Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΜΑΛΤΑΣ – ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΒΑΣΑΝΙΣΤΗΡΙΟ Η ΑΝΑΓΚΑΣΤΙΚΗ ΣΙΤΙΣΗ

Posted on March 01, 2021, 8:26 am
40 secs

Το τελευταίο καταφύγιο  “ανθρωπισμού” διάφορων ακροδεξιών και  ακραιοκεντρώων δημοσιολογούντων,   είναι η παρότρυνση τους προς τους γιατρούς για  “υποχρεωτική σίτιση” του Κουφοντίνα. Δηλαδή, προτείνουν  ένα απάνθρωπο βασανιστήριο, όπως  αυτό  εφαρμόστηκε σε απεργούς πείνας στο Γκουαντάναμο και στις τουρκικές φυλακές.

Παρακάτω η Διακήρυξη της Μάλτας  της Παγκόσμιας Ιατρικής Συνέλευσης, που σαφέστατα τονίζει  ότι: “Οι απεργοί πείνας δεν πρέπει να εξαναγκάζονται σε θεραπεία/θεραπευτική αγωγή (treatment) την οποία αρνούνται”.

Τ.Κ.

Η ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ  ΤΗΣ ΜΑΛΤΑΣ

Εγκρίθηκε από την 43η Παγκόσμια Ιατρική Συνέλευση, St. Julians, Μάλτα, Νοέμβριος 1991

Αναθεωρήθηκε συντακτικά από την 44η Παγκόσμια Ιατρική Συνέλευση, Marbella, Ισπανία, Σεπτέμβριος 1992

Αναθεωρήθηκε από την 57η Γενική Συνέλευση του WMA, Pilanesberg, Νότια Αφρική, Οκτώβριος 2006

Αναθεωρήθηκε από την 68η Γενική Συνέλευση του WMA, Σικάγο, Ηνωμένες Πολιτείες, Οκτώβριος 2017

1. Απεργίες πείνας λαμβάνουν χώρα σε διάφορα πλαίσια, αλλά κυρίως θέτουν διλήμματα σε περιβάλλοντα όπου οι άνθρωποι κρατούνται – στερούμενοι της ελευθερίας τους (φυλακές, κέντρα κράτησης μεταναστών). Οι απεργίες πείνας συνήθως αποτελούν μια μορφή διαμαρτυρίας από ανθρώπους που δεν διαθέτουν άλλους τρόπους να γνωστοποιήσουν τις απαιτήσεις τους. Μέσω της άρνησης πρόσληψης τροφής για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα οι κρατούμενοι/προφυλακισθέντες ελπίζουν στο να επιτύχουν συγκεκριμένους στόχους προκαλώντας αρνητική δημοσιότητα (negative publicity) στις αρχές. Η βραχυπρόθεσμη άρνηση λήψης τροφής σπάνια εγείρει ηθικά ζητήματα. Η παρατεταμένη νηστεία μπορεί να οδηγήσει στον θάνατο ή να προκαλέσει μόνιμες βλάβες στους απεργούς πείνας, μια κατάσταση η οποία δύναται να δημιουργήσει ένα πεδίο αξιακών συγκρούσεων για τους γιατρούς. Οι απεργοί πείνας σπάνια επιθυμούν να πεθάνουν, αλλά μερικοί μπορεί να είναι έτοιμοι να το πράξουν για να επιτύχουν τους στόχους τους.

