Γιατί αν δεν με γουστάρεις θα με φοβάσαι…

Posted on 05 Ιουλίου, 2020, 1:47 μμ
1 sec

Επίθεση και άγριο ξυλοδαρμό χωρίς αιτία και με μόνη αφορμή ότι ήταν θαμώνας της πλατείας Εξαρχείων καταγγέλλει νεαρό θύμα της αστυνομικής βίας από την ομάδα ΔΡΑΣΗ στα επεισόδια λίγο μετά τα μεσάνυχτα της Παρασκευής.

Με δημόσια ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook, που συνοδεύουν φωτογραφίες, ο νεαρός που έπεσε θύμα της αστυνομικής βαρβαρότητας περιγράφει όσα έλαβαν χώρα στην πλατεία Εξαρχείων και την γύρω περιοχή.

Ωστόσο δεν είναι ούτε η πρώτη φορά και πιστεύουμε ούτε η τελευταία που επί της επιτελικής κυβέρνησης της ΝΔ συμβαίνει αυτό.

Η πολιτική καταστολής και ο εκφοβισμός των πολιτών με βάση το δόγμα νὀμος και τάξη είναι πλέον καθημερινότητα και μάλλον μέσα στα πλαίσια ένος άλλου δόγματος αυτού της νέας κανονικότητας.

Οι νέοι πραίτορες του κράτους ιδιοκτήτη της δεξιάς διακυβέρνησης, οι εσείς είστε το κράτος του πατήρ Κωνσταντίνου Μητσοτάκη είναι εδώ εκσυγχρονισμένο στις νέες ανάγκες.

Εκσυγχρονισμένο μέσα από ένα νέο νομικό πλαίσιο που ακυρώνει το πανεπιστημιακό άσυλο και περιορίζει με χουντικό πλαίσιο το συνταγματικό δικαίωμα της συνάθροισης και της ελεύθερης έκφρασης.

Και όπου δεν πιάνει ο νόμος πιάνει το ξύλο. Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, Πλατεία Αγίου Γεωργίου Κυψέλη, Εξάρχεια, είναι τρανά παραδείγματα για το τι περιμένει όσους δεν συμβιβάζονται και εναντιώνονται.

Και οι αστυνομικοί με πλήρη κάλυψη βγάζουν μετά από πέντε χρόνια τα απωθημένα τους πάνω σε κεφάλια αδίκων που έκαναν το λάθος να βρίσκονται στο κατάλληλο μέρος χωρίς να έχουν λογαριάσει τους ξενοδόχους του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Η απάντηση κάλυψη ίδια με αυτή που ακούγαμε και παλιότερα. Και εσύ τι γύρευες εκεί; Καλά να πάθεις. Έλα μου ντε τι γύρευα εκεί; Γιατί βγήκα από το σπίτι να διασκεδάσω. Τι είμαι αναρχικός ή κομμουνιστής για να θέλω να βγω να ξεσκάσω πριν έρθει ξανά η Τσαγκαροδευτέρα;

Είναι νομικά κολάσιμο πλέον να είσαι νέος και να βρίσκεσαι στα Εξάρχεια ή στην Κυψέλη. Είναι νομικά κολάσιμο και επικίνδυνο να είσαι νέος και να μην συμφωνείς μαζί μας.

Και για αυτό όποτε κρίνουμε ότι γίνεσαι επικίνδυνος θα σε συνετίζουμε. Όχι δεν μας ενδιαφέρει αν επεισόδια γίνονται μακριά από εκεί που σε βρήκαμε. Όχι φτάνει που είσαι στην ίδια περιοχή. Είσαι συνένοχος και επειδή σας ξέρουμε και εσάς και τα στέκια σας, ένας θα ρίχνει μολότοφ και δεκάδες άσχετοι θα τρώνε ξύλο.

Γιατί απλά παιδί μου αν ήσουν καλό παιδί θα ήσουν σπίτι σου και όχι εδώ. Αφού είσαι εδώ είσαι συνένοχος και υποστηρικτής.

Ποια ατομικά δικαιώματα. Εγώ ξέρω όχι εσύ. Και ξέρω ότι όπως δείχνουν και τα δημοσκοπικά ευρήματα δεν μας γουστάρεις. Γιατί έχουμε διείσδυση σε μεσήλικες και ώριμους αλλά σε εσένα νεαρέ δεν έχουμε.

Οπότε όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος. Γιατί αν δεν με γουστάρεις θα με φοβάσαι..

Αναλυτικά η ανάρτηση-μαρτυρία:

«Ούτε ο πρώτος και δυστυχώς ούτε ο και ο τελευταίος..

