Ιωσήφ Σινιγάλιας: O «Ειδικός Διαχειριστής» καθηγητής κ. Μάριο Ντράγκι

Posted on March 10, 2021, 3:15 pm
15 secs

Ένα νέο υπόδειγμα κυβερνησιμότητας δοκιμάζεται στο καρπερό εργαστήρι της ιταλικής  πολιτικής. Αφού εξαντλήθηκε, σχεδόν, κάθε συνδυασμός κυβερνητικού σχηματισμού, υιοθετήθηκε ένα νέο σχήμα, στο οποίο η πολιτική  διαχωρίζεται σε δυο «ημισφαίρια»1: στο επάνω βρίσκεται η διαχειριστική ελίτ, που «ξέρει να κάνει τη δουλειά», και στο κάτω οι θορυβώδεις πολιτικοί, πνιγμένοι στις αδυναμίες και στις ανεπάρκειές τους, περιοριζόμενοι στην επικύρωση των αποφάσεων και των έργων των «άνω».

Η μεταφορά ισχύος από την κομματική πολιτική στην τεχνο- τραπεζιτική ελίτ, αποδυναμώνει   περαιτέρω  την κυριαρχία  των κοινοβουλευτικών θεσμών και αναστέλλει τον πρωταγωνιστικό ρόλο των κομμάτων στην διαμόρφωση της πολιτικής και οικονομικής πορείας της χώρας. Οι κομματικοί σχηματισμοί αναστέλλουν, εθελοντικά,  τις διακριτές επιδιώξεις τους, υπερ μιας διαταξικής στήριξης στη Κυβέρνηση Draghi, τροφοδοτώντας συνέχεις προσαρμογές και αναμορφώσεις (η ξενοφοβική Λέγκα του Salvini μεταμορφώνεται σε φίλο- ευρωπαϊκό κόμμα, το κίνημα των 5 αστέρων ολοκληρώνει την εγκατάσταση του στο συστημικό τόξο, ενώ το Δημοκρατικό, ο μεγάλος χαμένος, εμφανίζεται πλήρως αποπροσανατολισμένο, χάνοντας ακόμη και τον Γραμματέα του Zingaretti).

Η Ιταλία , τα τελευταία τριάντα χρόνια, ταλανίζεται από τη  στασιμότητα της οικονομικής επέκτασης (το ΑΕΠ δεν εχει καταφέρει να φτάσει  στο επίπεδο  του 2007-08), το ύψος του δημόσιου χρέους (170% του ΑΕΠ), πρωτίστως, όμως ταλανίζεται από τη χαμηλή και ασθμαίνουσα παραγωγικότητα της οικονομίας  της η οποία, τα τελευταία  τριάντα χρόνια καταγράφει μια αύξηση η οποία  υστερεί κατά το ήμισυ  εκείνης της Γερμανίας.

Στρατηγικος στόχος  της Κυβέρνησης Draghi είναι η ενίσχυση  της εκτελεστικής εξουσίας, προκειμένου να επιτευχθεί η εκ βάθρων αναδόμηση   του παραγωγικού  μοντέλου της χώρας, μέσω μιας τεχνολογικής  «επιλεξιμότητας» παραγωγικών τομέων και επιχειρήσεων που «αξίζει» να σωθούν, και αλλων που θα πρέπει να κλείσουν.

Η επιχειρηματική ελίτ, υποβοηθούμενη από εγκυροφανή ΜΜΕ, εξέφραζε με κάθε τρόπο τους τελευταίους μήνες, με σαφήνειά  και επιμονή την επιθυμία  για κυβερνητική αλλαγή, φιλικότερη στα αιτήματα της εργοδοσίας (CONFIDUSTRIA), έτσι που η προνομιακή υποθήκευση των σημαντικών πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης (12% του ΑΕΠ), να εμφανίζεται ωσάν η τελευταία ευκαιρία για την  επίλυση των δομικών της προβλημάτων, αντί μιας  ισοβαρούς και δίκαιης κατανομής των.

Ο Draghi, σε αυτή την φάση, εκτιμάται ότι θα κινηθεί  στην κατεύθυνση της «δημιουργικής καταστροφής» (Schumpet), προκειμένου να αναδιατάξει το παραγωγικό μοντέλο, κατευθύνοντας, επιλεκτικά και προνομιακά,  τους πόρους σε τεχνολογικούς τομείς υψηλότερης προστιθέμενης αξίας, παρά στο δρόμο επεκτατικής πολιτικής (Keynes), μέσω αύξησης δημόσιων επενδύσεων.

Σε αυτό συνίσταται η διάκριση του διαχωρισμού του χρέους  σε «καλό» και «κακό»,  στην οποία είχε αναφερθεί  τον περασμένο Αύγουστο στην συνάντηση «Meeting2020».

