ΑΣΙΑ

, Λευτέρης Στουκογεώργος – Μέρος Τρίτο: “Μεταβολές στην Παγκόσμια Σκακιέρα”, INDEPENDENTNEWS

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΤΟΥΚΟΓΕΩΡΓΟΣ

Η απόσυρση των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ από το Αφγανιστάν ήταν στρατηγική αποτυχία, αλλά η προσυμφωνημένη αποχώρηση (Συμφωνία της Ντόχα με τους Ταλιμπάν- Φλεβάρης 2020) σηματοδότησε την αλλαγή στρατηγικής του Μπάιντεν και την εστίασή του στη ΝΑ Ασία. Το Κατάρ, εξάλλου, επέλεξε ο Μπάιντεν να εκπροσωπεί τα αμερικανικά συμφέροντα στην επικοινωνία με τους Ταλιμπάν. Οι ΗΠΑ επιθυμούν τον έλεγχο του Αφγανιστάν, ώστε να μη γίνει ζώνη επιρροής Κίνας και Ρωσίας. H συνεργασία με τους Ταλιμπάν ξεκινά από το κοινό μέτωπο ενάντια στον ISIS-Khorasan. H χώρα, έχοντας πολύ χαμηλό ΑΕΠ (20 δις δολάρια), εξαρτάται οικονομικά από τις ΗΠΑ (που διακρατούν εκβιαστικά τα αποθεματικά διαθέσιμα της χώρας) και τη διεθνή βοήθεια. Το Αφγανιστάν είναι σε κατάσταση ανθρωπιστικής καταστροφής. Όσο για τα στρατηγικά αποθέματα σπάνιων μετάλλων της χώρας, αξίας 1-3 τρις, η εξαγωγή τους θα είναι ιδιαίτερα δαπανηρή και μακρόχρονη διαδικασία.

 

Το Πεκίνο προτείνει οικονομική συνεργασία με τους Ταλιμπάν, μέσω των κινεζικών υποδομών στο γειτονικό Πακιστάν, επιθυμεί τον έλεγχο του Διαδρόμου του Ουακχάν  και συνεργασία σε θέματα τρομοκρατίας στο έδαφός της (Σινγιάνγκ). Η Μόσχα πρόσφατα δέχθηκε αντιπροσωπεία των Ταλιμπάν, διεκδικώντας διεθνή μεσολαβητικό ρόλο στο Αφγανιστάν και συνεργασία για την τρομοκρατία.

Το «θερμό μέτωπο» μεταξύ των υπερδυνάμεων βρίσκεται στον Δ. Ειρηνικό/Ινδικό Ωκεανό. Είναι το πέρασμα για να φτάσει σε Ευρώπη και Αφρική ο κινεζικός «θαλάσσιος δρόμος του Μεταξιού». Στις Φιλιππίνες εδρεύει η US Pacific Command, ενώ βάσεις των ΗΠΑ βρίσκονται σπαρμένες σε νησιά του Ειρηνικού (mare nostrum των ΗΠΑ) .

Η τριμερής (ΗΠΑ, Βρετανία και Αυστραλία) αμυντική συμφωνία AUKUS  συμπλήρωσε την τετραμερή συμφωνία της QUAD (ΗΠΑ, Ινδίας, Αυστραλίας και Ιαπωνίας). Ινδονησία  και Ν. Ζηλανδία, παρότι ανήκουν στον αμερικάνικο άξονα, αρνήθηκαν τη συμμετοχή τους σε QUAD και AUKUS, αντίστοιχα, προσπαθώντας να διατηρήσουν τη σχετική αυτονομία τους. Η Ουάσιγκτον επιλέγει την Αυστραλία (μαζί με την Ιαπωνία) ως κεντρικό πυλώνα της στρατηγικής ανάσχεσης της Κίνας και έδρα των πυρηνικών υποβρυχίων. Στο ίδιο πλαίσιο κατατάσσονται οι αμυντικές συμφωνίες της Ιαπωνίας με Βρετανία, Βιετνάμ και Ινδία. Η άρνηση των Γάλλων να εμπλακεί βαθύτερα το ΝΑΤΟ στη διαμάχη μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας-Ρωσίας ήταν η αιτία για το αμερικάνικο «άδειασμα» των Ευρωπαίων από τη ΝΑ Ασία.