2. Οι γιατροί πρέπει να εξακριβώσουν την πραγματική πρόθεση του ατόμου, ειδικά σε συλλογικές απεργίες ή καταστάσεις όπου η πίεση από ομότιμους μπορεί να είναι βασικός παράγοντας. Μια συναισθηματική πρόκληση προκύπτει όταν απεργοί πείνας που έχουν εκδώσει σαφείς οδηγίες για να μην αναζωογονηθούν φτάνουν σε ένα στάδιο γνωστικής δυσλειτουργίας (cognitive impairment). Η αρχή της ευεργεσίας (beneficence) παροτρύνει τους γιατρούς να τους αναζωογονήσουν, αλλά ο σεβασμός της ατομικής αυτονομίας εμποδίζει τους γιατρούς να παρέμβουν όταν έχει προηγηθεί έγκυρη και ενημερωμένη άρνηση. Η εν λόγω συνθήκη έχει επιλυθεί σε πολλές άλλες κλινικές καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της άρνησης θεραπείας διάσωσης. Μια πρόσθετη δυσκολία προκύπτει σε συνθήκες κράτησης, διότι δεν είναι πάντα σαφές εάν οι εκ των προτέρων οδηγίες/επιθυμίες των απεργών πείνας έγιναν εθελοντικά και βάση κατάλληλων πληροφοριών σχετικά με τις συνέπειες της απεργίας.

3. Υποχρέωση ηθικής δράσης (act ethically). Όλοι οι γιατροί δεσμεύονται από την ιατρική ηθική στην επαγγελματική τους επαφή με ευάλωτα άτομα, ακόμη και όταν δεν παρέχουν θεραπεία. Όποιος κι αν είναι ο ρόλος τους, οι γιατροί οφείλουν να προσπαθήσουν να αποτρέψουν τον εξαναγκασμό ή την κακομεταχείριση των κρατουμένων και πρέπει να διαμαρτυρηθούν εάν συμβεί.

4. Σεβασμός της αυτονομίας. Οι γιατροί πρέπει να σέβονται την αυτονομία των ατόμων. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει δύσκολες εκτιμήσεις, καθώς οι πραγματικές επιθυμίες των απεργών πείνας μπορεί να μην είναι τόσο σαφείς όσο εμφανίζονται. Οποιεσδήποτε αποφάσεις δεν έχουν ηθική δύναμη (moral force) εάν λαμβάνονται υπό την πίεση απειλών, πίεση από ομότιμους ή υπό εξαναγκασμό. Οι απεργοί πείνας δεν πρέπει να εξαναγκάζονται σε θεραπεία/θεραπευτική αγωγή (treatment) την οποία αρνούνται. Η εφαρμογή, καθοδήγηση ή υποβοήθηση αναγκαστικής σίτισης – αντίθετη σε μια ενημερωμένη και εθελοντική άρνηση είναι αδικαιολόγητη. Η τεχνητή σίτιση (artificial feeding) με τη ρητή ή κατ ‘ανάγκη συγκατάθεση του απεργού πείνας είναι ηθικά αποδεκτή.5. «Όφελος» και «βλάβη». Οι γιατροί πρέπει να εξασκήσουν τις δεξιότητές και γνώσεις τους για να ωφελήσουν αυτούς που περιθάλπτουν. Αυτή είναι η έννοια της «ευεργεσίας» (beneficence), η οποία συμπληρώνεται από την έννοια της «μη-κακοποίησης» (ή primum non nocere). Αυτές οι δύο έννοιες πρέπει να βρίσκονται σε ισορροπία μεταξύ τους. Το «όφελος» περιλαμβάνει τον σεβασμό των επιθυμιών του ατόμου καθώς και την προώθηση της ευημερίας τους. Η έννοια της αποφυγής «βλάβης» περιλαμβάνει την ελαχιστοποίηση της βλάβης στην υγεία, τον μη εξαναγκασμό θεραπείας/θεραπευτικής αγωγής (treatment) (upon competent people) καθώς και τον μη εξαναγκασμό τερματισμού της νηστείας. Η ευεγερσία (beneficence) δεν συνεπάγεται απαραίτητα παράταση της ζωής με κάθε κόστος, ανεξάρτητα από άλλους καθοριστικούς παράγοντες.Οι γιατροί πρέπει να σέβονται την αυτονομία των (competent) ατόμων, ακόμη και όταν αυτό μπορεί να βλάψει τα ίδια τα άτομα. Η απώλεια ικανότητας (competence) δεν σημαίνει ότι πρέπει να αγνοηθεί μια προηγούμενη απόρριψη θεραπείας/θεραπευτικής αγωγής, συμπεριλαμβανομένης της τεχνητής σίτισης.

