Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας: 1921-2021 ▶ Με μια εμφάνιση που παρέπεμπε ευθέως στον Μάο Τσε Τουνγκ, ο πρόεδρος της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας θριαμβολόγησε στην εκατοστή επέτειο ίδρυσης του κόμματός του -του μοναδικού κόμματος στο πολιτικό σύστημα της χώρας- για τη σταθερή άνοδο της κινεζικής οικονομίας που βρίσκεται σε τροχιά να γίνει η μεγαλύτερη στον κόσμο, δείχνοντας παράλληλα τα δόντια του σε κάθε εξωτερικό και εσωτερικό εχθρό ● Οι προκλήσεις ήδη συσσωρεύονται: από τη λεγόμενη «παγίδα μεσαίου εισοδήματος» έως τον ταχέως γηράσκοντα πληθυσμό της Κίνας.

Ολα είχαν τη σημειολογική σημασία τους στην ωριαία ομιλία του Σι Τζινπίνγκ για τα 100 χρόνια Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας, την 1η Ιουλίου, κατά την οποία σήκωσε το γάντι που του έριξαν ο Αμερικανός πρόεδρος και ομόλογός του, Τζο Μπάιντεν, οι G7 και το ΝΑΤΟ.

Από την πλατεία Τιεν Αν Μεν -που το 1989 βάφτηκε στο αίμα διαδηλωτών, οι οποίοι αμφισβήτησαν το μονοκομματικό σύστημα και ζητούσαν πολιτικές ελευθερίες- και από τον εξώστη της Πύλης της Ουράνιας Ειρήνης -απ’ όπου ο Μάο Τσε Τουνγκ είχε κηρύξει το 1949 την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας- ο Κινέζος πρόεδρος διεμήνυσε εντός κι εκτός ότι είναι «μη αναστρέψιμη» η άνοδος της χώρας του, ήδη δεύτερης δύναμης παγκοσμίως και οσονούπω πρώτης οικονομίας διεθνώς.

Οτι «θα σπάσουν τα κεφάλια τους στο μεγάλο ατσάλινο τείχος των 1,4 δισεκατομμυρίων Κινέζων» όσες ξένες δυνάμεις προσπαθούν να την εκφοβίσουν ή να την υποτάξουν. Οτι έχουν περάσει ανεπιστρεπτί οι εποχές του «φαρισαϊκού κηρύγματος από εκείνους που νομίζουν ότι έχουν το δικαίωμα να το κάνουν».

«Μόνο ο σοσιαλισμός μπορεί να σώσει την Κίνα και μόνο ο σοσιαλισμός με τα κινεζικά χαρακτηριστικά μπορεί να αναπτύξει την Κίνα», διακήρυξε, στέκοντας πάνω από το πελώριο πορτρέτο του «Μεγάλου Τιμονιέρη», ντυμένος με γκρι κοστούμι που παρέπεμπε αυτόματα στον Μάο -τη σύγχρονη εκδοχή του οποίου, άλλωστε, επιδιώκει να ενσαρκώσει ο Σι, διαιωνίζοντας τον μονοκομματισμό του ΚΚΚ και τη δική του ηγεσία σε αυτό, την οποία ανέλαβε σχεδόν προ εννιαετίας.

Προβάλλοντας το κινεζικό οικονομικό «θαύμα» -με την ενσωμάτωση της οικονομίας της αγοράς στο κομμουνιστικό μοντέλο- και «θάβοντας» όλα τα μελανά σημεία της εκατόχρονης ιστορίας του ΚΚΚ (από τον τριετή Μεγάλο Λιμό του 1959 έως τις σημερινές κραυγαλέες ανισότητες, την άγρια καταστολή αντιφρονούντων, ακόμη και στο Διαδίκτυο, και την παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως στο φιλοδημοκρατικό Χονγκ Κονγκ και στη βορειοδυτική επαρχία Σιντζιάνγκ των τουρκογενών μειονοτικών Ουιγούρων), ο Σι δεσμεύτηκε να προστατεύσει την κυριαρχία, την ασφάλεια και την υπεροχή της Κίνας.

Να καταστείλει «με αποφασιστικότητα οποιαδήποτε συνωμοσία για την ανεξαρτησία της Ταϊβάν», ανάγοντας την επανένωση σε ένα «από τα απαρέγκλιτα καθήκοντα του ΚΚΚ».

Να προστατεύσει τη «μακροπρόθεσμη ευημερία και σταθερότητα» στο Χονγκ Κονγκ, όπου έναν χρόνο πριν το Πεκίνο επέβαλε τον Νόμο Εθνικής Ασφάλειας, φιμώνοντας κάθε επικριτική φωνή στην πρώην βρετανική αποικία και νυν ειδική διοικητική περιοχή της Κίνας.

Να ενισχύσει «σε παγκοσμίου κλάσης πρότυπα» -πάντα υπό την «απόλυτη ηγεσία» του κόμματος- τον στρατό: «ισχυρό πυλώνα», όπως τόνισε, στην ασφάλεια της χώρας και στη διαφύλαξη της εθνικής αξιοπρέπειας, της κυριαρχίας και των αναπτυξιακών συμφερόντων, όχι μόνο στην Κίνα, αλλά και στην περιοχή «και πέρα από αυτήν».