Παρασκευή 3 Ιουλίου προς Σάββατο, ώρα 00:45, φτάνω Εξάρχεια να συναντήσω την παρέα μου. Στην Πλατεία Εξαρχείων, που λόγω συναυλίας είναι γεμάτη κόσμο, μπάτσοι σκάνε από το πουθενά, περικυκλώνουν τα τριγύρω στενά και αρχίζουν να μας επιτίθενται, σαν σε επίδειξη στρατηγικού σχεδιασμού. Ο κόσμος γύρω μου αρχίζει να τρέχει, το ίδιο κάνω κι εγώ που μόλις είχα φτάσει. Δεν πρόλαβα να καταλάβω τι συμβαίνει, όπως και κανένας μας άλλωστε. Από την Πλατεία πλήθος κόσμου (μέσα κι εγώ) φεύγει τρέχοντας στη Θεμιστοκλέους με κατεύθυνση προς Ομόνοια. Οι μηχανές της αστυνομίας έρχονται γκαζωμένες από την πλατεία και κυριολεκτικά πατάνε κόσμο. Τελικά κάποιους μας περικυκλώνουν. Οι μπάτσοι πλέον είναι ένα βήμα πίσω μου. Στην πρώτη προσπάθεια διαφυγής μου, με πατάνε στο δεξί μου πόδι με τη ρόδα της μηχανής (είχα ανέβει στο πεζοδρόμιο για να γλιτώσω) και αφού πλέον δεν υπήρχε διέξοδος φωνάζω, σηκώνοντας τα χέρια “είμαι ακίνητος, είμαι ακίνητος” μη προβάλλοντας αντίσταση.. Το αποτέλεσμα ήταν να με χτυπήσουν στο κεφάλι με γκλοπ και να μου προκαλέσουν μεγάλη αιμορραγία. Όντας ζαλισμένος και με το αίμα –χωρίς υπερβολές- να λούζει το σώμα μου, καταφέρνω να φτάσω σε μαγαζί στην Κωλέττη (Μαύρος Γάτος). Οι θαμώνες εκεί μου σκουπίζουν τα αίματα, μου δίνουν πάγο και καλούν ασθενοφόρο. Καταφθάνει μισή ώρα αργότερα. Λίγο πρίν μπούμε στο ασθενοφόρο με την παρέα μου, έρχεται δεύτερη κατά μέτωπο επίθεση της αστυνομίας στην Κωλέττη: πετάνε δακρυγόνα και κρότου λάμψης, με τις μηχανές τους ρίχνουν κάτω τα τραπέζια των μαγαζιών, με τα γκλομπ χτυπάνε ανθρώπους που απλά είχαν βγει για διασκέδαση.

Έχασα πολύ αίμα και χρειάστηκα αρκετά ράμματα. «Σιγά το πράγμα», θα πει κανείς. «Έχουν γίνει και χειρότερα». «Δεν μπορεί, κάτι θα έκανε κι αυτός. Δεν γίνονται τέτοια πράγματα στα καλά καθούμενα»..

Λοιπόν, γίνονται. Και συμβαίνουν κυριολεκτικά στον οποιονδήποτε. Η τυφλή έννομη βία της αστυνομίας θα συνεχίσει να επιβάλλεται, ακόμα κι αν θεωρούμε ότι δεν πρόκειται να συμβεί σε εμάς κάτι τέτοιο, γιατί εμείς ούτε εγκληματίες είμαστε, ούτε μαφία, ούτε υποκινούμενοι χούλιγκανς. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν για να προστατευτούμε από αυτούς που (υποτίθεται ότι) μας προστατεύουν; Να κρυφτούμε; Να μη βγαίνουμε έξω; Αυτό θέλουν; Ποιος μας εγγυάται πλέον ότι είμαστε ασφαλείς;

Πρέπει να αντιδράσουμε όλοι μας σε αυτή την αστυνομοτρομοκρατία.

Να μη μείνουμε άπραγοι.
Αυτή η ανεξέλεγκτη κατάσταση θα συνεχίσει μέχρις ότου να κλειδωθούμε στα διαμερίσματά μας και ποιος ξέρει… ίσως και τότε κάτι να σκαρφιστούν για να κάνουν ντου στα σπίτια μας.

Ζούμε σε μια εποχή που το να είσαι ένας απλός πολίτης που παρακολουθεί συναυλία στα Εξάρχεια αποτελεί δημόσιο κίνδυνο.

Η συναυλία γινόταν για τη στήριξη της εκκενωμένης κατάληψης της οδού Δερβενίων που στήριζε πρόσφυγες.»

...