Τα ζητήματα που αντιμετωπίζει ο Σύριζα στη σημερινή συγκυρία, έχουν κομβικό χαρακτήρα και αφορούν στην εκτίμηση της Ιστορικής του διαδρομής, της Ιδεολογίας και της πολιτικής του ταυτότητας. Οι εκλογικές διαδικασίες και οι συζητήσεις για το επόμενο συνέδριο αντί να εστιάζουν σε αυτά, συσκοτίζουν τα δεδομένα και δεν διευκολύνουν στο να δοθούν ουσιαστικές απαντήσεις. Και αυτό γίνεται τη στιγμή που η κρίση και τα αδιέξοδα του καπιταλιστικού συστήματος, στην Ελλάδα και το κόσμο βαθαίνουν και αναδεικνύονται επικίνδυνα, σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς της κοινωνικής ζωής.

Θα περίμενε κανείς να γίνει μια προσπάθεια εμβάθυνσης και μελέτης των προβλημάτων, για τη διαμόρφωση θέσεων που να λαμβάνουν υπόψη τα λάθη και τις παραλείψεις του παρελθόντος, ανοίγοντας νέους δρόμους. Αντίθετα από ότι φαίνεται, αυτό παρακάμπτεται και επιχειρείται μια ιστορικά αδικαιολόγητη πολιτική στροφή σε θέσεις ανεδαφικές και ξεπερασμένες. Γίνεται προσπάθεια να εμφανιστεί σαν ανανεωτικό και καινούριο,  αυτό που έχει ήδη αποδειχθεί πολύ παλιό και αποτυχημένο. Πρόκειται για απόψεις που έχουν εξεταστεί στο παρελθόν, οι αποφάσεις των προηγούμενων συνεδρίων το αποδεικνύουν, και έχουν απορριφθεί από τις δυνάμεις που συγκρότησαν τον ιστορικό Σύριζα, και επανέρχονται ενδεδυμένες με έναν ανανεωτικό μανδύα. Η ιστορική μνήμη δεν διαγράφεται όταν την αγνοούμε. Παραμένει ζωντανή και εκδικείται.

ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ

Η Ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία δεν είναι δυνατόν να αποτελεί σημείο αναφοράς, γιατί έχει περιέλθει σε ιδεολογικό και πολιτικό αδιέξοδο, αλλά και γιατί έχει χάσει μεγάλο μέρος από τη λάμψη και την εκλογική  της δύναμή. Εντάχθηκε σε άλλους καιρούς, και υπηρέτησε ένα καπιταλιστικό μοντέλο με σοσιαλιστικό επίχρισμα, που για πολλά χρόνια θεωρήθηκε όχι μόνον επιτυχημένο, αλλά και εναλλακτικό σε σχέση με το Σοβιετικό. Στις μέρες μας αποτελεί πλέον παράδειγμα προς αποφυγή. Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και στο γενικό κλίμα ευφορίας του «τέλους της ιστορίας» συμμετείχε πρωταγωνιστώντας, σε όλους τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που διεξήγαγαν οι ΗΠΑ και ενστερνίστηκε το καπιταλισμό στη ποιο ακραία νεοφιλελεύθερη μορφή του. Τάχθηκε ενάντια στα συμφέροντα των εργαζομένων, των μικροεπαγγελματιών και των οικονομικά αδύναμων, και αποδέχθηκε τη σταδιακή συρρίκνωση του κράτους πρόνοιας που η ίδια δημιούργησε, τη περικοπή των εργασιακών δικαιωμάτων και τη συγκέντρωση του πλούτου σε όλο και λιγότερα χέρια.  Σήμερα σαν κυβέρνηση είτε σαν αντιπολίτευση στην Ευρώπη, συνεχίζει στον ίδιο αναποτελεσματικό και αδιέξοδο δρόμο.  Έχει γίνει κοινή συνείδηση και κανείς δεν πιστεύει πλέον ότι είναι σε  θέση να οδηγήσει τους λαούς της Ευρώπης στο ξεπέρασμα της οικονομικής κρίσης που επιτείνεται από το κορωναιό.  Ωστόσο μαζί με στη δική της υποχώρηση συμπαρέσυρε στην αναξιοπιστία και τα ποιο προωθημένα τμήματα της ριζοσπαστικής και οικολογικής αριστεράς στην Ευρώπη, που έκαναν το λάθος να συμπορευτούν μαζί της με αποτέλεσμα την ενδυνάμωση της δεξιάς σε όλες της τις παραλλαγές.