Η πρόσφατη επικοινωνία Σι-Μπάιντεν είχε ως μεγαλύτερο αγκάθι την Ταιβάν. Η στρατιωτική ενίσχυση της επαρχίας Fujian, η έντονη κινεζική παρουσία στα στενά της Ταϊβάν και η αμερικανική θωράκιση της Ταϊπέι δείχνουν την όξυνση της κρίσης στην περιοχή. Οι κοινές ασκήσεις κινεζικού και ρωσικού στόλου στην Ιαπωνική Θάλασσα και στα στενά του Tsugaru, διεθνή ύδατα μεταξύ των ιαπωνικών νησιών Χόνσου και Χοκάιντο, ήταν απάντηση στις αμερικανικές αμυντικές συμφωνίες στη ΝΑ Ασία. Η Κίνα θεωρεί κυριαρχικό της δικαίωμα την ενσωμάτωση της Ταϊβάν, που είναι ζωτικής σημασίας για την κυριαρχία στον Δ. Ειρηνικό. Η στήριξη του Κρεμλίνου στο Πεκίνο δείχνει ότι επιζητά ενεργό ρόλο στην περιοχή και αποτελεί μήνυμα προς την Ιαπωνία για την κυριαρχία στη Βόρεια Ιαπωνική θάλασσα και στις Κουρίλες Νήσους. O κινεζικός οικονομικός άξονας συναρτάται από τις χώρες Καμπότζη, Λάος, Αν. Τιμόρ, Μυανμάρ, Σρι Λάνκα, Πακιστάν και Ομάν.

H Ινδία και η Ινδονησία είναι ανερχόμενες δυνάμεις στο παγκόσμιο σκηνικό του 2030, αλλά, ειδικά στην Ασία, αναμένεται να έχουν κρίσιμο ρόλο. Και οι δύο χώρες διεκδικούν σχετική αυτονομία, παραμένοντας στον αμερικανικό άξονα, αλλά η Ινδία    έχει προβλήματα με την Κίνα από τον Ινδικό Ωκεανό έως τα Ιμαλάια. Η Ινδία είναι μια χώρα 28 πολιτειών και 22 γλωσσών,  με υπερσυγκεντρωτικό σύστημα κεντρικής κυβέρνησης, αλλά το καθεστώς του Narendra Modi του ινδουιστικού BJP είναι ακραία αυταρχικό. Αισιόδοξη νότα η νίκη των αγροτών στη μάχη έναντι της κυβέρνησης, για δικαιότερη τιμή των προϊόντων κόντρα στα μεγάλα συμφέροντα, μετά από ένα χρόνο αγώνες και 600 νεκρούς.

Στη Μ. Ανατολή, οι «Συμφωνίες του Αβραάμ» (με μεσολάβηση των ΗΠΑ) μεταξύ Ισραήλ και των σουνιτικών μοναρχιών του Κόλπου, και ειδικά με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), αλλά και το Μαρόκο, αποτελούν κυρίως μια συμμαχία ενάντια στο Ιράν. Το Ισραήλ στοχεύει στη διεύρυνση της επιρροής του για συνεργασία με αραβικές και αφρικανικές χώρες στο νέο παζλ της Μ. Ανατολής. Χωρίς, όμως, επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος με βάση τις αποφάσεις του ΟΗΕ, οι συμφωνίες αυτές είναι ασταθείς.

Η πρόσφατη αμερικανική διαμεσολάβηση για συνεργασία Ισραήλ, Ινδίας, ΗΑΕ στο Αμπού Ντάμπι είχε στόχο την κοινή τους στρατηγική για τη Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα και τον Ινδικό Ωκεανό και την απομάκρυνσή τους από την κινεζική επιρροή του New Silk Road. Επιπλέον, οι τρεις χώρες μοιράζονται την εχθρότητα προς την ηγεμονική στρατηγική της Τουρκίας, την οποία στηρίζει το Πακιστάν και το Κατάρ. Ο πόλεμος Υεμένης-Σ. Αραβίας συνεχίζεται ως proxy war χωρών του Κόλπου, όπως το Ιράν και τα ΗΑΕ, αλλά και των υπερδυνάμεων. Η Υεμένη βρίσκεται σε κατάσταση ανθρωπιστικής καταστροφής. Τα Στενά του Άντεν είναι στρατηγικής σημασίας ως πέρασμα για την Ευρώπη και την Αφρική.

