Ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δίνει άλλη μια δύσκολη μάχη

Ο πρώην αναπληρωτής πρωθυπουργός της Ισπανίας κατεβαίνει στις περιφερειακές εκλογές στη Μαδρίτη. Φαίνεται ότι υπάρχουν μόνο δύο επιλογές στην περίπτωση του Ιγκλέσιας – είτε είναι κανείς ξεκάθαρα υπέρ του, είτε είναι πλήρως εναντίον του

Ignacio Escolar

eldiario.es
Μάρτιος 2021

, Η νίκη της Δεξιάς και της Ακροδεξιάς στη Μαδρίτη και ένα προφητικό άρθρο για τον Πάμπλο Ιγκλέσιας, INDEPENDENTNEWS

picture alliance / Juan Carlos Rojas | Juan Carlos Rojas

Όλα ή τίποτα. Όπως όλα τα άλλα στην πολιτική καριέρα του Πάμπλο Ιγκλέσιας. Πρόκειται για τη διαρκή πρόκληση ενός ηγέτη, ο οποίος μπορεί να επικριθεί για πολλά πράγματα, αλλά όχι για την προσκόλληση σε καρέκλες, ότι αναλμβάνει ρίσκα ή ότι επιδιώκει να ζήσει από την πολιτική για το υπόλοιπο της ζωής του. Ορισμένοι το αποκαλούν απερισκεψία ή υπερβολική αυτοεκτίμηση. Άλλοι το αποκαλούν τόλμη. Χρειάζεται πολύ θάρρος, ή πολύ τρέλα, για να ορμίσει κανείς με αυτόν τον τρόπο σε ένα βουνό από -απίθανο να επιστευχθούν- στόχους. Μόνο εκείνοι οι οδηγοί που δε φοβούνται να πεθάνουν τολμούν να μπαίνουν στις στροφές τόσο γρήγορα.

Το 2021 θα σηματοδοτήσει τη δέκατη επέτειο του κινήματος των Αγανακτισμένων, 15Μ. Κανείς δε θα μπορούσε να προβλέψει αυτή την ιστορία πριν από μια δεκαετία. Ότι το πνεύμα του «δε μας εκπροσωπούν» θα τίναζε στον αέρα τη διακομματική πολιτική. Ότι ένα νέο κόμμα θα ξεπρόβαλλε από τις στάχτες και θα άλλαζε την πολιτική για πάντα. Ακόμη λιγότερο ότι θα ξεκινούσε από έναν άγνωστο καθηγητή πανεπιστημίου, του οποίου η μόνη πλατφόρμα ήταν μια μικρή εκπομπή σε έναν τοπικό τηλεοπτικό σταθμό στη γειτονιά Βαγιέκας το 2011. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα έφτανε τόσο κοντά στο να κατακτήσει τον ουρανό, όπως λέει ο ίδιος. Παραλίγο μάλιστα να ξεπεράσει τους Σοσιαλιστές, το κόμμα που ίδρυσε ο Πάμπλο Ιγκλέσιας Πος πριν από 140 χρόνια. Κανείς δεν ήξερε ότι ο νέος Πάμπλο Ιγκλέσιας θα άντεχε σε κάθε είδους πίεση, κάθε είδους κόλπα, μέχρι να πετύχει τον ακατόρθωτο στόχο να μπει στην πρώτη κυβέρνηση συνασπισμού στην Ισπανία εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Και κανένας δε φανταζόταν ότι όταν πέτυχε αυτόν τον στόχο, μόλις 14 μήνες αργότερα, θα άφηνε τη θέση του για να ριχτεί σε μια άλλη μάχη, την οποία σήμερα τόσοι πολλοί θεωρούν χαμένη.

Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, η Δεξιά έχασε εκλογές στη Μαδρίτη μόνο τρεις φορές.

