Αφιέρωμα – 30 Μαΐου 1941: «Υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία»

Posted on 30 Μαΐου, 2020, 7:00 πμ
13 secs

Λίγος ο καιρός που έφυγε από τη ζωή ο Μανώλης Γλέζος. Ετούτη τη χρονιά δεν θα είναι μαζί μας να γιορτάσει και να θυμηθεί, αυτό που εκείνος κι ο στενός συνοδοιπόρος και σύντροφός του Λάκης Σάντας επιτέλεσαν και δημιούργησαν ταυτόχρονα.


  • Το ιστορικό γεγονός,Το Μεγαλείο του Ελεύθερου,Το Μεγαλείο του ανυπότακτου Σκλαβωμένου που αντιστέκεται για την Ελευθερία του,Το Μεγαλείο της Αντίστασης,Της πράξης Των ιδεών,Τη Σάλπιγγα Του Αγώνα.
  • Η Σημαία κατέβηκε από τον Ιστό της αλλά δεν ήταν σημαία.
  • Ήτανε Σάλπιγγα. Ηταν η Σάλπιγγα που καλούσε και ξεσήκωνε το λαό σε αντίσταση. Ήταν η Αρχή της Δόξας του Αντιστασιακού “Χειμώνα” της θυσίας και του πάθους για την Λευτεριά.
  • Ακρόπολις 1941, η Ναζιστική Σβάστικα κατεβαίνει από τον ιστό της στον ιερό βράχο απ’ όπου τεράστια,κυμάτιζε για να την βλέπουν όλοι.Να μην ξεχνούν λεπτό την υποταγμένη τους ζωή. Φόβητρο Σύμβολο του δυνάστη,Σύμβολο του κατακτητή,Σύμβολο της Ναζιστικής Κυριαρχίας του Γ’Γερμανικού Ραϊχ του Αδόλφου Χίτλερ.Σύμβολο του Φασισμού.


«Κατά τη νύκτα της 30ής προς την 31η Μαΐου υπεξηρέθη η επί της Ακροπόλεως κυματίζουσα γερμανική πολεμική σημαία παρ’ αγνώστων δραστών. Διενεργούνται αυστηραί ανακρίσεις. Οι ένοχοι και οι συνεργοί αυτών θα τιμωρηθώσι διά της ποινής του θανάτου» ανέφερε σε ανακοίνωση της η Κομαντατούρ, στις 31 Μαΐου 1941.

Το πρωί της 31ης Μάη 1941 η χιτλερική σημαία με τον αγκυλωτό σταυρό, που μόλυνε με την παρουσία της τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, δεν υπήρχε πια. «Δράστες» ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας.

Μανώλης Γλέζος:

«Πώς κατεβάσαμε τη σημαία; Έγινε ένα σκαρφάλωμα, αλλά δεν μπόρεσαμε να την κατεβάσουμε αρχικά. Κρεμαστήκαμε μαζί με τον Λάκη, αλλά υπήρχαν τρία συρματόσχοινα που έπρεπε να κόψουμε. Τα λύσαμε. Και τότε την ταρακουνήσαμε και μετά από λίγο, έπεσε πάνω μας. Μας κουκούλωσε. Η ώρα κόντευε μία το πρωί. Κόψαμε από ένα κομμάτι ο καθένας μας και το υπόλοιπο το ρίξαμε στο σπήλαιο της Αγραύλου όπως ήταν ως τότε γνωστό. Σήμερα οι αρχαιολόγοι το χαρακτηρίζουν ως Μυκηναϊκή Κρήνη».

«Η πιο έντονη ανάμνηση της ζωής μου, είναι η μάνα μου. Με ρωτάνε διαρκώς για τη σημαία. Εγώ όμως, ακόμα κι από την ιστορία της σημαίας, θυμάμαι τη μάνα μου. Όταν γυρίζαμε εκείνη την ημέρα στα σπίτια μας, η ώρα ήταν περασμένη, μετά τα μεσάνυχτα. Πάω στο σπίτι και βλέπω τη μάνα μου ένα κουβάρι στα σκαλοπάτια απ’ έξω. Με περίμενε. Την πλησιάζω και της λέω, “Μάνα!”. Σηκώνεται απότομα, με πιάνει από τον λαιμό, με πάει στην κουζίνα για να μην ακούσουν οι άλλοι και ξυπνήσουν και μου λέει, “Πού ήσουν;”. Τότε εγώ ανοίγω το σακάκι και της δείχνω το κομμάτι της σβάστικας που είχαμε κόψει. Με αγκαλιάζει, με φιλάει και μου λέει, “Πήγαινε κοιμήσου”. Την άλλη μέρα το πρωί, ακούω τον εξής διάλογο: Ο πατριός μου τη ρωτάει, “Πού ήταν χθες το βράδυ ο μεγάλος σου γιος;”. Του απαντάει, “Ανέβα στην ταράτσα και κοίταξε στην Ακρόπολη”. Ποτέ μου δεν τη ρώτησα πώς το κατάλαβε. Θα το θεωρούσα προσβολή στη νοημοσύνη της. Αλλά για μένα αυτό ήταν το πιο συγκινητικό συμβάν στην ιστορία μου. Η μάνα μου» (από vice com26/1/2017)