6. Εξισορρόπηση της διπλής αφοσίωσης (dual loyalties). Οι γιατροί που παρακολουθούν απεργούς πείνας μπορούν να βιώσουν μια σύγκρουση μεταξύ της αφοσίωσής τους στην αρχή υπό την οποία εργάζονται (employing authority) (όπως η διεύθυνση των φυλακών) και της αφοσίωσής τους στους ασθενείς. Σε αυτήν την περίπτωση, οι γιατροί με διπλή αφοσίωση δεσμεύονται από τις ίδιες ηθικές αρχές με τους άλλους γιατρούς, δηλαδή η πρωταρχική τους υποχρέωση είναι προς τον ασθενή. Παραμένουν ανεξάρτητοι από τον εργοδότη τους όσον αφορά τις ιατρικές αποφάσεις.

7. Κλινική ανεξαρτησία. Οι γιατροί πρέπει να παραμείνουν αντικειμενικοί στις αξιολογήσεις τους και να μην επιτρέπουν σε τρίτους να επηρεάσουν την ιατρική τους κρίση. Δεν πρέπει να επιτρέψουν στον εαυτό τους εξωτερική πίεση για την παραβίαση ηθικών αρχών, όπως η η ιατρική παρέμβαση για μη ιατρικούς λόγους.

8. Εμπιστευτικότητα. Το καθήκον της εμπιστευτικότητας είναι σημαντικό για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης, αλλά δεν είναι απόλυτο. Μπορεί να παρακαμφθεί εάν η μη αποκάλυψη πληροφοριών μπορεί να βλάψει σοβαρά και άμεσα άλλους. Όπως και με άλλους ασθενείς, έτσι και για τους απεργούς πείνας η εμπιστευτικότητα και ιδιωτικότητα πρέπει να γίνονται σεβαστά, εκτός εάν συμφωνήσουν (οι απεργοί) στην αποκάλυψη πληροφορίων ή αν η διάθεση αυτών των πληροφοριών είναι απαραίτητη για την πρόληψη σοβαρών βλαβών. Εάν τα άτομα συμφωνούν, οι συγγενείς και οι νομικοί τους σύμβουλοι πρέπει να ενημερώνονται για την κατάσταση.

9. Δημιουργία (establishing) εμπιστοσύνης. Η ενίσχυση της εμπιστοσύνης μεταξύ ιατρών και απεργών πείνας είναι συχνά το κλειδί για την επίτευξη μιας συνθήκης (resolution) η οποία σέβεται τα δικαιώματα των απεργών πείνας και ελαχιστοποιεί τη βλάβη σε αυτούς. Η απόκτηση εμπιστοσύνης μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες για επίλυση δύσκολων καταστάσεων. Η εμπιστοσύνη εξαρτάται (από την μεριά των γιατρών) στο να παρέχουν ακριβείς συμβουλές και να είναι ειλικρινείς με τους απεργούς πείνας σχετικά με τους περιορισμούς του τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν (οι γιατροί), συμπεριλαμβανομένων καταστάσεων στις οποίες ο γιατρός ίσως να μην μπορεί να διατηρήσει την εμπιστευτικότητα.