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΜΠΕΙΡΙΑ

Ευτυχώς στην Ελλάδα οι εξελίξεις ήταν διαφορετικές αλλά δυστυχώς χωρίς διεθνείς προεκτάσεις. Δυνάμεις της ριζοσπαστικής αριστεράς συναντήθηκαν γύρο από μια αντικαπιταλιστική ιδεολογική πλατφόρμα και ένα ρεαλιστικό πρόγραμμα σύγκρουσης με το κατεστημένο της ΝΔ-Πασοκ, στοχεύοντας στην αναγέννηση της πατρίδας. Και μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ο Σύριζα, που χαρακτηρίστηκε και πολεμήθηκε σαν κόμμα με  ακραίες πολιτικές θέσεις, από το οικονομικό κατεστημένο της ΝΔ, του Πασοκ και των ΜΜΕ, όπως και από τις ΗΠΑ, ΕΕ, κέρδισε την εμπιστοσύνη του Ελληνικού λαού και κατόρθωσε να πάρει τις εκλογές και να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.

Μετά την ήττα στις εκλογές του 19 και μπροστά στην σύγχυση και την απογοήτευση που δημιουργήθηκε, ενδυναμώθηκε  μια τάση ιδεολογικής αναδίπλωσης στην ηγεσία, η οποία προήλθε από τις λάθος εκτιμήσεις της σχετικά με τα εκλογικά αποτελέσματα. Λάθος εκτιμήσεις που δείχνουν το πόσο αποκομμένη και χωρίς επαφή ήταν με την αντικειμενική πραγματικότητα. Αμέσως μετά και μη σεβόμενη τις κομματικές διαδικασίες, δεν θέλησε να συζήτησε με τη βάση, έτσι που να αναδειχθούν τα λάθη που έγιναν στη διάρκεια της κυβέρνησης «Πρώτη φορά αριστερά». Να εντοπιστούν οι μεγάλες υποχωρήσεις που έγιναν και να φωτιστούν οι βαθύτερες αιτίες και οι συνθήκες κάτω από τις οποίες αναγκαστήκαμε να υποκύψουμε στις πιέσεις της Νεοφιλελεύθερης Ευρώπης. Μετά τα αντιλαϊκά μέτρα τα οποία υποχρεώθηκε να λάβει η κυβέρνησή μας και τα οποία  προετοίμασαν το έδαφος για την επάνοδο της ΝΔ στην εξουσία, και πάλι χωρίς καμία διαδικασία διαβούλευσης με τη βάση, η κομματική ηγεσία αποφασίζει να συγχωνευτεί σε Σύριζα-Προοδευτική Συμμαχία( όχι να συμμαχήσει που είναι κάτι εντελώς διαφορετικό),με δυνάμεις που είναι ταυτισμένες με το παλαιό και το ξεπερασμένο. Παράγοντες που δεν έχουν καμία επιρροή στη κοινωνία, και αποτελούν τροχοπέδη στην πραγματική ανανέωση του κόμματος. Να ξεκαθαρίσουμε βέβαια ότι κανείς δεν αρνείται την ανάγκη συνεργασίας με πραγματικές λαϊκές δυνάμεις, οι οποίες μη κατανοώντας τα ταξικά τους συμφέροντα εγκλωβίζονται στη ΝΔ, το Κιναλ ή απέχουν. Άλλωστε τα απλά μέλη και στελέχη του Πασοκ, στη συντριπτική τους πλειοψηφία κατανόησαν την αναποτελεσματικότητα της πολιτικής του και με αποκορύφωμα το 2015 αλλά και το 2019, πέρασαν και έμειναν μαζικά με το Σύριζα και τις Ριζοσπαστικές θέσεις του.

ΣΤΟΧΟΙ

Η λειψή ακόμη χειρότερα η στρεβλή κατανόηση της σημερινής πραγματικότητας αποτελεί προάγγελο αποτυχιών. Ο καπιταλισμός στην ακραία Νεοφιλεύθερη μορφή του μετά τη μεγάλη οικονομική κρίση του 2007-8, και τη κρίση του Κοροναιού, αλλάζει σταδιακά αναθεωρώντας θέσεις και αντιλήψεις  σχετικά με τη παγκοσμιοποίηση και αναμειγνύει ισχυρές δόσεις εθνικισμού με Κευνσιανικού τύπου δοξασίες, προκειμένου να αντιμετωπίσει τα αδιέξοδα στα οποία οδηγείται η ταξική αντιλαϊκή πολιτική του. Στις αναπροσαρμογές του συστήματος είναι ανάγκη να αντιτάξουμε τις δικές μας αναλύσεις-προτάσεις και αγώνες με βάση την αντικειμενική πραγματικότητα, ενάντια στο σύστημα και όχι να γινόμαστε η εναλλακτική λύση διαιώνισής του.

