Λες και συ να ξεχάσεις και να ξεχαστείς . Αποκαμωμένος από τον φόβο και τις δυσκολίες. Να δεις ένα εργάκι στην τιβι. Στην απλή τιβι τους , αυτή χωρίς συνδρομή , που νομίζεις ότι είναι δωρεάν κι ας τους έχεις διπλοπληρώσει σε δημόσιο χώρο και δημόσιο χρήμα .

Χαρούμενο η λυπητερό εργάκι δεν έχει σημασία. Κοινωνικό , αστυνομικό , κομεντί , κωμωδία , μυστηρίου . Κάτι  τέλος πάντων. Χωρίς  μεγάλες απαιτήσεις. Ξέρεις που ζεις.

Που να ξέρες όμως ο δυστυχής και συ και ο θειός μου ο Επαμεινώντας στον κάμπο , πως θα τακίμιαζες καθ έκαστην με τον Ζαν Κλωντ Βαν Νταμ , τον Τζέινσον Στειθαμ , τον Μπρους Γουιλις , τον Σβαρτσενεκερ και τον Σταλονε.

Ούτε που ψυλλιάστηκες πως θα τους έβαζες στο καθιστικό πιο συχνά κι απ τον κουμπάρο.

Άσε που ο θειός παράτησε την Μόνικα για τα μάτια της Όλγας Κιριλενκο που την κόβει και για συντρόφισσα  .  Στα γεράματα.

Που να φανταζόσουν αγαπητέ μου,  τις στριφτές μαχαιριές στο μάτι , τα αέρια στα μυαλά , τα μυδράλια στην πλάτη , τα αλεξίσφαιρα στα σχολεία  . Και το ζεστό και ρέον αίμα. Ποτάμι οι χρωστικές.

Πως και τα παρόμοια παλληκάρια με τεχνητή νοημοσύνη,  δεν χαμπάριασαν την μπούκα στο Καπιτώλιο είναι ένα ερώτημα . Τέλος πάντων.

Που να ξερες ότι οι πενήντα δικοί σου νεκροί τη μέρα, είναι ασήμαντο ποσοστό μπρος στο ‘’ξεκοίλιασμα’’ άλλων τόσων και βαλε σε ένα δίωρο. Σε ένα μόνο κανάλι.

Σχεδόν ξεχνάς. Τους δικούς σου .

 

Και εσχάτως χρονιάρες μέρες , φουλ πια στα ψυχοσωματικά ,  λες να ξεσκάσουμε και ν ακούσουμε κάτι .  Να σιγοψιθυρίσουμε ένα τραγούδι βρε αδελφέ μ ένα ποτήρι κρασί. Να καβαλήσει ο χρόνος.

Πατάς πάλι το ΟΝ και ω του θαύματος . Ποικιλόχρωμες λαμέ χλαμύδες με φωταψίες λιποθυμίας  και ανεπανάληπτες  κουβέντες αλληλοθαυμασμού . Κάτι σαν ξόρκια .

Και μετά δώσε Βίσση και πάρε Πανταζή.

Βαλε και Καρρά σε δυο βερσιόν.

Και Στανίση και Γονίδη και  Γαρμπή και Πλούταρχο .

Και Ρέμο μαζί με ολίγη από Ρούλα.

Και δεκάδες ακομη του ίδιου σκηνικού και του παρόμοιου ρεπερτορίου.

Ολούθε.

Μιλάμε για κέφι ασίγαστο στο πανελλήνιο . Απόλαυση άνευ προηγουμένου.

Δες τε μάτια και ακούστε αυτιά.

Γαληνεύει η ψυχή σου , συνεγείρεται το σώμα σου , κτυπάει η καρδιά σου.

Σαν διασωλήνωση με το Ντουμπάι και χωρίς ραπιντ. Τι ήθελαν οι άλλοι εκεί κάτω δεν ξέρω .

