Κάπου προς τα τέλη της δεκαετίας του ’80 θυμάμαι, ξεκίνησε μια δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα σχετικά με την αποφυλάκιση των πρωταιτίων του πραξικοπήματος του ’67, των οποίων η ποινή είχε μετατραπεί ορθώς σε ισόβια από θάνατο(“όταν λέμε ισόβια, εννοούμε ισόβια”) από τον Κων/νο Καραμανλή. Μου είχε προξενήσει μεγάλη εντύπωση τότε η μεγαλοψυχία ανθρώπων που είχαν βασανιστεί επί χούντας οι οποίοι τάχθηκαν υπέρ της αποφυλάκισης των γερόντων συνταγματαρχών και του συναφιού τους.
Όσο μεγάλωνα, τόσο περισσότερο το θεωρούσα σωστό, ανθρώπινο και σε τελευταία ανάλυση, ακίνδυνο. Το ίδιο πιστεύω και τώρα για τους εναπομείναντες καταδίκους της 17 Νοέμβρη: τους Γιωτόπουλο και Κουφοντίνα.
Είναι ίσως κοινότοπο να λέμε ότι η δημοκρατία τιμωρεί, δεν εκδικείται, αλλά δεν είναι αυτονόητο. Σε τελευταία ανάλυση, εκεί δοκιμάζεται: και η αξία είναι όταν αυτό αναγνωρίζεται από ένα πρώην θύμα προς έναν πρώην θύτη. Ο χρόνος θεραπεύει στο δίκαιο. Και εν γένει όμως. Ελάχιστα είναι απαράγραπτα.
Ας σκεφτούμε όμως πώς θα ένιωθαν 15-20 χρόνια μετά τη χούντα οι γόνοι των θυμάτων σαν έβγαιναν νοσταλγοί της εφταετίας και λέγανε “σκατά στον τάφο των βασανισθέντων” και πόσο πιο δύσκολο θα έκανε το αίτημα των πρωταιτίων να αντιμετωπιστούν με μια στοιχειώδη επιείκεια από το κράτος της Μεταπολίτευσης.
, Δημήτρης Χριστόπουλος: Αν έχεις τέτοιους αλληλέγγυους καλύτερα να μην είχες κανέναν, INDEPENDENTNEWSΤο αισχρό πανό που αναρτήθηκε χθες από κάποιους που έτσι δηλώνουν την “αλληλεγγύη στο Δημήτρη Κουφοντίνα” πέραν του ότι δείχνει την ανθρώπινη ποταπότητα στο μεγαλείο της, καθιστά ακόμη πιο δύσκολο το αίτημά του να πάρει την άδεια που σε τελευταία ανάλυση δικαιούται. Κάνει το κράτος πιο εκδικητικό, χαλυβδώνει τη βούληση των διωκτικών μηχανισμών εναντίον του και καθιστά τον συσχετισμό στην κοινή γνώμη ακόμη αρνητικότερο.
Οι υπηρέτες της εδραίωσης του κρατικού αυταρχισμού, οι υποτιθέμενοι αλληλέγγυοι, κάνουν ό,τι πρέπει προκειμένου ο Κουφοντίνας να μη δει ποτέ άσπρη μέρα. Αν έχεις τέτοιους αλληλέγγυους καλύτερα να μην είχες κανέναν.
…..

*Ανάρτηση του καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου (Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας) Δημήτρη Χριστόπουλου, στο facebook