Το σιιτικό Ιράν έχει τεράστια προβλήματα πανδημικά και οικονομικά, λόγω του δυτικού εμπάργκο, αλλά, έχοντας την ρωσοκινεζική υποστήριξη, παραμένει ισχυρή περιφερειακή δύναμη. Την πρόσφατη στρατηγική 25ετή συμφωνία με την Κίνα θα ακολουθήσει η μακροπρόθεσμη συνολική συμφωνία συνεργασίας με τη Ρωσία. Στη Μ. Ανατολή, εκτός του Ισραήλ, ο σοβαρότερος αντίπαλός της στο σουνιτικό τόξο είναι η Τουρκία, με την οποία κρατά σχέσεις ισορροπίας και, κατόπιν, η Σ. Αραβία. Η κυβέρνηση του Προέδρου Ραϊσί είναι σκληροπυρηνική και συντηρητική, χωρίς καμία γυναίκα υπουργό. Στις προεδρικές εκλογές του Ιούνη συμμετείχε λιγότερο  από το 50% του πληθυσμού, με την κοινωνική δυσαρέσκεια να ενισχύεται στις μεγάλες πόλεις και τη φτωχή επαρχία να στηρίζει τους μουλάδες. Η διεκδίκηση του ελέγχου των Στενών του Ορμούζ στον Περσικό αποτελεί μόνιμη εστία έντασης στην περιοχή, ενώ οι βάσεις των ιρανικών drones στο νότιο τμήμα της χώρας είναι πηγή ανησυχίας για το Ισραήλ, που θεωρεί το Ιράν ως τον μεγαλύτερο αντίπαλο στην περιοχή.

Στο Ιράκ, ο σιίτης Σαντρ που ανήλθε στην εξουσία λαμβάνει σοβαρά υπόψιν του τον άξονα Κίνα-Ρωσία- Ιράν-Ιράκ-Συρία- Χεζμπολάχ Λιβάνου και το σχέδιο ευρωασιατικής ολοκλήρωσης που καταλήγει στις ρωσικές βάσεις στην Αν. Μεσόγειο (Ταρτούς και Λαττάκεια). Δύσκολο εμπόδιο στο σχέδιο είναι η τουρκική παράμετρος στην Ιντλίμπ της Συρίας, μέγα αγκάθι στις ρωσοτουρκικές σχέσεις. Η βαθιά κρίση του Λιβάνου, όπου η κατάρρευση της οικονομίας και οι πολιτικές και συνταγματικές ισορροπίες μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων έχουν παραλύσει τη χώρα, προστίθεται ως  αποσταθεροποιητικός παράγοντας.

Η Τουρκία προσπαθεί να γίνει η περιφερειακή υπερδύναμη που θα ηγεμονεύσει στον σουνιτικό άξονα, με συμμάχους το Πακιστάν και το Κατάρ. Έχοντας απωλέσει τη δυνατότητα κατοχής των ενεργειακών αποθεμάτων του Ιράκ, προσπαθεί να ελέγξει τουλάχιστον -μέσω Ιντλίμπ- τον κεντρικό οδικό άξονα Συρίας-Ιράκ. Ταυτόχρονα διεκδικεί να είναι πέρασμα της κινέζικης BRI. Τα οικονομικά προβλήματα δεν έχουν κάμψει τη στρατηγική Ερντογάν, όπως φάνηκε από την πολυέξοδη, αλλά πετυχημένη, διείσδυση στη Λιβύη και την καθοριστική παρέμβαση της Τουρκίας υπέρ του Αζερμπαϊτζάν στον πόλεμο με την Αρμενία για το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Οι δύο τουρκικές βάσεις στην Ερυθρά θάλασσα, η βάση στο Κατάρ, η επιρροή της σε ισλαμικές ομάδες στη ζώνη Σαχέλ έως τη Σομαλία, η προσέγγιση με την Αλγερία και η οικονομική επαναπροσέγγιση με τα HAE, αλλά και  η επιρροή της στα Βαλκάνια, δίνουν πνοή στο σχέδιο της «Γαλάζιας Πατρίδας». Στην ΕΕ, οι στενές σχέσεις με Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία αντισταθμίζουν τις συγκρουσιακές σχέσεις με τη Γαλλία, λόγω αντιθετικών συμφερόντων σε τρεις ηπείρους. Η Τουρκία χρειάζεται θαλάσσια κυριαρχία για να γίνει περιφερειακή υπερδύναμη και η Αν. Μεσόγειος είναι βασικό επίδικο. Όμως, θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα παραμείνει στην αμερικανική η στη ρωσοκινέζικη επιρροή, εάν το άνοιγμα της θα γίνει προς την τουρκόφωνη Κεντρική Ασία ή προς τα δυτικά. Η διττή πολιτική έναντι των υπερδυνάμεων δεν μπορεί να τραβήξει σε μάκρος. Πληθαίνουν οι ενδείξεις, ακόμα και οι δημοσκοπήσεις, ότι η παντοδυναμία Ερντογάν είναι στη δύση της. Η τεράστια πτώση της λίρας, ο πληθωρισμός και η φτωχοποίηση μεγάλου μέρους της κοινωνίας έχουν κλονίσει την κυριαρχία του κυβερνώντος AKP.