10. Οι γιατροί πρέπει να εκτιμήσουν την νοητική/ψυχική (mental) ικανότητα των ατόμων που επιθυμούν να κάνουν απεργία πείνας. Αυτό περιλαμβάνει την επαλήθευση ότι ένα άτομο που σκοπεύει να πραγματοποιήσει απεργία πείνας είναι απαλλαγμένο από οποιεσδήποτε ψυχικές καταστάσεις που θα υπονόμευαν την ικανότητα του ατόμου να πραγματοποιήσει αποφάσεις περί υγειονομικής περίθαλψης. Άτομα με σοβαρά εξασθενημένη (impaired) νοητική/ψυχική ικανότητα μπορεί να μην είναι σε θέση να εκτιμήσουν τις συνέπειες των πράξεών τους σε περίπτωση απεργίας πείνας. Αυτοί με θεραπεύσιμα προβλήματα νοητικής/ψυχικής υγείας πρέπει να κατευθύνονται προς κατάλληλη φροντίδα και την λήψη κατάλληλης θεραπείας. Εκείνοι με μη θεραπεύσιμες (non treatable) καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένης της σοβαρής μαθησιακής δυσκολίας (severe learning disability) ή της προχωρημένης άνοιας, θα πρέπει να λαμβάνουν θεραπεία και υποστήριξη για να τους επιτρέψουν να λάβουν αποφάσεις που εμπίπτουν στην αρμοδιότητά τους (lies within their competence).

11. Το νωρίτερο δυνατό, οι γιατροί πρέπει να αποκτήσουν ένα λεπτομερές και ακριβές ιατρικό ιστορικό του ατόμου που σκοπεύει να πραγματοποιήσει απεργία πείνας. Οι ιατρικές επιπτώσεις τυχόν υφιστάμενων παθήσεων πρέπει να εξηγούνται στο άτομο. Οι γιατροί πρέπει να επιβεβαιώσουν ότι οι απεργοί πείνας κατανοούν τις πιθανές συνέπειες της νηστείας στην υγεία τους και να τους προειδοποιήσουν σε απλή γλώσσα για τα μειονεκτήματα αυτής. Οι γιατροί πρέπει επίσης να εξηγήσουν πώς η βλάβη στην υγεία μπορεί να ελαχιστοποιηθεί ή να καθυστερήσει, για παράδειγμα, αυξάνοντας την πρόσληψη υγρών και θειαμίνης. Δεδομένου ότι οι αποφάσεις του ατόμου σχετικά με την απεργία πείνας μπορεί να είναι βαρυσήμαντες, η διασφάλιση της πλήρους κατανόησης του ασθενούς για τις ιατρικές συνέπειες της νηστείας είναι κρίσιμη. Σύμφωνα με τις βέλτιστες πρακτικές για τη συγκατάθεση στην υγειονομική περίθαλψη, ο γιατρός πρέπει να διασφαλίσει ότι ο ασθενής κατανοεί τις πληροφορίες που του μεταφέρονται ρωτώντας τον/την ασθενή τι κατανοεί.

12. Θα πρέπει να γίνει διεξοδική εξέταση του/της απεργού πείνας στην αρχή της νηστείας, συμπεριλαμβανομένης της μέτρησης του σωματικού βάρους. Η διαχείριση μελλοντικών συμπτωμάτων, συμπεριλαμβανομένων αυτών που δεν συνδέονται με την νηστεία, πρέπει να συζητηθεί με τους απεργούς πείνας. Επίσης, πρέπει να σημειωθούν οι αξίες και οι επιθυμίες του ατόμου σχετικά με την ιατρική περίθαλψη σε περίπτωση παρατεταμένης νηστείας. Εάν ο απεργός πείνας συναινέσει, οι ιατρικές εξετάσεις πρέπει να πραγματοποιούνται τακτικά προκειμένου να προσδιοριστούν οι απαραίτητες θεραπείες (treatments). Το φυσικό περιβάλλον πρέπει να αξιολογηθεί προκειμένου να αναπτυχθούν συστάσεις για την πρόληψη αρνητικών επιπτώσεων.