Οι θέσεις αλλά και η καθημερινή δράση μας, οφείλει να δώσει απαντήσεις στα επίδικα της νέας εποχής, και με κριτική ματιά να δούμε τις μεγάλες αλλαγές που συντελούνται στον σύγχρονο κόσμο στις συνθήκες της πανδημίας και κυρίως μετά από αυτή. Να ενσωματώσουμε πολιτικές προτάσεις ενάντια στη καπιταλιστική μετάβαση. Καθημερινή ρήξη με το κατεστημένο. Αποφασιστικά ενάντια στη διαμόρφωση ενός εξαιρετικά επικίνδυνου συμπαγούς αυταρχικού αστυνομικού κράτους, που θέλει να οικοδομήσει ο  Μητσοτάκης βοηθούμενος και αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει, από τους διεθνείς παράγοντες,  ΗΠΑ,ΕΕ και το πακτωλό χρημάτων που καταφθάνουν και χρησιμοποιούνται κατά το γνωστό πελατειακό τρόπο.

Να βγάλουμε τα απαραίτητα πολιτικά συμπεράσματα από το ρόλο που διαδραματίζουν οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις στο σύγχρονο κόσμο και κυρίως στην ανατολική Μεσόγειο, πέρα από τα μυωπικά γυαλιά των Νατοϊκών δεσμεύσεων. Μόνον έτσι θα χτίσουμε στέρεες συμμαχίες και θα αντιμετωπίσουμε αποφασιστικά και με προοπτική την Τούρκική επιθετικότητα.

ΑΔΙΕΞΟΔΑ

Για να γίνουν όλα αυτά είναι απαραίτητο ο εσωκομματικός διάλογος να είναι πολιτικός και να διεξαχθεί, χωρίς αποκλεισμούς και αναθέματα και κυρίως να καταδικαστούν τα λυπηρά γεγονότα που ζούμε, με τη δημιουργία εκλογικών στρατών για την εδραίωση εσωκομματικών συσχετισμών και μηχανισμών. Να μπει τέλος στις μαζικές εγγραφές συγγενών και φίλων για καθαρά συγκυριακούς εκλογικούς σκοπούς, που ευνοούνται από νεόκοπους αντικαταστατούς εκλογικούς κανονισμούς. Οι εγγεγραμμένοι αυξάνονται για το θεαθήναι απογοητεύοντας τους δραστήριους και ανιδιοτελείς συντρόφους. Με αυτό το τρόπο το κόμμα καθίσταται δέσμιο πρακτικών χωρίς αρχές που δεν ικανοποιούν κανένα και ο ένας στρέφεται κατά του άλλου με βάση προσωπικές πλέον επιδιώξεις.

Σε οργανωτικό επίπεδο ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός απογοήτευσε γιατί οι ηγεσίες προτιμούν το συγκεντρωτισμό από τη δημοκρατία. Τι να πούμε όμως για τη σημερινή κατάσταση; Είναι λύση αυτό που επικρατεί σήμερα στις Ο.Μ όπου η διατύπωση γνώμης δεν έχει καμία απολύτως βαρύτητα, και η κομματική ηγεσία πορεύεται εντελώς ανεξέλικτα και συγκεντρωτικά, διαμορφώνοντας και επιβάλλοντας χωρίς να συζητήσει στοιχειωδώς, τη φυσιογνωμία και τη πολιτική του κόμματος σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα; Αντί για μεγαλύτερη συσπείρωση και διεύρυνση της επιρροής επέρχεται κόπωση και απογοήτευση στα ποιο δραστήρια μέλη. Και αυτό έχει αρχίσει να γίνεται αντιληπτό εδώ και πολύ καιρό σε όσους θέλουν να ακούν και να βλέπουν τι γίνεται στη βάση.

Γιατί αγνοείται το επίσημο καταστατικό του κόμματος;  Ποιος θα απολογηθεί για το οργανωτικό κομφούζιο που επέρχεται στο Σύριζα μετά τις τελευταίες  αυθαίρετες  αποφάσεις  σχετικά με την ιδιότητα του μέλους, τους όρους συμμετοχής και τις ποσοστώσεις; Το κόμμα δυστυχώς οικοδομείται  με τέτοιο τρόπο που σύντομα, δεν θα είναι σε θέση να δραστηριοποιήσει τα μέλη συγκροτημένα και μαζικά σε καμία κινητοποίηση. Ούτε αντιπροσώπους δεν θα βρίσκει για τις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ;

Η παραπάνω άσχημη κατάσταση δεν γνωρίζω αν είναι δυνατόν να αναστραφεί. Αν κάτι όμως μπορεί να βοηθήσει αποφασιστικά είναι η άμεση αλλαγή πορείας σε ότι αφορά τις εσωκομματικές διαδικασίες και η διατύπωση  και έγκριση θέσεων με ριζοσπαστικό περιεχόμενο που να ξεπερνάει τα όρια της απλής εναλλαγής στην εξουσία στο πλαίσιο του υπάρχοντος καπιταλιστικού κατεστημένου.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΜΠΑΚΟΣ

Ο.Μ Ν. Φιλαδέλφειας Ν. Χαλκηδόνας