 

ΑΦΡΙΚΗ

Οι μεσογειακές χώρες της Αφρικής αντιμετωπίζουν βαθιά οικονομική κρίση που μπορεί να πυροδοτήσει νέο κύκλο πολιτικής αστάθειας. Η σταθερότητα της Αιγύπτου, του φάρου του αραβικού έθνους, είναι κλειδί για τις εξελίξεις σε Μ. Ανατολή και Αν. Αφρική. Στη διαιρεμένη Λιβύη, ο σχηματισμός κυβέρνησης  προϋποθέτει πολυμερή συναίνεση. Τούρκοι, Ρώσοι, Γάλλοι και Ιταλοί, φυλές, μισθοφόροι και ισλαμιστές μαχητές συνθέτουν ένα ψηφιδωτό διαφορετικών στρατηγικών και ενεργειακών συμφερόντων, με τον λαό σε ανθρωπιστική κρίση. Η είσοδος του Μαρόκου στις συμφωνίες του Αβραάμ (με αμερικανικό δώρο τη Δ. Σαχάρα) δημιουργεί ένταση με την Αλγερία, η οποία κινείται κοντά στον ρωσοκινεζικό και φιλοτουρκικό άξονα.

Η Δ. Αφρική είναι ζώνη ελεγχόμενη από τον γαλλικό παράγοντα, από την εποχή της αποικιοκρατίας, πηγή ουρανίου για τα γαλλικά πυρηνικά, αλλά και περιφέρεια σύνδεσης Ευρώπης-Ν. Αμερικής. Η ζώνη του Σαχέλ, από τη Β. Σενεγάλη, Μαυριτανία, Μάλι έως το Σουδάν και την Ερυθραία είναι η φτωχότερη και η πιο ασταθής της Αφρικής. Συνηθισμένα τα στρατιωτικά πραξικοπήματα, με πιο πρόσφατα σε Τσαντ (φιλογαλλικό), Μάλι (γαλλικό, αλλά με ρωσική ανάμιξη της Wagner), Γουινέα και Σουδάν. Κύριοι παράγοντες της εξίσωσης είναι τα εύθραυστα φτωχά κράτη της περιοχής, οι ισλαμιστικές ομάδες (Isis, Αλ Κάιντα και τοπικές) που ελέγχουν τις συνοριακές ζώνες των χωρών και τις μεταναστευτικές ροές, οι μισθοφόροι τρίτων χωρών (Τουρκία, Ρωσία), ο γαλλικός στρατός (πλέον με ιταλική και γερμανική υποστήριξη), ο εμφύλιος του Τιγκρέι στη Β. Αιθιοπία και το νέο πραξικόπημα στο Σουδάν. Η κυβέρνηση του Ahmed στην Αιθιοπία έχει υπογράψει στρατιωτικές συμφωνίες με Ρωσία και Τουρκία, ενώ είναι σε διαμάχη με Αίγυπτο και Σουδάν για το φράγμα του Γαλάζιου Νείλου. Η Αιθιοπία είναι η πρώτη χώρα προορισμού για τουρκικές επενδύσεις στην Αφρική.