13. Η συνεχής επικοινωνία μεταξύ του ιατρού και των απεργών πείνας είναι απαραίτητη. Οι γιατροί πρέπει να εξακριβώνoυν σε καθημερινή βάση εάν τα άτομα επιθυμούν να συνεχίσουν μια απεργία πείνας και τι θέλουν να γίνεί όταν δεν είναι πλέον σε θέση να επικοινωνήσουν ουσιαστικά (meaningfully). Ο κλινικός ιατρός πρέπει να προσδιορίσει εάν το άτομο είναι πρόθυμο, ελλείψει ικανοποίησης των απαιτήσεών/αιτημάτων του, να συνεχίσει την νηστεία ακόμη και μέχρι το θάνατο. Αυτά τα ευρήματα πρέπει να καταγράφονται κατάλληλα.

14. Μερικές φορές οι απεργοί πείνας δέχονται μετάγγιση ενδοφλέβιου διαλύματος (intravenous solution transfusion) ή άλλες μορφές ιατρικής θεραπείας. Η άρνηση αποδοχής ορισμένων παρεμβάσεων δεν πρέπει να θίγει οποιαδήποτε άλλη πτυχή της ιατρικής περίθαλψης, όπως η θεραπεία/αντιμετώπιση λοιμώξεων ή πόνου.

15. Οι γιατροί θα πρέπει να μιλούν με τους απεργούς πείνας υπό ιδιωτικότητα (in privacy) και χωρίς την ακρόαση άλλων ανθρώπων, συμπεριλαμβανομένων άλλων κρατουμένων. Η σαφής επικοινωνία είναι απαραίτητη και, όπου είναι απαραίτητο, θα πρέπει να είναι διαθέσιμοι διερμηνείς που δεν σχετίζονται με τις αρχές κράτησης και οι οποίοι επίσης (οι διερμηνείς) θα πρέπει να σέβονται το απόρρητο.

16. Οι γιατροί πρέπει να βεβαιωθούν ότι η άρνηση τροφής ή θεραπείας είναι η εθελοντική επιλογή του ατόμου. Οι απεργοί πείνας πρέπει να προστατεύονται από τον εξαναγκασμό. Οι γιατροί μπορούν συχνά να βοηθήσουν στην επίτευξη αυτού του στόχου και πρέπει να γνωρίζουν ότι ο εξαναγκασμός μπορεί να προέρχεται από τις αρχές, την ομότιμη ομάδα ή άλλους, όπως τα μέλη της οικογένειας. Γιατροί ή άλλο προσωπικό υγειονομικής περίθαλψης απαγορεύεται να ασκήσουν αδικαιολόγητη πίεση οποιουδήποτε είδους στον απεργό πείνας για να αναστείλει ή σταματήσει την απεργία. Η θεραπεία ή η φροντίδα του απεργού πείνας δεν πρέπει να εξαρτάται από την αναστολή/αναβολή της απεργίας πείνας. Οποιoσδήποτε περιορισμός ή πίεση που περιλαμβάνει αλλά δεν περιορίζεται σε χειροπέδες, απομόνωση, δέσιμο του απεργού πείνας σε ένα κρεβάτι ή οποιοδήποτε είδος φυσικού περιορισμού λόγω της απεργίας πείνας δεν είναι αποδεκτή.

17. Εάν ένας γιατρός δεν είναι σε θέση για λόγους συνείδησης να συμμορφωθεί με την άρνηση τεχνητής σίτισης (artificial feeding) ή θεραπείας του απεργού πείνας, ο γιατρός θα πρέπει να το ξεκαθαρίσει από την αρχή και θα πρέπει να φροντίσει να παραπέμψει τον απεργό πείνας σε άλλο γιατρό που είναι πρόθυμος να συμμορφωθεί με τις επιθυμίες του απεργού.

