Ηλίας Μπιτσάνης*
Παραμονή Δεκαπενταύγουστου 1968 ετοιμαστήκαμε για να πάμε στο χωριό του πατέρα μου, στο Φαρμίσι. Το συνηθίζαμε τέτοια μέρα, πολλές φορές έρχονταν και οι συγγενείς από μακρυά. Δεκαπενταύγουστο με βάφτισε ο θείος Χρίστος (Χριστόδουλος) αδερφός του πατέρα μου, δάσκαλος που έμενε στη Θεσσαλονίκη. Στην εκκλησιά του παλιού χωριού, τον Αγιάννη. Δεκαπενταύγουστο βαφτίστηκε και ο μικρός ξάδερφος ο Παναγιώτης (του θείου Μίμη), αν θυμάμαι καλά από το δάσκαλο Μήτσο Κότσιρα. Το πρωί συνήθως ανεβαίναμε στην εκκλησιά του μοναστηρίου στα “Ελληνικα” πάνω από τα σημερινά ευρήματα της Αρχαίας Θουρίας και τον Αγιάννη του χωριού. Το μεσημέρι στο Βεΐζαγα στου θείου Μίμη επί τη εορτή, κόκορας καπαμά με χοντρό μακαρόνι με τρούπα, η θεία Γεωργία έφτιαχνε τον καλύτερο. Τούρμπο σε μπαχαρικά και γεύση. Και κρασοποσία μέχρι αργά. Τούτη η χρονιά όμως ήταν διαφορετική. Ο πατέρας είχε απολυθεί πριν λίγους μήνες για “έβριζε το βασιλέα και διάβαζε τα Νέα”. Ως εκ τούτου η κούρσα (τουτέστιν… ταξί) πολυτέλεια, λεωφορείο της γραμμής μέχρι Καλαμάτα και μετά από τη Θουρίας που είχε αφετηρία το Αρφαρέικο. Στο καφενείο του ΚΤΕΛ στην αρχή της Μπούκας, αναταραχή. Η “Ακρόπολις” και ο “Ελεύθερος Κόσμος” που συναγωνίζονταν σε φιλοχουντική προπαγάνδα, άλλαζαν χέρια και οι συζητήσεις έντονες. Ενας περιδεής φωτογραφικά, με μαγιώ και λιποτάκτης, την προηγούμενη ημέρα (σαν σήμερα δηλαδή) πήγε να σκοτώσει τον Παπαδόπουλο αλλά δεν τα κατάφερε. Στο δρόμο του Σουνίου ο δικτάτορας σώθηκε για 2-3 δευτερόλεπτα, ο Αλέκος Παναγούλης που πυροδότησε τε εκρηκτικά κρύφτηκε με το μαγιώ σε κάτι βράχια στη θάλασσα αλλά τον συνέλαβαν και τον σάπισαν στο ξύλο. Η φωτογραφία παρουσίαζε έναν άνθρωπο “περιδεή” όπως προανέφερα, ακριβώς για να ενισχύσει την εντύπωση του ασήμαντου και να τον παρουσιάσει φοβισμένο. Αργότερα μάθαμε για την καταδίκη δις εις θάνατον, την απόλυση από τις φυλακές ενόψει του δημοψηφίσματος του 1973 και την προσπάθεια της χούντας για να πείσει σχετικά με τη “φιλελευθεροποίηση” του καθεστώτος. Και μετά τη δικτατορία μάθαμε για τα φρικτά βασανιστήρια, την απόδραση από το Μπογιάτι και τον “ενταφιασμό” του ουσιαστικά σε ειδικό κελί όταν συνελήφθη και πάλι, για την παγκόσμια αντίδραση που απέτρεψε την εκτέλεση. Βουλευτής της Ενωσης Κέντρου μεταδικτατορικά, ανεξαρτητοποιήθηκε έχοντας κάνει σημαία την αποκάλυψη των πολιτικών και πανεπιστημιακών που συνεργάστηκαν με τη χούντα. Λίγα μέτρα πιο πέρα από το σταθμό των λεωφορείων, στο πάρκο της Μεσσήνης την πρωτομαγιά του 1976 πληροφορηθήκαμε πρωί-πρωί το θάνατο του Παναγούλη σε τροχαίο. Και μετά στην Αθήνα και περιφρούρηση γύρω από τη Μητρόπολη και την πορεία προς το νεκροταφείο, σε μια τεράστια συγκέντρωση κόσμου που τον συνόδευσε με συνθήματα κατά της χούντας και για εκδημοκρατισμό στην τελευταία του κατοικία. Μια ιστορία με μεγάλα αποθέματα ψυχής, δύναμης και αποφασιστικότητας για την ανατροπή της χούντας. Αλλά και με πολλά αναπάντητα ερωτηματικά. Για το ρόλο Κύπριων παραγόντων και τις συνθήκες θανάτου…, Για τον Αλέξανδρο Παναγούλη που σαν σήμερα προσπάθησε να σκοτώσει τον δικτάτορα Παπαδόπουλο, INDEPENDENTNEWS
[Κείμενο παλαιότερης ανάρτησης – Αυτό το πρωτοσέλιδο είναι από τα λίγα που έχουν εντυπωθεί στη μνήμη μου, αυτό είχα στο μυαλό μου όταν άρχισα να ψάχνω με την ελπίδα ότι μπορεί να το βρω στο διαδίκτυο. Η τεράστια δύναμη της εικόνας]
* Ανάρτηση στο facebook