Για τον Παρθενώνα-Dior

Posted on 31 Μαΐου, 2021, 9:11 μμ
4 secs

Ελένη Μπουκαούρη

Κάποιες σκέψεις περί Παρθενώνα-Dior μαζί και αναμνήσεις από τον Καθεδρικό Ναό στο Στρασβούργο, ένα γλυκό, φθινοπωρινό απόγευμα πριν καιρό. Ή για να είμαι πιο ακριβής, αναρωτιέμαι πώς αντιλαμβάνεται, διαχειρίζεται/χρησιμοποιεί/γιατί όχι ‘εκμεταλλεύεται’, κάθε λαός και η κυβέρνησή του την ίδια του την πόλη και τα ιστορικά μνημεία στην καθημερινότητά τους, τι σημαίνουν και πώς αποτυπώνονται στην συνείδησή μας, συγκροτώντας κάποιο “εθνικό” ή παγκόσμιο πλέγμα θεώρησης του κόσμου…

Το ερώτημα έγινε αίφνης πολύ συγκεκριμένο τώρα με την περίπτωση Παρθενώνα-Dior, προκαλώντας συζητήσεις, κατά την γνώμη μου όμως δεν τέθηκαν ερωτήματα ουσίας. Θυμήθηκα λοιπόν εκείνο το γλυκό σούρουπο στο Στρασβούργο, στην πλατεία γύρω από την Cathedrale, Για τον Παρθενώνα-Diorόπου κάποιος καλλιτέχνης αποφάσισε να διοργανώσει μια γιορτή, με την συμμετοχή των μη επαγγελματιών κατοίκων, οι οποίοι θα εκφράζονταν χορεύοντας αυθόρμητα, όπως έκαναν στον Μεσαίωνα οι τρελοί και οι δαιμονισμένοι για να ξορκίσουν το “κακό”. Βήματα δεν ορίστηκαν, σκηνοθεσία όμως υπήρξε, καθώς οι πολίτες φόρεσαν το ίδιο πολύχρωμο φουλάρι και γέμισαν τον χώρο σταδιακά, μέχρι ότου κορυφωθεί το πανηγύρι και η ένταση από τις δονήσεις των σωμάτων. Σιγά-σιγά, μπήκε και η μουσική από την ορχήστρα που αποτελούσαν δυο-τρεις γερόλυκοι του ροκ με τις κιθάρες τους κι ένα αρμόνιο, απαλά εξαφανίστηκε και το φως από το ηλιοβασίλεμα πίσω από τις κορυφές και τις πολεμίστρες των παλιών κτιρίων και της Cathedrale και τότε ψιθύρισα σαν προσευχή: “Ποτέ να μη νυχτώσει…” Ποτέ να μην τελειώσει αυτή η λαϊκή γιορτή που ήξερε πώς να συγκεράσει την Ιστορία και την τέχνη με τον σύγχρονο δημόσιο χώρο της πόλης, τη συλλογική δημιουργική έκφραση της ομορφιάς που ανέδειξε την ζωή την ίδια να οργιάζει και να διονυσιάζεται.

Εννοείται πως δεν παραλληλίζω με την Ακρόπολη, όμως εάν η πόλη και τα μνημεία της δεν είναι ανοιχτά στους πολίτες για να τα “ζήσουν”, τότε η όποια εκδήλωση, με φίρμες, εταιρείες κλπ, ίσως μυρίζει απλώς διαχείριση/χρήση/εκμετάλλευση και όχι γιορτή που τιμά Ιστορία και τέχνη. Η πανσέληνος του Αυγούστου δεν φτάνει, αλλά δίνει μια ιδέα για την μέθεξη που επιτελείται μια Νύχτα μέσα ή κάτω από την Ακρόπολη…

...