Ειδικά το Σουδάν είναι στρατηγικός κόμβος με αντίκτυπο στο σύνολο της Αν. Αφρικής και, ιστορικά, στην Αίγυπτο. Αποτελεί το κέντρο των προσφυγικών ροών που κατευθύνονται προς Λιβύη. Είναι σημαντικό για τις μοναρχίες του Κόλπου (ΗΑΕ, Κατάρ, Σ. Αραβία), οι οποίες επενδύουν μακροχρόνια στην πρωτογενή παραγωγή στην περιοχή (αραβικό περιβόλι), αλλά και για την Τουρκία, που είχε στρατηγική συμμαχία με τον ανατραπέντα πρόεδρο Bashir και βάση στο Σουδάν. Η Κίνα, επίσης, έχει κατασκευάσει το λιμάνι Haidob στην Ερυθρά Θάλασσα, ως σταθμό της BRI, ενώ η Ρωσία διαθέτει κέντρο εφοδιασμού στο Port Sudan. Η πτώση του Bashir, μετά από 30 χρόνια δικτατορίας, έγινε με πραξικόπημα την άνοιξη του 2019. Το πρόσφατο στρατιωτικό πραξικόπημα ανέτρεψε την κυβέρνηση Hamdok, η οποία συμμετείχε στις Συμφωνίες του Αβραάμ. Οι πραξικοπηματίες, προφανώς υπό διεθνή πίεση, επανέφεραν τον Hamdok. Οι ΗΠΑ είχαν αφαιρέσει το Σουδάν από τη λίστα χωρών στήριξης τρομοκρατίας. Το Ισραήλ προσέγγισε το Σουδάν και επεκτείνει την επιρροή του και στο Τσαντ, θεωρώντας τα δύο κράτη στρατηγικής σημασίας πέρασμα για την ΒΑ Αφρική, τη Μεσόγειο και την Μ. Ανατολή.

Στην Κεντρική και Νότια Αφρική, οι τρεις υπερδυνάμεις έχουν δημιουργήσει ζώνες επιρροής για την εκμετάλλευση των άφθονων πρώτων υλών, αλλά οικονομικά κυριαρχούν οι Κινέζοι με τις επενδύσεις τους. Η Κίνα ετοιμάζεται να εγκαινιάσει το ψηφιακό Γουάν και τα κινεζικά δάνεια κυριαρχούν, ελέγχοντας κυβερνήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Η Κίνα δίνει 1 δις εμβόλια στην Αφρική, αλλά μειώνει την κεφαλαιακή στήριξη, όπως ανακοινώθηκε στο σχετικό κοινό φόρουμ. Ν. Αφρική, Νιγηρία και Κένυα είναι οι ισχυρότερες οικονομικά χώρες, αλλά με ανισότητες τεραστίων διαστάσεων. Ανησυχητική η επιρροή των ισλαμιστικών ομάδων σε όλο το μήκος της Αν. Αφρικής έως τη Μοζαμβίκη.

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ

Η περίοδος 2000-2014, με τις ιστορικές πρωτοβουλίες των διαφόρων προοδευτικών κυβερνήσεων της περιοχής (ALBA, Unasur, Celac κτλ.), εγκαινίασε μια πολύ ελπιδοφόρα απόπειρα χειραφέτησης και περιφερειακής ολοκλήρωσης της Λατινικής Αμερικής. Η δυναμική αυτή ανακόπηκε από τη «γαλάζια παλινόρθωση» και την εκ νέου πρόσδεση στον αμερικανικό άξονα σε σειρά χωρών από το 2014 και μετά. Όμως, το περιφερειακό πολιτικό εκκρεμές δεν σταμάτησε να κινείται και, σήμερα, επανέρχονται αισιόδοξα μηνύματα, έστω σε ένα πιο πραγματιστικό και λιγότερο οραματικό επίπεδο. Προς το παρόν, βέβαια, η σύνοδος CELAC των 31 χωρών της περιοχής παραμένει ο μόνος  διακυβερνητικός μηχανισμός διαλόγου και πολιτικής συνεννόησης, παρά τις ιδεολογικοπολιτικές διαφορές των κυβερνήσεων.