18. Όταν ένας γιατρός αναλαμβάνει την υπόθεση/περίπτωση, ο απεργός πείνας μπορεί να έχει ήδη χάσει την νοητική (mental) του ικανότητα, ώστε να μην είναι δυνατή η συζήτηση περί των επιθυμιών του ατόμου σχετικά με την ιατρική παρέμβαση ή μη για τη διατήρηση της ζωής του/της. Σε αυτήν την περίπτωση πρέπει να ληφθεί υπόψη και να σεβασθούν τυχόν προηγούμενες οδηγίες του απεργού πείνας. Εκ των προτέρων αρνήσεις θεραπείας πρέπει να ακολουθούνται εάν αντικατοπτρίζουν την εθελοντική επιθυμία του ατόμου (when competent). Σε συνθήκες κράτησης, πρέπει να εξεταστεί η πιθανότητα δήλωσης εκ των προτέρων αρνήσεων υπό πίεση. Όταν οι γιατροί έχουν σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με την πρόθεση του ατόμου, οποιεσδήποτε οδηγίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με μεγάλη προσοχή. Εάν οι οδηγίες (του απεργού) είναι εθελοντικές και βασίζονται σε πλήρη ενημέρωση οι εκ των προτέρων οδηγίες (του απεργού) μπορούν γενικά να παρακαμφθούν μόνο εάν καταστούν άκυρες, διότι η κατάσταση στην οποία ελήφθη η αρχική απόφαση έχει αλλάξει ριζικά από τότε που το άτομο έχασε την νοητική του ικανότητα (competence).

19. Εάν δεν είναι δυνατή η συζήτηση με το άτομο και δεν υπάρχουν οδηγίες εκ των προτέρων ή άλλα στοιχεία ή σημειώσεις μιας συζήτησης στα κλινικά αρχεία, οι γιατροί πρέπει να ενεργούν με βάση αυτό που κρίνουν ότι είναι προς το συμφέρον του ατόμου. Αυτό σημαίνει να λάβουν υπόψη τις προηγούμενες επιθυμίες του απεργού πείνας, τις προσωπικές και πολιτιστικές τους αξίες καθώς και τη σωματική του υγεία. Ελλείψει αποδείξεων για τις προηγούμενες επιθυμίες των απεργών πείνας, οι γιατροί πρέπει να αποφασίσουν εάν θα παρέχουν σίτιση/τροφή ή όχι, χωρίς παρέμβαση τρίτων.

20. Οι γιατροί μπορεί σπάνια και κατ ‘εξαίρεση να θεωρήσουν δικαιολογημένο να αντιταχθούν στις προηγούμενες οδηγίες άρνησης θεραπείας/θεραπευτικής αγωγής(treatment) επειδή, για παράδειγμα, η απόρριψη θεωρείται ότι έγινε υπό πίεση/εξαναγκασμό/απειλή βίας. Εάν, μετά την αναζωογόνηση και την ανάκτηση των νοητικών τους ικανοτήτων (mental faculties), οι απεργοί πείνας συνεχίζουν να επαναλαμβάνουν την πρόθεσή τους να νηστεύουν, αυτή η απόφαση πρέπει να γίνει σεβαστή. Είναι ηθικό να επιτρέπεται σε έναν αποφασισμένο απεργό πείνας να πεθάνει με αξιοπρέπεια και όχι να υποβάλλεται αυτό το άτομο σε επανειλημμένες παρεμβάσεις κατά την θέλησή του/της. Οι γιατροί που ενεργούν κατά της άρνησης θεραπείας πρέπει να είναι προετοιμασμένοι να δικαιολογήσουν αυτή τη δράση στις αρμόδιες αρχές, συμπεριλαμβανομένων των ρυθμιστικών αρχών (professional regulators).