«Ο λαός της Κίνας δεν είναι μόνο καλός στο να καταστρέφει τον παλιό κόσμο, αλλά έχει επίσης δημιουργήσει έναν νέο», υποστήριξε ο Σι, επευφημούμενος από το ένα πλήθος 70.000 προσεκτικά επιλεγμένων προσκεκλημένων -μεταξύ αυτών εκπρόσωποι του στρατού και μειονοτήτων-, οι οποίοι είχαν κατακλύσει την Τιεν Αν Μεν, τραγουδώντας στο τέλος εν χορώ και υπό τις υπερπτήσεις μαχητικών το «Χωρίς το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν θα υπήρχε η νέα Κίνα».

Εκτίναξη μόρφωσης

Πράγματι, γράφει σε άρθρο της στους New York Times η βραβευμένη με Πούλιτζερ και μέλος της διευθυντικής ομάδας της αμερικανικής εφημερίδας, Φάρα Στόκμαν, «όταν οι κομμουνιστές ανέλαβαν τον έλεγχο στην Κίνα, μόνο το 20% των κατοίκων της μπορούσε να διαβάζει και να γράφει. Σήμερα, το 97% των Κινέζων ενηλίκων είναι μορφωμένοι. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ έχει αυξηθεί σε πάνω από 10.000 δολάρια, από λιγότερο από 90 δολάρια που ήταν το 1960. Η οικονομία της Κίνας δείχνει να είναι σε θέση να γίνει μεγαλύτερη από την αμερικανική έως το 2028 -τάση που έχει επιταχυνθεί με την πανδημία. Η Κίνα επενδύει σε στρατιωτική δύναμη, ανοίγοντας την πρώτη στρατιωτική βάση της στο εξωτερικό, στο Τζιμπουτί. Αλλά η οικονομική της δύναμη είναι ακόμη πιο τρομερή. Αθόρυβα, έγινε ο μεγαλύτερος δανειστής στον κόσμο, ξεπερνώντας συνδυαστικά την Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο».

Από το 2013, εξάλλου, η Κίνα χτίζει μεθοδικά τον νέο «Δρόμο του Μεταξιού», μέσα από την πρωτοβουλία «Μία Ζώνη, Ενας Δρόμος» (BRI), με πάνω από 2.600 έργα υποδομών, συνολικού ύψους 3,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, πλέον με τη συμμετοχή 140 κρατών, συμπεριλαμβανομένων 18 χωρών-μελών της Ε.Ε. (μεταξύ των οποίων η Ελλάδα), και δη της Ιταλίας, μέλος της G7.

«Η ειρωνεία είναι ότι, καθώς η μεταξύ τους αντιπαλότητα θερμαίνεται, η Κίνα και οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν πια παρόμοια προβλήματα», παρατηρεί η Στόκμαν: «Τεράστιες ανισότητες, επιχειρήσεις που φεύγουν για χώρες με χαμηλότερους μισθούς, περιβαλλοντική ζημιά και τα άπιαστα όνειρα μιας επισφαλούς μεσαίας τάξης».

Σε αντίθεση, δε, με τον μεταρρυθμιστή πρόεδρο Ντενγκ Σιάο Πινγκ, ο Σι Τζινπίνγκ -που στο εξωτερικό ακολουθεί την τακτική ήπιας ισχύος, ενόσω συντηρεί την πολιτική έντασης στη γεωπολιτικά «διακεκαυμένη» ζώνη της Νότιας Σινικής Θάλασσας- στο εσωτερικό της Κίνας κυβερνά με σιδηρά πυγμή, εξαλείφοντας κάθε εστία αμφισβήτησης του συστήματος και επιβάλλοντας πειθήνια υπακοή. Και στον λαό και στους νεόπλουτους Κινέζους μεγιστάνες.

«Ο πρόεδρος Σι υπενθύμισε, σε έντονο τόνο, στον κόσμο τον αδιαμφισβήτητο ρόλο του κόμματος στην επιτυχία της Κίνας», σχολιάζει στους Asia Times ο Αμερικανός αρθρογράφος (με έδρα το Τόκιο) Γουίλιαμ Πέσεκ. «Καθώς όμως κάνει τον γύρο της νίκης, είναι σημαντικό να επισημάνουμε τι δεν συμπεριλάμβανε η μεγάλη ομιλία του», προσθέτει: «Την αναγνώριση ότι το πραγματικά δύσκολο μέρος μόλις ξεκινά, καθώς και λεπτομέρειες για την κατεύθυνση της οικονομικής μεταρρύθμισης».

Οι προκλήσεις ήδη συσσωρεύονται: από τη λεγόμενη «παγίδα μεσαίου εισοδήματος» έως τον ταχέως γηράσκοντα πληθυσμό της Κίνας. Πιο ξεκάθαρες απαντήσεις ίσως δοθούν στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΚ, το 2022. Χρονιά που το Πεκίνο θα φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες και ο Σι Τζινπίνγκ θα ανοίξει τα χαρτιά του για το εάν θα παραμείνει στην ηγεσία του ΚΚΚ και στην προεδρία για τρίτη πενταετή θητεία. Ούτως ή άλλως, έχει καταργήσει το όριο των 10 ετών…

efsyn