Πάνω σε αυτόν τον καμβά, με τους δύο ξεκάθαρα διακριτούς πολιτικο-διπλωματικούς άξονες, εκτυλίσσεται και ο ανταγωνισμός ΗΠΑ-Κίνας στην ευρύτερη περιοχή. Η αμερικανική κυριαρχία δεν απειλείται, αλλά οι εμπορικές σχέσεις της περιοχής με την Κίνα έχουν απογειωθεί. Το Πεκίνο είναι ο πρώτος δανειστής της Λατινικής Αμερικής,  καλύπτει μεγάλος μέρος του κενού των επενδύσεων και είναι πρώτος εμπορικός εταίρος για  Βραζιλία, Ουρουγουάη, Χιλή και Περού. Στην πανδημική κρίση της Λ. Αμερικής η Κίνα απάντησε με ιατροφαρμακευτικό υλικό και, κυρίως με εμβόλια, ενώ οι ΗΠΑ έμειναν στις υποσχέσεις.

 

Οι εξελίξεις στη Βραζιλία δίνουν τον τόνο στην περιοχή. Oι καταστροφές στην Αμαζονία, η άρνηση της πανδημίας από τον Μπολσονάρο, η στοχοποίηση των συνταγματικών θεσμών (Ανώτατο Δικαστήριο και Κογκρέσο), η οικονομική κρίση και ο υψηλός πληθωρισμός, οι ιδιωτικοποιήσεις των φιλέτων του δημοσίου (Electrobras ,Petrobras) είναι αποτελέσματα της νεοφιλελεύθερης και ακροδεξιάς πολιτικής Μπολσονάρο με στήριξη των φεουδαρχών, βιομηχάνων, στρατιωτικών και της αστυνομίας. Η επάνοδος του Λούλα και του PT στην κυβερνητική εξουσία δεν είναι εύκολη υπόθεση. Εξάλλου, με τα -ανοιχτά ή συγκαλυμμένα- πραξικοπήματα και τη στήριξη των ΗΠΑ κυριαρχεί η τοπική ελίτ. Η επάνοδος, όμως, του Λούλα θα είναι καταλύτης εξελίξεων για ολόκληρη τη Λ. Αμερική.

Στην Αργεντινή, οι βουλευτικές εκλογές δείχνουν μια πολιτική σκηνή με πολλούς νικητές και κανένα χαμένο. Ο συνασπισμός των περονιστών «Frente de Todos» (Μέτωπο Όλων) του Φερνάντες, της κυβέρνησης μειοψηφίας, δεν διέθετε πλειοψηφία στη Βουλή, τώρα έχασε και τη Γερουσία (35 έδρες στις 72). Όμως, παραμένει πρώτος, με δεύτερο τον δεξιό συνασπισμό «Juntos por el Cambio» (Μαζί για την αλλαγή), του πρώην προέδρου Μάκρι, που πτώχευσε πρόσφατα τη χώρα. Η Αργεντινή μαστίζεται από τον υψηλό πληθωρισμό (42%) , ανεργία και φτωχοποίηση του 40% του λαού. Η σύγκρουση της κυβέρνησης Φερνάντες με το ΔΝΤ για αναδιαπραγμάτευση χρέους είναι αναπόφευκτη, εφόσον η χώρα πρέπει να επιστρέψει τα επόμενα χρόνια δάνεια ύψους 19 δις, από τα 44 δις που είχε λάβει η εγκληματικά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση Μάκρι. Η χώρα έχει εγκλωβιστεί για άλλη μια φορά στη γνωστή αλληλουχία δεσμεύσεων που υπερβαίνουν τις δυνατότητές της να αποπληρώσει τεράστιες λήξεις εξωτερικού χρέους.

Στο Εκουαδόρ, οι προεδρικές εκλογές του περασμένου Απρίλη ανέδειξαν νικητή τον δεξιό Lasso, άνθρωπο της σκοταδιστικής Opus Dei και των τραπεζών. Η διάσπαση της ψήφου των Ιndios ήταν καθοριστική για την ήττα του αριστερού υποψηφίου Arauz.