Η πρώτη φορά ήταν τον Μάιο του 2003. Αλλά όλα λύθηκαν με το Tamayazo. Ο όρος αυτός επινοήθηκε όταν δύο εκπρόσωποι των Σοσιαλιστών, ο Εδουάρδο Ταμάγιο και η Μαρία Τερέσα Σάεθ, άλλαξαν πλευρά και εμπόδισαν τον υποψήφιο τους, Ραφαέλ Σιμάνκας, να γίνει κυβερνήτης της Μαδρίτης. Η δεύτερη φορά ήταν στις γενικές εκλογές του 2004. Η Δεξιά έχασε λόγω των ψεμάτων της μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Μαρτίου. Η τελευταία, τον Μάιο του 2015, ήταν μια οριακή νίκη της Αριστεράς. Τελικά, η υποψήφια του Λαϊκού Κόμματος Κριστίνα Θιφουέντες κυβέρνησε χάρη στις ψήφους που έχασε το αριστερό IU, το οποίο δεν κατάφερε να φτάσει το 5% των ψήφων.

Όταν κινητοποιείται, η Δεξιά είναι σε θέση να συγκεντρώσει δύο εκατομμύρια ψήφους στη Μαδρίτη. Από το 2004, η Αριστερά δεν έχει ξεπεράσει το 1,7 εκατομμύριο. Πρόκειται για μια τεράστια διαφορά. Μια τεράστια απόσταση μεταξύ των δύο στρατοπέδων. Σε αυτές τις εκλογές, θα υπάρξουν λιγότερες αποκλίσεις από ποτέ.

Η κυριαρχία της Δεξιάς στη Μαδρίτη μοιάζει ακλόνητη. Είκοσι πέντε χρόνια νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων έχουν αλλάξει την κοινωνία. Η Δεξιά την αναδιαμόρφωσε με τον δικό της τρόπο. Δεν είναι τυχαίο ότι η Μαδρίτη έχει το χαμηλότερο ποσοστό δημόσιας εκπαίδευσης στην Ισπανία ή το υψηλότερο ποσοστό πολιτών που χρησιμοποιούν ιδιωτική υγειονομική περίθαλψη, ενώ ο δημόσιος τομέας επενδύει τα λιγότερα ανά κάτοικο. Το Λαϊκό Κόμμα έχει δημιουργήσει τους δικούς του ψηφοφόρους. Πρώτον, στερώντας τους τις δημόσιες υπηρεσίες και, στη συνέχεια, πείθοντας τους ότι δεν αξίζει να πληρώνουν φόρους για ένα κράτος πρόνοιας που χρησιμοποιούν όλο και λιγότερο.

Τα εικοσιπέντε χρόνια στην εξουσία στη Μαδρίτη, ωφέλησαν επίσης την Δεξιά ούτως ώστε να χτίσει το δικό της πελατειακό δίκτυο, όπως κάνει κάθε κυβέρνηση που συντηρεί τον εαυτό της. Έχουν επιπλέον δημιουργήσει μια ισχυρή μηχανή με μέσα ενημέρωσης, ικανή να μετατρέψει τη μετριοπαθή σημερινή κυβερνήτρια, Ιζαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο, στη νέα Μάργκαρετ Θάτσερ ή στον μελλοντικό Ντόναλντ Τραμπ της Μαδρίτης.

Δε σας αποκαλύπτω τίποτα που δε γνωρίζετε ήδη. Η Μαδρίτη είναι μια Δεξιά περιφέρεια. Πιο Δεξιά από ποτέ. Αυτό είναι ασυνήθιστο σε σύγκριση με τις περισσότερες μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, οι οποίες, γενικά, είναι πιο προοδευτικές από την υπόλοιπη χώρα. Αλλά αυτόι σχετίζεται επίσης με το παράδοξο μέσα στο οποίο υπάρχει αυτή η πόλη. Η Μαδρίτη δεν ήταν ποτέ τόσο ισχυρή οικονομικά όσο σήμερα σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ισπανία, αλλά έχει λιγότερη εξουσία από ποτέ άλλοτε στην ιστορία της.

Η αντίφαση του να είσαι πλούσιος αλλά να μην είσαι επικεφαλής έχει προκαλέσει οργή, μια αυταρχική παρόρμηση. Το περιφερειακό σύστημα έδωσε στη Μαδρίτη μεγάλο πλούτο αλλά και λιγότερη πολιτική δύναμη. Είναι ισχυρότερη και ταυτόχρονα ασθενέστερη, και αυτό τους θυμώνει πολύ. Αυτός ο εκνευρισμός της Δεξιάς επιδεινώθηκε με την εθνική κυβέρνηση συνασπισμού. Η συμμαχία περιλαμβάνει κομμουνιστές υπουργούς και οι ψήφοι των Βάσκων και των Καταλανών αποφασίζουν επίσης ποιος θα κυβερνήσει. Οι ελίτ της γειτονιάς της Σαλαμάνκα στη Μαδρίτης δεν είναι πλέον οι μόνοι που έχουν το πάνω χέρι. Τι νομίζουν αυτοί ότι κάνουν!