Το πώς και τους ξέφυγε εκείνη η βραδιά με τους μουσικούς της ‘’Πριγκηπέσας ‘’  στην ΕΡΤ 3,  κανείς δεν θα μάθει. Ένα μυστήριο . Ευτυχώς.

 

Όχι σεβαστή μου μεσαία τάξη . Δεν υπάρχει εμπάθεια ούτε για το μέσο,  ούτε για τους κάθε τόπου καλλιτέχνες , ούτε για τους αοιδούς που  κάποιοι άλλωστε είναι φωνάρες . Γούστα είναι αυτά και προσωπικά δεδομένα . Που διαμορφώνονται βέβαια καθ εκάστην. Χρόνια τώρα.

Αλλά δυστυχώς στο λαμέ παιχνίδι της εξουσίας ορισμένοι διαβιούν ολούθε.  Διαρκώς παρόντες. Στασίδι κανονικό.  Υπό τις ευλογίες.

Κι εφ όσον δημόσιο συναίσθημα χειρίζονται σε δημόσια μέσα ,  θα κρίνονται. Αυτοί μόνο γι αυτό.

Ούτε βέβαια μιλάμε για τους εργάτες. Τους τεχνικούς . Τους μουσικούς . Τους ασθμαίνοντες εδώ κι εκεί για το ανύπαρκτο μεροκάματο.

Ούτε για τα αζήτητα  χιλιάδες νέα ταλέντα των καλλιτεχνικών σχολών , των μουσικών σχολείων και των σκηνών  κάθε είδους . Δεν είναι δα και μουσειακές συλλογές για εξαγωγή. Λογικό.

 

Για τους άλλους μιλάμε . Τους μεγαλόσχημους επενδυτές και κατόχους αδειών πλύσης.

Τέτοια κατάντια από την απελευθέρωση.

Όλο  το μιντιακό εμβόλιο  στην υπηρεσία της μικρομεσαίας ανέχειας.

Όλο το σύστημα εξουσίας στα ευχέλαια των έγκλειστων και ανήμπορων .

Όλη  η ελευθερία  τους εξαντλημένη μεταξύ γαρίδας , μποζολε, βίας και ατομικής ευθύνης.

Όλη η δημοκρατία των ιδιωτικών μαγαζιών τους σε διανοητική τηλεργασία με αστυνομολαικιστικοποπ σκηνικό και με την πολιτική τους εκπροσώπηση.  Και των καταϊδρωμένων δημόσιων στο κατόπι , μπας και τα μαλώσει κανείς.

Όλα ομοιόμορφα , ταυτόχρονα , τζάμπα και με το αζημίωτο . Με χειρουργική  ακρίβεια. Μαζικά. Σαν άλλη πανδημία.

Ένας υφέρπων Νεοδημοκρατισμός επί το Τραμπικότερον .

 

Θυμόσαστε μήπως οι παλιότεροι της μιας συνομοταξίας , τι έλεγε εκείνος ο ξεχασμένος Γάλλος το 70 , για κάποιους ‘’ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους ‘’ ;

Θυμόσαστε οι της άλλης , τι έγραφε εκείνος ο ‘’σταλινικός’’ ο Έντουαρντ  Ροζενταλ το 79 ;

‘’ Στόχος η φθορά των συνειδήσεων ’’ .

Για όσους αιθεροβάμονες , περίεργους , αμετανόητους και γραφικούς αντέχουν ακομη την αριστεία τους μιλούσαν. Ακομη και για τον θείο μου τον Επαμεινώντα στον κάμπο.

Για να πάρουν τα μέτρα τους.

Κι εμείς τα δικά μας.

Ή μήπως αρκούν για μια ζωή , τα  ‘’ξηροκάρπια στο κρανίο’’ ;

 

* Παράφραση τίτλου παλιάς Ελληνικής ταινίας.

Ο Θανάσης Δημάκης είναι φορολογούμενος.

 

9.1.2021

 

independentnews.gr