δηλαδή του Κοινοβουλίου και της Κυβέρνησης, των Επιχειρήσεων και των Τραπεζών, της Πληροφόρησης και των Μέσων Ενημέρωσης). Όταν κάποιο από αυτά υπερβαίνει τον χώρο του και αναλαμβάνει τον έλεγχο των άλλων, βγαίνουμε από τα όρια του δημοκρατικού σχήματος.

Την 23η Σεπτεμβρίου είχαμε την  εικόνα αυτού του νοσηρού βραχυκυκλώματος, που πλανιόταν στον αέρα, τη νιώθαμε από καιρό, αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο υλικά ορατό και προφανές, ούτε την εποχή του μπερλουσκονισμού.

Δεν μας εκπλήσσουν οι 1200 επιχειρηματίες με τις επευφημίες τους στον χώρο του κλειστού σταδίου (ακόμη και το «πνεύμα» του χώρου εδώ μετρά): ήταν εκεί για να εισπράξουν τα τοκομερίδια της επένδυσής τους, που έκαναν ήδη το 2018, αμέσως μετά τα αποτελέσματα των πλέον αποσταθεροποιητικών βουλευτικών εκλογών του (νέου) αιώνα, όταν ακριβώς το λάβαρο του Μάριο Ντράγκι υψώθηκε ενάντια στο αποτέλεσμα της κάλπης.

Η τελετή θύμιζε τα Te Deum που ψάλθηκαν στους καθεδρικούς της μισής Ευρώπης μετά το συνέδριο της Βιέννης, με τους παλιούς μονάρχες και τις αριστοκρατίες της αυλής τους, ενώ εόρταζαν την επελθούσα Παλινόρθωση. Καθώς και (μολονότι θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι) το σχεδόν ομόφωνο ruere in servitium (ΣτΜ λατ. σπεύδω να υπηρετήσω) της χορωδίας των μέσων ενημέρωσης: πρόκειται ακριβώς για έντυπα τα οποία ανήκουν σχεδόν όλα σε βιομηχανικούς και οικονομικούς ομίλους.

Ίσως να εντυπωσιάζει λίγο περισσότερο η ταχύτητα με την οποία τα κόμματα, στην πλειονότητά τους, βιάστηκαν να καταναλώσουν τη δική τους (τελική) παραχώρηση κυριαρχίας, και να πιστοποιήσουν τη δομική τους κρίση. Γιατί είναι προφανέστατο  -ακόμη και ένα παιδάκι θα το καταλάβαινε– ότι στη σκιά αυτής της Απόλυτης Πρωθυπουργίας, με έναν Αρχηγό που αποφασίζει τα πάντα, όλα τα υπόλοιπα, όπως τον καιρό του Ναπολέοντα, πρέπει να τον ακολουθήσουν και, κατ’ αυτόν τον τρόπο, όλα όσα βρίσκονται στον κάτω όροφο της κορυφής της εξουσίας, πρώτα-πρώτα το «κομματικό σύστημα», μαραίνονται και σαπίζουν.

Το φαινόμενο είναι προφανές αν δούμε τις ατυχίες των 5 Αστέρων, ενός κινήματος όλο και σαφέστερα χωρίς ρίζες στη χώρα. Ή τους πρόσφατους σπασμούς της Λέγκα, που την κατασπαράζει το Θηρίο της. Όμως είναι δυνατό να αντιληφθούμε άλλο ένα σημάδι αυτού του μαρασμού στην πρώτη εκμυστήρευση του Γραμματέα του Δημοκρατικού Κόμματος μετά τη συνέλευση του Συνδέσμου Βιομηχάνων στη Ρώμη, όταν είπε ότι το κόμμα του θέλει να είναι των επιχειρηματιών και των εργαζομένων  (ακριβώς έτσι: «το κόμμα της Επιχείρησης και της Εργασίας»).

Βέβαια, ο Ενρίκο Λέτα είναι ένας πάρα πολύ καλλιεργημένος άνθρωπος, για να μην έχει διαβάσει τον Αλφρέντο Ρόκο και τον Ούγκο Σπίριτο (ΣτΜ Ιταλοί νομικοί θεωρητικοί του κορπορατιβισμού) και να αγνοεί ότι αυτή είναι η βάση της συντεχνιακής νοοτροπίας απαίσιας μνήμης. Αυτή η φωνή «που ξέφυγε από μέσα του» πρέπει να είναι καρπός ενός σοβαρού συλλογικού θολώματος της μνήμης, που φωτίζει, μολαταύτα, με τρόπο ανησυχητικό τον άλλο γόρδιο δεσμό που προέκυψε από τη Συνέλευση. Το ζήτημα του Κοινωνικού Συμβολαίου, το οποίο παρέμεινε προφανώς το τελευταίο εργαλείο στα χέρια των ελίτ για να φανταστούν μια κάποια σχέση ανάμεσα στους Θεσμούς και στο Κοινωνικό, μετά την εξάτμιση του πολιτικού καναλιού.

Και όντως, ήταν το δεύτερο κουνέλι που έβγαλε ο Ντράγκι έξω από το καπέλο, τόσο για να χαράξει μια πορεία πέρα από την έκτακτη ανάγκη στον τομέα της υγείας, όσο και για να μετριάσει την εικόνα μιας υπερβολικής προτίμησής του προς το μέρος του Συνδέσμου Βιομηχάνων.

Θα είναι όμως αυτό στ’ αλήθεια; Μια συμφωνία μεταξύ ίσων για να ρυθμιστούν οι σχέσεις Κεφαλαίου/Εργασίας στο νέο πλαίσιο; Πιστεύω ότι μου επιτρέπεται να έχω ισχυρές αμφιβολίες, με δεδομένη τη δραματική ασυμμετρία ανάμεσα στα δύο μέρη, κυρίως εφόσον το ένα από αυτά μπορεί να υπολογίζει στη στήριξη ή στην ταύτιση της κυβέρνησης.

Από την άλλη, το κλίμα που αναπνέει κανείς «στα υψηλά κλιμάκια», όπου μέχρι και η μετριοπαθής διατύπωση «κατώτατος μισθός» προκαλεί υστερικές αντιδράσεις, δεν εμπνέει αισιοδοξία. Είναι πιθανότερο ο στόχος να είναι «μια λεόντεια συμφωνία», σύμφωνα με την οποία ένα άτολμο συνδικαλιστικό κίνημα θα κληθεί να στηρίξει μια «πολιτική εισοδημάτων» τιμωρητική για την εργασία.

Όμως το παιχνίδι είναι ανοιχτό. Και πρέπει να παιχτεί κυρίως «από τα κάτω».

Il Manifesto, 29/9/2021

Απόδοση Τόνια Τσίτσοβιτς


, Μάρκο Ρεβέλι (απόδοση Τόνια Τσίτσοβιτς): Προχωράει το κόμμα των αφεντικών, INDEPENDENTNEWS
#independent news greece
Ιστοσελίδα: https://independentnews.gr/