Λάκης Σάντας:

«Λύσαμε το συρματόσχοινο, συνεχίζει, και τραβήξαμε για να την κατεβάσωμε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμιόμαστε και οι δυο για να την κατεβάσωμε, μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε με τη σειρά να σκαρφαλώνουμε στο σιδερένιο κοντό για να τη φτάσωμε και να την κόψωμε. Μα ήταν αδύνατο να τη φτάσωμε. Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεφτόμαστε τι να κάνωμε.

Να φύγωμε χωρίς τη σημαία – λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε να σπάσωμε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσωμε να τη σπάσωμε». Άρχισαν τότε «με χέρια και με δόντια» και σε λίγο το μισητό σύμβολο κατέβηκε. Εσκισαν τον αγκυλωτό σταυρό και την υπόλοιπη σημαία την έκαναν ρολό και την πέταξαν στη σπηλιά. «Ακούσαμε το γδούπο της και ησυχάσαμε», (Λάκης Σάντας σε κείμενό του, που υπάρχει στο αρχείο του Ηλία Πετρόπουλου)

Το βίντεο‑προπαγάνδα των Ναζί για τη ζωή στην Αθήνα της Κατοχής το 1942

Η απόλυτη διαστρέβλωση της κατάστασης που επικρατούσε στην ελληνική πρωτεύουσα.

Η ΠΡΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΓΚΑΙΜΠΕΛΣ ΠΟΥ ΑΝΘΕΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Σε ένα σπάνιο ντοκουμέντο, με διάρκεια μόλις ενάμιση λεπτό, κινηματογραφημένο το 1942, διακρίνουμε κατοίκους της Αθήνας  να κάνουν μπάνιο και κανό στη θάλασσα, μια γερμανική ορχήστρα, θαμώνες ενός καφενείου, το δημαρχείο και την οδό Αθηνάς με πλανόδιους εμπόρους και πλήθος κόσμου.

Το βίντεο παρουσιάζει μια εικόνα ευμάρειας η οποία απέχει κατά πολύ από τη σκληρή πραγματικότητα της πείνας, της ανέχειας, της καταπίεσης και των εκτελέσεων που ήταν η καθημερινότητα της Αθήνας της Κατοχής. Η απόλυτη διαστρέβλωση της κατάστασης που επικρατούσε στην ελληνική πρωτεύουσα, μια γκεμπελική κατασκευή ώστε ο γερμανικός λαός να συνέχιζε να πιστεύει στο ναζιστικό ιδεώδες του Γ’ Ράιχ.

Η Πραγματικότητα όμως ήταν μια Κόλαση διαφορετική


Ο Λ. ΣΑΝΤΑΣ (ΔΕΞΙΑ) ΣΤΟ 3ο ΤΑΓΜΑ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΥ.  ΕΤΣΙ ΤΟΝ «ΑΝΤΑΜΕΙΨΕ» Η ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΡΩΙΣΜΟ ΤΟΥ

Το …φοβερό επιχείρημα των νεοναζί νοσταλγών

”Πού τη βρήκαν τη σημαία, μες στη νύχτα, αφού θα είχαν κάνει υποστολή,οι Γερμανοί”, δυστυχώς δείχνει  ότι δεν είναι τουλάχιστον ενημερωμένοι για έναν στρατό τον οποίο προφανώς εκτιμούν και …θαυμάζουν  αν κρίνουμε σωστά από τα γραφόμενά τους.Ενημερώνουμε λοιπόν ότι η Βέρμαχτ δεν υπέστειλε ποτέ τη σημαία. Τους την …υπέστειλαν μια και καλή.

