Μερικές παρατηρήσεις για τη δήλωση του Γεραπετρίτη για τα sms και την υψηλή συμβολική τους και παιδαγωγική τους λειτουργία.
1. Είναι προφανές ότι η δήλωση είναι ακριβής (και αν θέλετε ειλικρινής) ως προς την περιγραφή μιας κατάστασης. Αντανακλά την κατάσταση της διαρκούς κυβερνητικής επιτήρησης για πολλούς μήνες.
2. Αυτό που παραλείπει να πει η Γεραπετρίτεια παιδαγωγική είναι ότι βλέπει το ρόλο της κυβέρνησης ως κηδεμόνα και το ρόλο των πολιτών ως ανήλικα τέκνα, τα οποία δεν έχουν πλήρη διανοητική αυτονομία αλλά … περιέργως έχουν νομική υποχρέωση και ευθύνη, αφού έχουν πέσει επανειλημμένως πρόστιμα και μάλιστα τσουχτερά που αντιστοιχούν περίπου στο ύψος μιας μισής σύνταξης ή ενός βασικού μισθού. Θα είχε σημασία να μάθουμε το συνολικό τους αριθμό (πρέπει να είναι δεκάδες χιλιάδες) και το αθροιστικό τους ύψος.
3. Καταρχήν τo μέτρο των sms από όσο έχω ψάξει στον διεθνή τύπο έχει κάποια στιγμή ισχύσει σε τρεις χώρες: την Ελλάδα, την Κύπρο και το Αζερμπαϊτζάν του Ιλχάμ Αλίγιεφ, ο οποίος σαρώνει τις εκλογές με ποσοστά 84.5% και 86% …. αν και κάποιοι διεθνείς παρατηρητές αμφιβάλλουν λίγο για την εγκυρότητά τους. Δεν ξέρω εάν το μέτρο συνεχίζει να ισχύει στην Κύπρο και το Αζερμπαϊτζάν.
4. Αλλά ας πάμε στην ουσία της δήλωσης. Η περίφημη “ατομική ευθύνη” της πανδημίας κάνει ένα βήμα παραπέρα. Δίνει σε αυτήν ένα ένδυμα παιδισμού, δηλ. μιας παθολογικής διατήρησης χαρακτηριστικών της παιδικής ηλικίας σε ενήλικους. Ενώ ο ίδιος διατηρεί για τον εαυτό του και την κυβέρνηση το ρόλο του κηδεμόνα, έγραψε στο περίπου μια φίλη. Κάτι σαν Γυμνασιάρχη της δεκαετίας του ’60 ή ενός πατέρα σε μια πατριαρχική οικογένεια.
5. Ας δούμε τι έλεγε ο Hans Kelsen σχετικά με το ζήτημα. Ο Κέλσεν ήταν ένας φιλελεύθερος Αυστριακός νομικός αλλά και πολιτικός φιλόσοφος. Είναι ο συντάκτης του αυστριακού συντάγματος του 1920, το οποίο σε μεγάλο βαθμό ισχύει ακόμα και σήμερα. Κυνηγήθηκε αργότερα από τους Ναζί. Έκανε παρέα και με τον Φρόυντ στην προναζιστική Βιέννη. Είναι ένας από τους μεγάλους θεωρητικούς του δικαίου του 20ού αιώνα.
Λέει ο Χανς Κέλσεν:
“Η απολυταρχία (autocracy)… δείχνει έναν ξεκάθαρο στατικό χαρακτήρα: η σχέση μεταξύ του κυβερνώντος και του κυβερνώμενου έχει την τάση να παγώνει. Συνολικά, η δημοκρατία δεν είναι ευνοϊκά διακείμενη στη “αρχή της εξουσιαστικής αυθεντίας” γενικά αλλά και στο ιδανικό του Φύρερ ειδικότερα. Στο βαθμό που ο πατέρας είναι το αρχέτυπο της εξουσιαστικής αυθεντίας (authority), γιατί είναι η αρχική εμπειρία όλης της εξουσιαστικής αυθεντίας, η δημοκρατία είναι, σύμφωνα με την ίδια της την ιδέα, μια κοινωνία χωρίς πατέρα.
Προορίζεται να είναι μια κοινότητα ίσων. Η αρχή της είναι ο συντονισμός. Η πιο πρωτόγονη μορφή της είναι μια οργάνωση μητρικού δικαίου όπου οι άντρες που ζουν μαζί είναι αδέλφια, οι γιοι της ίδιας μητέρας. Η τριάδα της Γαλλικής Επανάστασης, της ελευθερίας, της ισότητας, και της αδελφότητας, είναι το πραγματικό της σύμβολο. Η απολυταρχία, από την άλλη πλευρά, είναι από την ίδια της την φύση μια πατρική κοινότητα. Η σχέση παιδιού-πατέρα είναι η αντίστοιχη κατηγορία. Η καθυπόταξη (super-ordination) και υποταγή (sub-ordination), όχι ο συντονισμός (co-ordination), δηλαδή μια ιεραρχική συνάρθρωση είναι η δομή της.”
———————–
Αυτά έλεγε ο Κέλσεν κάπου το 1955 και ως κάποια απάντηση στον Καρλ Σμιτ. Ο Καρλ Σμιτ, «ο εστεμμένος νομικός του Γ΄ Ράϊχ» είχε βέβαια άλλη γνώμη.
Kαι για να εμπεδώσουμε την ουσία της ανάλυσης του Κέσλερ που είναι σε πλήρη αντίθεση με τη Γεραπετρίτεια Παιδαγωγική, παραθέτω το πιο χαρακτηριστικό του απόσπασμα και στα αγγλικά:
“democracy is, according to its idea, a fatherless society.”
Δ.Α.