Στη Χιλή, δύο χρόνια μετά την κοινωνική εξέγερση (estallido social) και τις συγκρούσεις, το δημοψήφισμα που απέρριψε το Σύνταγμα του Πινοτσέτ και  τη νίκη της αριστεράς και των κινημάτων στην εκλογή της Συντακτικής Συνέλευσης, οι προεδρικές εκλογές είναι κρίσιμες. Στον β’ γύρο αναμετρώνται ο Καστ (27,91%) ηγέτης της πινοτσετικής Δεξιάς,, ένα είδος Χιλιανού Μπολσονάρο και χειρότερος από τον απερχόμενο πρόεδρο Πινέιρα, και ο Γκάμπριελ Μπόριτς (25,83%) της προοδευτικής Αριστεράς του Apruebo Dignidad. Εάν ο Μπόριτς κατορθώσει να ενώσει όλες τις δημοκρατικές δυνάμεις που απέρριψαν το Σύνταγμα Πινοτσέτ, θα κερδίσει. Σε πρόσφατη συνέντευξη (Jacobin América Latina), η κομμουνίστρια βουλεύτρια Camila Vallejo είπε ότι η χιλιανή δεξιά χαρακτηρίζεται από ισχυρή ταξική συνείδηση ​​που αντιδρά με γρήγορη και αποτελεσματική απάντηση σε οποιαδήποτε αλλαγή του status quo.

Στο Περού, o αριστερός Πρόεδρος Castillo δεν μπορεί να κυβερνήσει όπως σε κάθε δημοκρατική χώρα. Η δεξιά Fujimori, ηττημένη των προεδρικών εκλογών και ο περουβιανός ΣΕΒ (Sni) συνωμοτούν εναντίον του με έναν και μοναδικό στόχο: την απελευθέρωση της χώρας από την προοδευτική κυβέρνηση και την επιστροφή στον σκληρό νεοφιλελευθερισμό.

Στη Βολιβία του αριστερού Προέδρου Arce, η ολιγαρχία επιδιώκει να αγνοήσει τη νίκη του Arce στις εκλογές του 2020 για να πραγματοποιήσει ένα πραξικόπημα παρόμοιο με εκείνο του 2019. Πρόσφατα, 50.000 Βολιβιανοί εργάτες, αγρότες και ιθαγενείς έφτασαν στη Λα Πας για να στηρίξουν το MAS και τον Arce, εν μέσω ακροδεξιών διαδηλώσεων που επιδιώκουν να αποσταθεροποιήσουν τη χώρα.

Στη Βενεζουέλα, στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές κατέβηκαν τα τέσσερα κόμματα της δεξιάς αντιπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του Voluntad Popular του Γκουαϊδό, νομιμοποιώντας θεσμικά τη γραμμή Μαδούρο. Οι υποψήφιοι του Μαδούρο (PSUV) συνέτριψαν τη δεξιά αντιπολίτευση, κατακτώντας 20 από τις 23 θέσεις κυβερνητών περιφερειών και τον δήμο του Καράκας. Η αντιπολίτευση πήρε, όμως, την κυβέρνηση της Zulia, με τα πετρέλαια και το Μαρακάιμπο (δεύτερη πόλη σε πληθυσμό).

Στη νατοϊκή Κολομβία, το καθεστώς Duque αντιμετωπίζει με βία τις κοινωνικές διαμαρτυρίες, ενώ οι δολοφονίες ακτιβιστών συνεχίζονται (3.780 πράξεις βίας και 77 δολοφονίες).  Ούτε το ένα τρίτο των όρων της συμφωνίας μεταξύ FARC και κυβέρνησης (2016) δεν τηρείται πλέον. Μεγάλη ελπίδα, η προοπτική νίκης στις προεδρικές εκλογές του αριστερού Gustavo Petro, τέως δήμαρχου της Μποκοτά.

Στη Νικαράγουα, ο Ντανιέλ Ορτέγα και η σύζυγός του Ροσάριο Μουρίλο (συμπρόεδρος) θα συνεχίσει να κυβερνά μετά το 72% που έλαβε στις εκλογές και  προκάλεσε καταγγελίες για νοθεία. Το Fronte Sandinista έχει πάψει από καιρό να είναι επαναστατικό κίνημα και έχει μετασχηματιστεί σε καθεστώς που καταπνίγει κάθε μορφή διαφωνίας. Πάντως, η Ρωσία ήταν η πρώτη που χαιρέτισε τη νίκη Ορτέγα.