Όσο για το πως πέρασαν τη ζωή τους ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας; Ο πρώτος γερός και δυνατός συνέχισε ως το τέλος του να παλεύει τηρώντας αρχές και θέσεις και αυτό ήταν πάντα πολύ σπάνιο στη χώρα μας.

Για τον   Λάκη Σάντα που εδώ και 9 χρόνια  δεν είναι πια κοντά μας,αναδημοσιεύουμε ένα αποχαιρετιστήριο κείμενο που είχε γράψει ένας απόστρατος αξιωματικός για το πως ανταμείφθηκε από την Ελλάδα για τον ηρωϊσμό του:

“Καλό ταξίδι γενναίε πατριώτη Λάκη Σάντα.
Μπορεί να μη σου πούνε τα λόγια του Καβάφη:
΄΄ Ανδρείοι σεις που πολεμήσατε και πέσατε ευκλεώς ,
τους πανταχού νικήσαντες μη φοβηθέντες.
Άμωμοι σεις, αν έπταισαν ο Δίαιος κι ο Κριτόλαος.
Όταν θα θέλουν οι Έλληνες να καυχηθούν,
‘’Τέτοιους βγάζει το Έθνος μας΄΄ θα λένε
Για εσάς. Έτσι θαυμάσιος θάναι ο έπαινός σας.-‘’
Μπορεί να μη σου πούνε τέτοια λόγια γιατί χρόνια τώρα αποκρύπτουμε σε αυτό τον τόπο τους ήρωες. Γιατί αυτοί θα αποκαλύψουν τους προδότες όπως :
Τον στρατηγό Τσολάκογλου, που παρέδωσε τη χώρα χωρίς κυβερνητική εντολή στους Γερμανούς ναζί εισβολείς, τον στρατηγό Καβράκο, που παρέδωσε την Αθήνα στους εισβολείς (αλήθεια το στρατόπεδο της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών στα Τρίκαλα φέρει ακόμη το όνομα του ;).
Αποκρύπτουμε τον Σαράφη, που ξεκίνησε αγνά τον αγώνα ενάντια στον κατακτητή. Δεν αναδεικνύουμε την προσφορά του για να είμαστε ΄΄ουδέτεροι΄΄ . Έτσι, όμως αφήνουμε το χώρο στους επίορκους, στους συνεργάτες των κατακτητών, στους γερμανοτσολιάδες, στους βασανιστές στα μακρονήσια, στους μετέπειτα πρωτεργάτες ή συνεργάτες της χούντας, στους ΄΄τζαμπατζήδες΄΄ της ελευθερίας που κατακλύζουν τη δημόσια ζωή.

Την 30η Μαίου του 1941, όταν ξεκίνησες με τον Μανώλη Γλέζο να κατεβάσετε το μισητό σύμβολο του κατακτητή, σαν πρώτη αντιστασιακή πράξη στην Ευρώπη, δεν περιμένατε και δεν επιδιώξατε αμοιβές και οφίτσια.

Όταν απελευθερώθηκε ο τόπος δεν περιμένατε να σας βασανίσουν οι δοσίλογοι στην Ικαρία και τη Μακρόνησο. Στη διάρκεια της χούντας δεν περιμένατε διώξεις. Μετά την μεταπολίτευση δεν περιμένατε να δείτε σε δημόσιες καίριες θέσεις συνεργάτες της χούντας, ούτε και τώρα ακόμη.
Εν έτει 2011, δεν περίμενες Λάκη Σάντα, τον γερμανικό οικονομικό εθνικισμό και νεοφιλελευθερισμό να κυριαρχεί στην Ευρώπη.
Τέτοια πρότυπα χρειάζεται ο τόπος τέτοιες ώρες.

Καλό ταξίδι γενναίε σύντροφε. Και νάσαι σίγουρος ότι θα έρθει η ώρα που θα λένε για σένα σ΄αυτόν τον τόπο ΄

 

Μαζί με τον Απόστολο Σάντα

Ο στρατηγός Ντε Γκωλ χαρακτήρισε τον Μανώλη Γλέζο, που έφυγε πρόφατα από τη ζωή, ως «Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης» για την υποστολή της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη.