Η ανερχομένη  κυριαρχική δυναμική της Τεχνολογικής γνώσης  τροφοδοτεί  τις νέες εσωτερικές ανισότητες του συστήματος, που θραύουν με ταχύτητα τις με πολύ κόπο κατακτηθείσες ανταγωνιστικές ισορροπίες της παγκόσμιας καπιταλιστικής λειτουργίας, γεμίζοντας  δεξαμενές επιχειρήσεων  (ζόμπι).

Αφού οι ενάρετες χώρες (Γερμανία και σύμμαχοι της) εμφανίζονται, τελευταία, να έχουν υποχωρήσει από τις επιθετικές πολιτικές λιτότητας και ισοσκελισμένων ισολογισμών, λόγω της πανδημίας, επανέρχονται με ένα νέο αφήγημα περί  «καλού» και «κακού» χρέους. Είναι ο Draghi ο καταλληλότερος να «ανοίξει» το θέμα, εγκαινιάζοντας μια νέα, πιο πολιτική φάση στις παρεμβάσεις του, μετά από εκείνο το ιστορικό «whatever it takes»2, που του χάρισε το τίτλο του διασώστη του ευρώ, ενώ την ίδια ώρα  αποστερούσε από την ελληνική οικονομία το  χρηματοδοτικό οξυγόνο (QE)3, σπρώχνοντας το κεφάλι του Τσίπρα κάτω από το νερό…

Η επιβιωτική ανάγκη του ασθμαίνοντος ευρωπαϊκού καπιταλισμού επιβιβάζεται στο, από άλλους σταθμούς εκπορευθέν, τρένο της οικολογικής μετάβασης, «εκσυγχρονίζοντας» την παραγωγική  δομή του, ενώ εξωτερικά αποκτά πρόσκαιρη ανοσία στη κριτική που συνοδεύει ιστορικά τις πρακτικές και τις ευθύνες του. Ο καπιταλισμός πολλών ταχυτήτων θα  προσπαθήσει να αυτορυθμιστεί στο «πράσινο τρένο», ενώ η παγίδα μεταξύ του καλού και κακού χρέους θα αποκτήσει την πραγματική της διάσταση όταν εφαρμοστεί στο χώρο της εργασίας, βαριά λαβωμένης από τα επιτόκια της κρίσης και τώρα στις συμπληγάδες τις οικολογικής αντίφασης.

Η  άδοξη υποχώρηση της πολιτικής και των κομματικών σχηματισμών στην Ιταλία,  με την  παράδοση των «κλειδιών» στον Ειδικό Διαχειριστή, σηματοδοτεί την αναστολή της πολιτικής διαπάλης και την μεταφορά της από νομιμοποιημένες δημοκρατικές εκλογικές διαδικασίες, σε κοινοβουλευτικούς «κυβερνοκράτες»,  διεκδικώντας μόνο μια θέση στο παράθυρο, έστω και κάτω στην στοίβα.

Η εθελοντική είσοδος της πολιτικής σε χειμέρια νάρκη, καθόλου δεν προϊδεάζει  μια γρήγορη επιστροφή στην προγενέστερη κατάσταση. Η μετά Draghi εποχή, θα έχει  περιορίσει  το κυριαρχικό ρόλο των κομμάτων, σαν της μόνης νομιμοποιημένης, αποκλειστικής, κοινωνικής εκπροσώπησης. Ο Νέος Κυβερνητισμός με κοινοβουλευτικό μανδύα, θα περιορίσει την ισότητα των κοινωνικών εκπροσωπήσεων και θα νομιμοποιήσει τις κοινωνικές ανισότητες σαν δομικό στοιχείο της ανάπτυξης

Η σαρωτική λιτότητα θα υποκατασταθεί από την πολιτική των επιλεκτικών παρεμβάσεων (η πανδημία άνοιξε το δρόμο της αποδοχής τέτοιων πρακτικών).

«Ποιος θα εκπροσωπήσει αυτή τη νέα δεξαμενή βασανισμένων στη σκληρή εποχή που μας περιμένει;

Ποιος θα μπορέσει να τους αποσπάσει από την γοητεία του τελευταίου σειριακού δημαγωγού που πρώτα τους μαγεύει και μετά τους προδίδει;  Ποιος θα ακυρώσει  το σκληρό νόμο της προστασίας έναντι της υποταγής, που είναι ο τάφος της κάθε δημοκρατίας…»;4

Πόσοι μπορούν να χωρέσουν στην νέα κιβωτό του Νώε  που κατασκευάζεται; Λίγοι.

 

1 Μ. Bascetta (Il Manifesto της 25ης Φεβ. 2021)    

2 Ισχυρή δήλωση στήριξης του ευρώ «με όλα τα μέσα» (Ιούλης 2012)

3 Πολιτική παρέμβασης της ΕΚΤ παραγωγής «νέου» χρήματος για την στήριξη της κατανάλωσης και των επενδύσεων

4 M. Ravelli (Il Manifesto της 6ης Μάρτιου 2021)

 

 

 

independentnews.gr

...