Μόλις 15 χρόνια μετά την καταδίκη των δικτατόρων σε θάνατο,ποινή που μετατράπηκε σε πολλαπλά ισόβια,ο Ανδρέας Λεντάκης και άλλοι βασανισθέντες από τη χούντα δημοκράτες ,άνοιγαν τη συζήτηση για την αποφυλάκισή τους,για λόγους ανθρωπιστικούς.
Για κανέναν από τους καταδικασμένους δεν ήταν επιχείρημα αποφυλάκισης η μεταμέλεια.Η δε ηλικία τους ήταν γύρω στα 70,με γηραιότερο τον Παττακό,που ήταν 77. Αποφυλακίστηκαν λοιπόν κάποιοι απ αυτούς,επί κυβέρνησης Κωνστ.Μητσοτάκη “για λόγους υγείας”.Αμετανόητοι βέβαια,συνέχισαν να υποστηρίζουν τα εγκλήματά τους με συνεντεύξεις,εμφανίσεις,απομνημονεύματα και δίνοντας την ευχή τους σε κάποιους εκδότες,σήμερα υπουργούς.
Ο Στ.Παττακός,μετά από 15 χρόνια κάθειρξης,έζησε άλλα 26 ελεύθερος.Ο Μακαρέζος,άλλα 20.Δεν μπορείνα πει κανείς πως η Ελληνική Δημοκρατία τους φέρθηκε εξαντλώντας την εκδικητικότητά της.Μάλλον επιείκεια συνιστά η στάση της Πολιτείας που είχε καταλυθεί και υποδουλωθεί απ’αυτούς.Και ξέρουμε πως τα εγκλήματα κατά του Πολιτεύματος βρίσκονται στην κορυφή της απαξίας στο δικαιϊκό μας σύστημα.
Ας φύγουμε όμως από την ιστορική συζήτηση,που ως γνωστόν δεν πρέπει να αφορά τους νέους ανθρώπους.Πάμε στο σήμερα.Ο Δημήτρης Κουφοντίνας βρίσκεται πάνω από 43 μέρες σε απεργία πείνας.Κάτι παραπάνω από πιθανός ο θάνατος,ή μια σοβαρότατη βλάβη στην υγεία του.Αίτημα της αποχής του,να εφαρμοστεί ο νόμος που φωτογραφικά ψηφίστηκε γιαυτόν από την παρούσα κυβερνητική πλειοψηφία.Να γυρίσει στα υπόγεια του Κορυδαλλού,όπου έχει εκτίσει ήδη 16 χρόνια από την ισόβια ποινή του.Κανείς δεν πιστεύει και κανείς δεν ζητά να αποφυλακιστεί.Και πάντως,όχι ο ίδιος.Τα πρόσωπα που είναι αρμόδια ν απαντήσουν στο εύλογο αίτημά του,κωφεύουν ή αρνούνται με διάφορες αιτιολογίες,άκυρες στην ουσία.
Όλο και περισσότεροι έχουμε αρχίσει να διακρίνουμε όσο κι αν δεν το περιμέναμε,πως αυτή η Κυβέρνηση,θέλει έναν Μπόμπι Σάντς,νεκρό,για να αισθανθεί πιο Σιδηρά ; Από τυφλή εκδικητικότητα; Από κοντόφθαλμο υπολογισμό του κόστους;
Προσωπικά,ηθικά και πολιτικά ήμουν και είμαι απολύτως απέναντι στην εγκληματική δράση αυτής της οργάνωσης.Η Αριστερά στην όποία παιδαγωγήθηκα από τα 17 μου,είχε πάντα καθαρότατη αντίθεση με την πρακτική και με τη θεωρία αυτών των ομάδων. Η παρούσα συζήτηση όμως δεν γίνεται γιαυτό.
Αφορά τα δικαιώματα που αναγνωρίζει το ισχύον δίκαιο με νόμους και κανονισμούς σε οποιονδήποτε κρατούμενο,ανεξάρτητα από το λόγο για τον οποίο πέρασε την πύλη της φυλακής.Αυτό δεν είναι καθορισμένο από καμιά μαγική ηγεμονία των αριστερών ιδεών,ούτε από καμιά επαναστατική δικαιϊκή ανατροπή.Είναι κατακτήσεις του αστικού φιλελεύθερου συστήματος και του Διαφωτισμού.
Ο κρατούμενος δικαιούται ίσης μεταχείρησης.Να έχει τις δυνατότητες που του περιγράφει το δεδομένο σωφρονιστικό πλαίσιο,είτε τον λένε Δημήτρη Κουφοντίνα,είτε τον λένε Κυριάκο Παπαχρόνη,είτε τον λένε(και ξέρω πως θα ξινίσουν κάποια αγαπημένα μου πρόσωπα) Ηλία Κασιδιάρη. Εάν κάνει κανείς εκπτώσεις κι εξαιρέσεις στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων,ας περιμένει τις επιπτώσεις του αυταρχισμού και της βαρβαρότητας πρώτιστα στα κεφάλια εκείνων που λιγότερο θα ήθελε να δει να την πληρώνουν.
Λοιπόν κανείς δεν περισσεύει στην υπεράσπιση του αυτονόητου δικαιώματος του κρατούμενου Δ.Κ και στην έκκληση να σωθεί η ζωή του.Δεν καταδικάστηκε σε θάνατο.Δεν υπάρχει στη χώρα αυτή εκτέλεση θανατικής ποινής μετά το 1972 και εδώ και αρκετά χρόνια δεν υπάρχει καν θανατική ποινή.Σ αυτό το πλαίσιο και με αυτή την ελάχιστη κοινή παραδοχή θα έπρεπε να διαμορφώνεται η δημοκρατική και κοινωνική μας συνείδηση.Των γονιών και των παιδιών μας.Εστω κι αν διάφοροι κυβερνώντες δεν θέλουν να μαθαίνουν τα παιδιά ιστορία και κοινωνιολογία,μην τυχόν αποκτήσουν ανησυχίες…
Θα περίμενε λοιπόν κανείς ν’ακουσει φωνές υπεράσπισης των δικαιωμάτων και από το χώρο που δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες ευαισθησίες.Από τη φιλελεύθερη δεξιά και το ακραίο κέντρο.Αλλά “Ω,τι θανάσιμη ερημιά…”
Θα με εξέπληττε ευχάριστα αν έβγαινε ένα πολιτικό πρόσωπο με σημασία,λ.χ ένας συγγενής θύματος της “17 Ν” να μιλήσει για το αυτονόητο δικαίωμα του κρατούμενου.Από θέσεις φιλελεύθερες,του 18ου αιώνα.Και ας το έκανε κι από πολιτική υστεροβουλία επιτέλους.Από υπολογισμό,έστω επικοινωνιακό.Δεν ξέρω αν θα εισακουγόταν,δεν γνωρίζω οικογενειακούς συσχετισμούς και ισορροπίες πολιτικές.Ομως σίγουρα θα μέτραγε. Ας σωθεί μια ζωή,ας περισωθεί λίγη από τη φιλελεύθερη πρόσοψη των σωφρονιστικών διακηρύξεων.Κι ας είναι για ανεξερεύνητους λόγους.Αλλωστε και το αντίθετο,ανεξερεύνητο και αβυσσαλέο θα είναι.
Βαγγέλης Χερουβείμ
Πηγή Facebook