Σαν πιλότος καμικάζι, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας εκτοξεύτηκε σε αυτή τη χαμένη μάχη. Αυτές οι εκλογές θα είναι πιθανότατα οι τελευταίες του, είτε κερδίσει είτε χάσει. Ως τελευταία υπηρεσία προς το Podemos, το κόμμα του, προσπαθεί να σταματήσει αυτό που αναμένεται να είναι η πρώτη περιφερειακή κυβέρνηση στην Ισπανία που θα αποτελείται από δύο κοινές δυνάμεις: την ακροδεξιά της κυβερνήτη Ιζαμπέλ Ντίαθ Αγιούσο (PP) και τη ριζοσπαστική δεξιά του VOX. Και τα δύο κόμματα είναι σιαμαία δίδυμα της πρώην συντηρητικής κυβερνήτριας της Μαδρίτης, Εσπεράνθα Αγκίρε (2004-2016), και του στυλ της. Και τα δύο έχουν φυτρώσει από το ίδιο διεφθαρμένο δέντρο.

Φαίνεται να υπάρχουν μόνο δύο απόψεις όταν πρόκειται για τον πρώην αντιπρόεδρο της κυβέρνησης Ιγκλέσιας. Είτε κάποιος είναι πολύ υπέρ του, είτε πολύ εναντίον του. Είτε τον αγαπούν είτε τον μισούν, και το ίδιο και στην Αριστερά. Δημιουργεί μια ακραία πόλωση γύρω του λόγω των τρόπων και των λαθών του. Αλλά και λόγω των τεράστιων εκστρατειών εναντίον του. Στη Μαδρίτη, εκείνοι που τον μισούν αποτελούν μια μεγάλη πλειοψηφία. Η υποψηφιότητα του σε αυτές τις εκλογές θα αυξήσει τη συμμετοχή; Αυτό είναι σίγουρο. Η πόλωση θα αυξηθεί επίσης. Αλλά υπάρχει ένα μεγαλύτερο ερώτημα που πρέπει να θέσουμε. Ποια παράταξη είναι πιο πιθανό να κινητοποιήσει, τη Δεξιά ή την Αριστερά;

Θα ξέρουμε την απάντηση σε μόλις ενάμιση μήνα. Θα μάθουμε αν οι δημοσκοπήσεις – που δείχνουν ότι ο Ιγκλέσιας είναι περισσότερο μισητός παρά αγαπητός στη Μαδρίτη – είναι σε θέση να προβλέψουν ποιος θα ωφεληθεί από την είσοδο του στο παιχνίδι. Θα ευνοήσει πραγματικά τη Δεξιά, ξεσηκώνοντας τους ακόμα περισσότερο; Ή θα δώσει ώθηση στην Αριστερά, η οποία ηττήθηκε στις κάλπες από μια Δεξιά που είναι πιο ισχυρή από ποτέ;

Εάν το συντηρητικό μπλοκ της Αγιούσο κερδίσει την πλειοψηφία, η άφιξη του ηγέτη των Podemos στο περιφερειακό κοινοβούλιο της Μαδρίτης θα μπορούσε να είναι σπουδαία είδηση. Θα τολμήσει το VOX και ό,τι έχει απομείνει από τους Ciudadanos (Κόμμα Πολιτών) – αν έχει απομείνει κάτι – να μη στηρίξουν μια σόλο κυβέρνηση της που λαχταρά το PP, αν η μόνη άλλη επιλογή είναι ο Πάμπλο Ιγκλέσιας;

