Έμαθα τη δολοφονία του καθηγητή Τεμπονέρα από ένα μαθητή της Μαρασλείου, που φύλαγε σκοπιά στην κατειλημμένο σχολείο του, το βράδυ μεταξύ 8 και 9 Ιανουαρίου 1991.
Δεν είναι τυχαίο ότι το παιδί αυτό φύλαγε σκοπιά.
Σε κάθε γωνία της Ελλάδας, σε κάθε σχολείο της Ελλάδας, εκείνη την νύχτα οι ακροδεξιοί παρακρατικοί του Μητσοτάκη περιπολούσαν, απειλούσαν, τρομοκρατούσαν για να “επανακαταλάβουν” τις σχολές και τα σχολεία.
Ο Ελεύθερος Τύπος είχε κυκλοφορήσει με πρωτοσέλιδο “Τσακίστε τους”.
Η συμμορία των τραμπούκων της ΟΝΝΕΔ Πάτρας δεν έκανε τίποτε άλλο από το να εφαρμόσει κάπως υπερβολικά την γραμμή.
Είμαστε παιδιά και του Νίκου Τεμπονέρα και δεν ξεχνάμε.
Δεν ξεχνάμε τις κινητοποιήσεις στις σχολές μας ενάντια στα τότε εκσυγχρονιστικά σχέδια, δηλαδή την διακοπή της δωρεάν διανομής των συγγραμμάτων, την κατάργησης της σίτισης και της στέγασης στις εστίες για τους άπορους φοιτητές. Αυτά που ο τότε σοβαρός τύπος της εποχής επιχειρούσε να εμφανίσει ως σοβαρές μεταρρυθμίσεις.
Δεν ξεχνάμε τις καταλήψεις στα σχολεία ενάντια στα μέτρα του Κοντογιαννόπολου, ένα κράμα νεοφιλελεύθερης ιδεοληψίας, εθνικισμού και πατροδοπληξίας.
Δεν ξεχνάμε την κάλυψη που πρόσφερε στον δολοφόνο το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, προστρέχοντας προς υπεράσπισή του με στελέχη του μεταξύ των οποίων και ο νυν καταδικασμένος χρυσαυγίτης Αρβανίτης.
Για αυτό το λόγο όταν ο επηρμένος γόνος μιλάει από το βήμα της Βουλής για την πολιτική βία που προέρχεται αποκλειστικά από την Αριστερά, οργιζόμαστε.
Όταν διαβάζουμε αγιογραφίες για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, άρθρα, βιβλία, ντοκιμαντέρ, ταινίες, που προσπαθούν αναδρομικά να εμφανίσουν αυτόν, τον πατριάρχη του παλαιοκομματισμού και της πολιτικής ανωμαλίας, ως τον δήθεν πρωτοπόρο του αντιλαικισμού, θυμώνουμε.
Δεν είμαστε πλέον 20 χρονών, μεγαλώσαμε.
Έχουμε κάνει μικρούς και μεγάλους συμβιβασμούς, διαχειριζόμαστε την καθημερινότητά μας με όποιον τρόπο θεωρεί ο καθένας μας σωστό και αξιοπρεπή.
Ωστόσο, κάτω από την επιφάνεια της διάσπασής στις δουλειές μας, στις μικρές και τις μεγάλες καθημερινές μας αγωνίες, υπάρχει ένα υπόστρωμα μνήμης και βιώματος που επιμένει, και αυτό δεν επηρεάζεται από την καθημερινή καλοπληρωμένη προπαγάνδα.
Δεν επιδιώξαμε ούτε επιδιώκουμε καμία εκδίκηση, αλίμονο.
Διεκδικούμε όμως το δικαίωμά μας να μην ξεχνάμε εκείνες τις μέρες.
Γιατί δεν μπορούμε να ξεχάσουμε.
Γιατί είμαστε παιδιά και του Νίκου Τεμπονέρα.
*Ανάρτηση του Βασίλη Παπαστεργίου στο facebook