Παναγιώτης Παπαδόπουλος (Κάιν)
Oλάκερη ζωή χλευασμός και απομόνωση, χιλιάδες ώρες στην εξορία και στον κατατρεγμό…Καί ένα τέλος σαν χαριστική βολή χάραμα στην άσφαλτο “σαν το σκυλί στ΄αμπέλι” από έναν ακόμη δειλό,ηλίθιο,ασυνείδητο και εγκληματία “οδηγό” της “κανονικής και υγιούς ελληνικής φυλής” που εγκατέλειψε πίσω νεκρό έναν τόσο υπέροχο άνθρωπο που ζούσε υμνώντας την αγάπη και την αδελφοσύνη.Και αυτός που επιστρέφει για να βοηθήσει το θύμα του να πω πως κάπως συγχωρείται,πως λέγεται όμως αυτό το τομάρι ,αυτό το πνευματικό και μισάνθρωπο κουφάρι στο τιμόνι που εξαφανίζεται αφήνοντας πίσω του μια τραγωδία που έγινε με ευθύνη του?
Φλέγεται η καρδιά μου,σπάει από τον πόνο από τον διάχυτο αντικοινωνισμό και την βία που μας διαβρώνει και μας σκοτώνει πολύ περισσότερο από μιά πανδημία…Γιατί τούτη η χρόνια ντόπια ενδημία του ΑΔΙΑΦΟΡΩ,του ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΟΜΑΙ
και του Εθνικού ΚΑΝΝΙΒΑΛΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΕΜΒΟΛΙΑ γιατί είναι η δια βίου ενδημία της ΒΙΑΣ, ΤΟΥ ΑΤΟΜΙΚΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ και όχι μια πρόσκαιρη παγκόσμια δοκιμασία και βάσανο που ….κάποια στιγμή θα περάσει!
Καί όσο και να θέλεις να γυρίσεις το κεφάλι από την άλλη μεριά η βαρβαρότητα του “είδους μας” είναι πάντα εκεί στον ματωμένο θρόνο της ανυποχώρητη και εκδικητική σαν συμβόλαιο θανάτου…..Η Δημήτρης της Συκαμιάς όχι απλά “θα μπορούσε”,αλλά είναι η χαμένη αδελφός μου και μόνο σε αυτές τις ξεχωριστές ερωτικές υπάρξεις που τις στέλνει στα ξερονήσια του περιθωρίου τούτος ο άσχημος κόσμος, ο υποκριτικά και ανήθικα πλασμένος, έχω εμπιστοσύνη!Μόνο εκεί στους εφιάλτες και τα όνειρα της διαφορετικότητας αφήνομαι να ταξιδέψω ,στα γυναικεία τους όνειρα, στα παιδικά χείλη που δεν έπαψαν να φιλάνε με πάθος το άγνωστο και την ουτοπία που βάφει τα άστρα και τον ουρανό!Δίπλα στο νεκρό τους κορμί αναζητώ πάντα τήν ουσία της ζωής,την συντροφικότητα και ομορφιά του ανθρωπισμού πού τόσο έχω στερηθεί !!!
Ίσως «αντίο» Δημήτρης,ίσως όμως και όχι…..
Και τώρα φίλοι μου είναι αργά, εν κατακλείδι…..