Στις 21 Μαρτίου του 1960 γράφτηκε στη Νότια Αφρική μια σελίδα άγριας ρατσιστικής βίας από το καθεστώς του Απαρχάιντ. Έμεινε γνωστή ως Σφαγή του Σάρπβιλ.
Η κυβέρνηση είχε μόλις ψηφίσει νόμο που βάθαινε τον γεωγραφικό αποκλεισμό και υποχρέωνε όλους τους μαύρους πολίτες να διαθέτουν ένα «διαβατήριο», χωρίς το οποίο δεν μπορούσαν να μετακινηθούν στο εσωτερικό της χώρας. Όποιος βρισκόταν σε δημόσιο χώρο χωρίς το «διαβατήριο» μπορούσε να μείνει στη φυλακή μέχρι 30 ημέρες.
, Η Σφαγή του Σάρπβιλ, INDEPENDENTNEWS
Σε μια χώρα με ζώνες απαγορευμένες για τη μαύρη πλειονότητα, το δικαίωμα τους στη μετακίνηση περιοριζόταν ακόμη περισσότερο. Αυτό οδήγησε σε μαζικές διαδηλώσεις.
Εκείνη τη μέρα περίπου 5 με 7 χιλιάδες άνθρωποι είχαν συγκεντρωθεί μπροστά στον αστυνομικό σταθμό του Σάρπβιλ. Ήταν μια κίνηση μη βίαιης πολιτικής ανυπακοής.
Το σχέδιο  ήταν να αφήσουν τα «διαβατήρια» στο σπίτι, να παρουσιαστούν στο αστυνομικό τμήμα και να συλληφθούν. Έτσι θα οδηγούσαν τα πράγματα σε αδιέξοδο: οι φυλακές θα γέμιζαν, οι εργάτες θα έλειπαν από την εργασία, η τοπική οικονομία θα πληττόταν.
Στην αρχή, η αστυνομία προσπάθησε να τρομοκρατήσει το πλήθος με πολεμικά αεροσκάφη που έκαναν χαμηλές πτήσεις. Μετά οι αστυνομικοί άνοιξαν τυφλά πυρ στο άοπλο πλήθος. Ο τόπος της διαδήλωσης έγινε τόπος σφαγής. Σκοτώθηκαν 69 άνθρωποι, άλλοι 180 τραυματίστηκαν. Αυτόπτες μάρτυρες δήλωσαν ότι άντρες, γυναίκες και παιδιά έτρεχαν πανικόβλητοι προς κάθε κατεύθυνση, την ώρα που 300 αστυνομικοί χτυπούσαν το πλήθος. Πολλά θύματα πυροβολήθηκαν στην πλάτη.
Έξι χρόνια μετά τη σφαγή η 21η Μαρτίου ανακηρύχθηκε από τον ΟΗΕ ως Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων.
Εξήντα ένα χρόνια μετά, ο αγώνας κατά του ρατσισμού συνεχίζεται.