Η απόφαση του Ιγκλέσιας μπορεί επίσης να τον επανασυνδέσει με ένα μέρος των χαμένων ψηφοφόρων του. Έχει ειπωθεί ότι θέλει να γαντζωθεί στην έδρα του, αλλά συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο, τώρα την εγκαταλείπει. Ο κόσμος έλεγε ότι θα έκανε τα πάντα για να παραμείνει στην πολιτική και θα εξαφάνιζε το κόμμα του στην πορεία. Αντιθέτως, σήμερα είναι σαφές ότι το Podemos δεν κινδυνεύει πλέον να πέσει κάτω από το 5% των ψήφων στη Μαδρίτη, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα θα έχει εκπροσώπους στο περιφερειακό κοινοβούλιο. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι ο Πάμπλο Ιγκλέσιας έχει μετατρέψει το Podemos σε οικογενειακή επιχείρηση, όπου η σύζυγός του, η υπουργός Ισότητας Ιρένε Μοντέρο, θα κληρονομήσει τον ηγετικό ρόλο. Ωστόσο, έχει ορίσει ως διάδοχό του την υπουργό Εργασίας Γιολάντα Ντίαθ, η οποία αντικειμενικά είναι η καλύτερη υποψήφια.

Θα πρέπει επίσης να δούμε τι θα κάνει στη συνέχεια ο Ιγκλέσιας. Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι δε θα είναι υποψήφιος για την πρωθυπουργία. Θα απομακρυνθεί όντως από την ηγεσία του κόμματός του, επωμιζόμενος όλες τις συνέπειες; Θα ενεργήσει όπως ο πρώην σοσιαλιστής πρωθυπουργός, ο Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο (2004-2011), και θα αφήσει την αντικαταστάτρια του, τη Γιολάντα Ντίαθ, να κάνει τα δικά της λάθη ή να πετύχει; Ή θα μοιάσει περισσότερο με έναν άλλο πρώην πρωθυπουργό, τον Φελίπε Γκονζάλεθ (1982-1996), και θα ξεχάσει πώς πρέπει να αποχωρήσει;

Ο πολιτικός σεισμός που ξεκίνησε στη Μούρθια την περασμένη εβδομάδα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Ούτε στη Δεξιά, ούτε στην Αριστερά. Μένει ακόμη να δούμε τι θα κάνει το αριστερό Más Madrid, που δημιουργήθηκε από τη διάσπαση των Podemos. Η Αριστερά δεν πρέπει να χάσει ούτε μία ψήφο σε αυτές τις εκλογές αν θέλει να έχει ελπίδες.

Πρόκειται για μια πολύ δύσκολη πρόκληση, η οποία όμως δεν είναι και κάτι ακατόρθωτο. Άλλωστε, η συντηρητική Ντίαθ Αγιούσο και η Ροθίο Μοναστέριο του VOX δεν κινητοποιούν μόνο τη Δεξιά, αλλά κινητοποιούν επίσης, και μάλιστα σε μεγάλο βαθμό, την Αριστερά. Και τα δύο κόμματα θα αλιεύσουν το μεγαλύτερο μέρος των ψήφων των Ciudadanos μετά την κατάρρευσή τους. Αλλά ο υποψήφιος των Σοσιαλιστών, ο Άνχελ Γκαμπιλόντο, μπορεί επίσης να προσελκύσει εκείνους τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους που ούτε αναζητούν μια επανάσταση, ούτε τους αρέσει ο Ιγκλέσιας. Αυτό όμως που επίσης δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν είναι ομιλίες βγαλμένες από την εποχή των σπηλαίων, γεμάτες ομοφοβία και άρνηση της έμφυλης βίας. Τελικά, όπως το 2015 με την υποψηφιότητα του αριστερού IU, έτσι και αυτή τη φορά, θα μπορούσαν να είναι οι φιλελεύθεροι των Ciudadanos που θα στερήσουν ορισμένες ψήφους από τη Δεξιά, μην πιάνοντας το 5%. Αν και πρόκειται για ένα δύσκολο γήπεδο για την Αριστερά, υπάρχει ένας αγώνας που πρέπει να δοθεί.

Με αυτή την απόφαση, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας ξεκινά την αποχώρησή του από την πολιτική. Μένει να δούμε αν θα κερδίσει την τελευταία του δύσκολη μάχη ή αν πρόκειται για μια αποστολή αυτοκτονίας.

FORUM