Αισιόδοξο μήνυμα στέλνει η γειτονική Ονδούρα της βίας και της διαφθοράς. Εξελέγη πρόεδρος η αριστερή Σιομάρα Κάστρο του κόμματος Libre, σύζυγος του πρώην προέδρου της χώρας, Μανουέλ Σελάγια, ο οποίος ανατράπηκε το 2009 από πραξικόπημα.  Η Σιομάρα Κάστρο υπερίσχυσε καθαρά του ακροδεξιού Νάσρι Ασφούρα.

Στην Κούβα του Ντίαζ Κανέλ, η περυσινή πτώση του ΑΕΠ (11%) οφείλεται στην πανδημία και στο σκληρό εμπάργκο των ΗΠΑ. H εσωτερική πόλωση και η σκληροπυρηνική θέση του Λευκού Οίκου εμποδίζουν τον δρόμο για οποιαδήποτε πολιτική λύση. H πρόσφατη διαδήλωση της αντιπολιτευτικής πλατφόρμας «Αρχιπέλαγος» απέτυχε να κινητοποιήσει τις μάζες. Η μεγάλη πλειοψηφία  του πληθυσμού είναι διαιρεμένη μεταξύ της κυβέρνησης του ευρέος φάσματος αγωνιστών και υποστηρικτών της και της ελάχιστης ενεργούς αντιπολίτευσης. Είναι μια κοινωνία που δεν έρχεται σε σύγκρουση με την κυβέρνηση, αλλά  οι νεότερες γενιές της συνδέονται όλο και λιγότερο με τις θεμελιώδεις αξίες της Επανάστασης. Υπάρχει τάση για διεύρυνση των πολιτικών δικαιωμάτων και του πολιτικού πλουραλισμού. Η πετυχημένη υγειονομική αντιμετώπιση της πανδημίας και η παραγωγή πετυχημένων εμβολίων δείχνουν το υψηλό know-how της χώρας στον κλάδο. Είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που έδειξε τις ίδιες τεχνολογικές ικανότητες με τις υπερδυνάμεις.

Στο Μεξικό, τον Ιούνη 2021, στις ενδιάμεσες εκλογές, το κόμμα Morena του Μεξικανού προέδρου Lopez Obrador (AMLO) έχασε την απόλυτη πλειοψηφία στην Κάτω Βουλή, αλλά την ελέγχει μέσω συμμαχιών και μέσω της σχετικής πλειοψηφίας στη Γερουσία. Η χώρα χτυπήθηκε σκληρά από την πανδημία, είναι μεταναστευτικό πέρασμα προς τις ΗΠΑ, ενώ συνεχίζεται η βία των καρτέλ ναρκωτικών, τα οποία ελέγχουν ολόκληρες περιοχές. Τα τελευταία χρόνια, ο AMLO κάνει συστηματική προσπάθεια να αναθεωρήσει το νεοφιλελεύθερο  μοντέλο του Μεξικού, να περιορίσει τη διαφθορά της ελίτ και τις τεράστιες ανισότητες, παρά τις κατηγορίες για αυταρχισμό από τους αντιπάλους του και την αμφιλεγόμενη επικοινωνιακή του διαχείριση.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΑ 2 ΠΡΩΤΑ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΑΝΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ Λ.ΣΤΟΥΚΟΓΕΩΡΓΟΥ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΑ ΠΙΟ ΚΑΤΩ LINKS

1. ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΤΟΥΚΟΓΕΩΡΓΟΣ: H ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΥΓΚΥΡΙΑ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΕΛΙΤ- ΑΝΑΛΥΣΗ / ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ


2. ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΤΟΥΚΟΓΕΩΡΓΟΣ: ΠΟΚΕΡ ΓΙΑ 3½ ΠΑΙΚΤΕΣ: ΟΙ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΤΩΝ ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΕΩΝ ΚΑΙ Η ΕΕ – AΝΑΛΥΣΗ / ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ


#independent news greece
Ακολουθήστε μας από τις πιο κάτω σελίδες
Ιστοσελίδα: https://independentnews.gr