21. Η τεχνητή σίτιση, όταν χρησιμοποιείται για το κλινικό συμφέρον του ασθενούς, μπορεί να είναι ηθικά αποδεκτή εάν οι (competent) απεργοί πείνας συμφωνήσουν με αυτήν. Ωστόσο, σύμφωνα με τη WMA Διακήρυξη του Τόκιο, όπου ένας φυλακισμένος αρνείται την σίτηση και θεωρείται από τον γιατρό ότι είναι ικανός να σχηματίσει μια αμερόληπτη και ορθολογική απόφαση σχετικά με τις συνέπειες μιας τέτοιας απόφασης, αυτός ή αυτή δεν πρέπει να υποστεί διαδικασία τεχνητής σίτισης. Η τεχνητή σίτιση μπορεί επίσης να γίνει αποδεκτή εάν τα impaired άτομα δεν έχουν αφήσει εκ των προτέρων οδηγίες που την αρνούνται, προκειμένου να διατηρηθεί η ζωή του απεργού πείνας ή να αποτραπούν σοβαρές μη αναστρέψιμες αναπηρίες. Η ορθική ενυδάτωση (rectal hydration) δεν είναι και δεν πρέπει ποτέ να χρησιμοποιείται ως μορφή θεραπείας για ενυδάτωση ή διατροφική υποστήριξη σε ασθενείς που βρίσκονται σε νηστεία.

22. Όταν ένας ασθενής είναι σε θέση να ξεκινήσει στοματική σίτιση (oral feeding), πρέπει να ληφθεί κάθε προσοχή για να διασφαλιστεί η εφαρμογή των πιο ενημερωμένων οδηγιών για την σίτιση.

23. Όλα τα είδη παρεμβάσεων για εντερική ή παρεντερική σίτιση κατά της βούλησης του competent απεργού πείνας «πρέπει να θεωρούνται ως υποχρεωτική σίτιση ». Η υποχρεωτική σίτιση δεν είναι (ποτέ) ηθικά αποδεκτή. Ακόμα και αν προορίζεται να ωφελήσει τον άτομο, η σίτηση που συνοδεύεται από απειλές, εξαναγκασμό, βία ή χρήση φυσικών περιορισμών είναι μια μορφή απάνθρωπης και εξευτελιστικής μεταχείρισης. Εξίσου απαράδεκτη είναι η αναγκαστική σίτιση ορισμένων κρατουμένων, προκειμένου να εκφοβίσουν ή να εξαναγκάσουν άλλους απεργούς πείνας να σταματήσουν τη νηστεία.

24. Οι ΝΜΑ πρέπει να οργανώνουν και να παρέχουν εκπαιδευτικά προγράμματα που να επισημαίνουν τις ηθικές διαστάσεις των απεργιών πείνας, κατάλληλες ιατρικές προσεγγίσεις, θεραπείες και παρεμβάσεις. Καταβάλλουν προσπάθειες για την ενημέρωση των επαγγελματικών γνώσεων και δεξιοτήτων των ιατρών. Οι ΝΜΑ πρέπει να εργαστούν για την παροχή μηχανισμών για την υποστήριξη ιατρών που εργάζονται σε φυλακές / κέντρα κράτησης μετανάστών, οι οποίοι συχνά βρίσκονται σε καταστάσεις σύγκρουσης και, όπως αναφέρεται στη Διακήρυξη του Αμβούργου του WMA, θα υποστηρίξουν τους γιατρούς που αντιμετωπίζουν πίεση να θέσουν σε κίνδυνο τις ηθικές αρχές τους. Τα ΝΜΑ έχουν την ευθύνη να καταβάλουν προσπάθειες για την πρόληψη ανήθικων πρακτικών, να πάρουν θέση και να μιλήσουν για ηθικές παραβιάσεις και να τις διερευνήσουν σωστά.

25. Η Παγκόσμια Ιατρική Ένωση θα υποστηρίξει τους γιατρούς και τους ΝΜΑs που αντιμετωπίζουν πολιτικές πιέσεις ως αποτέλεσμα της υπεράσπισης μιας ηθικά δικαιολογημένης θέσης, όπως αναφέρεται στη WMA Διακήρυξη του Αμβούργου.

...