Στην αρχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Μανώλης Γλέζος ζήτησε να ενταχθεί στον Ελληνικό στρατό στο αλβανικό μέτωπο, αλλά το αίτημα του απορρίφθηκε επειδή η ηλικία του ήταν μικρότερη από την ηλικία στράτευσης. Aντ’ αυτού, εργάστηκε ως εθελοντής για το Ελληνικό Υπουργείο Οικονομικών και από το 1941 άρχισε να σπουδάζει στην ΑΣΟΕΕ.

Κατά τη διάρκεια της κατοχής εργάζεται στον δήμο της Αθήνας και στον Ελληνικό Ερυθρό Σταυρό, ενώ παράλληλα συμμετέχει ενεργά στην αντίσταση, μέσα από τις απελευθερωτικές οργανώσεις των νέων (ΟΚΝΕ, ΕΑΜ ΝΕΩΝ και ΕΠΟΝ) με αποτέλεσμα να υποστεί πολλές διώξεις και φυλακίσεις.

Τη νύχτα της 30ης προς την 31η Μαΐου του 1941, ο Μανώλης Γλέζος και ο Απόστολος Σάντας αφαίρεσαν τη Γερμανική πολεμική σημαία του Γ΄ Ράιχ, που κυμάτιζε σε ιστό στην Ακρόπολη Αθηνών, κυριολεκτικά κάτω από τα μάτια της εκεί φρουράς.

Το τολμηρό εκείνο εγχείρημα προκάλεσε κύμα ενθουσιασμού τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό που μεταδόθηκε η είδηση. Η πράξη τους ενέπνευσε τους Έλληνες που αντιστέκονταν ενάντια στον κατακτητή και καθιέρωσε και τους δύο ως σύμβολα αντίστασης κατά της χιτλερικής κατοχής. Μάλιστα ο Γάλλος στρατηγός Ντε Γκωλ χαρακτήρισε τον Μανώλη Γλέζο ως «Πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης»

Το παράτολμο εγχείρημα της υποστολής της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη το οποίο επιχείρησαν οι δύο νεαροί τότε φοιτητές, ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας, τη νύχτα της 30ής προς 31η Μαΐου 1941 μπορείτε να δείτε στο ντοκυμαντέρ που παραλήφθηκε από το Αρχείο του ΡΙΚ στα πλαίσια συμφωνίας ανταλλαγής Αρχειακού Υλικού με την ΕΡΤ και αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του ΡΙΚ.

Tο παράτολμο εγχείρημα υποστολής της γερμανικής σημαίας από την Ακρόπολη, περιγράφεται στο δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ, το οποίο ανήκει στο Αρχειακό Υλικό της ΕΡΤ και αναρτήθηκε στο youtube.

Ο Μανώλης Γλέζος, φοιτητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και ο Λάκης Σάντας, φοιτήτης στην Νομική Σχολή της Αθήνας, ήταν δυο νέοι που το αίμα τους έβραζε. Από τότε που είδαν την σημαία του Χίτλερ στον ιστό της Ακρόπολης, η οργή έκανε το αίμα να βράζει ακόμα περισσότερο. Ήθελαν να δράσουν. Δεν μπορούσαν να κάθονται με στυαυρωμένα τα χέρια. Μια μέρα, ενώ βρίσκονταν στο Ζάππειο, τους ήρθε μια ιδέα. Ιδέα που δεν έμεινε στα λόγια. Να κατεβάσουν την ναζιστική σημαία από την Ακρόπολη. Κάτι που θα έβαζε σε άμεσο κίνδυνο την ζωή τους.

Την επόμενη μέρα, πήγαν στην Εθνική βιβλιοθήκη και έψαξαν οτιδήποτε αφορούσε την Ακρόπολη, τον βράχο και τις σπηλιές του. Η διαδρομή που επέλεξαν ήταν εκείνη που περνούσε μέσω του Πανδρόσειου Άντρου.

Στις 30 Μαΐου του 1941, τα πρωινά νέα δεν ήταν καθόλου καλά. Ολόκληρη η Κρήτη είχε πέσει και είχε περιέλθει στην κατοχή των Ναζί. Οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να καυχιούνται πως είχαν πλέον κατακτήσει ολόκληρη την Ελλάδα. Ο δυο φοιτητές δεν άντεχαν άλλο. Αποφάσισαν πως η καλύτερη τιμωρία των Γερμανών, θα ήταν να υποστούν αυτή την ταπείνωση την ημέρα που πήραν την Κρήτη. Ήθελαν να μετριάσουν την θριαμβολογία τους και γι’ αυτό, αποφάσισαν να δράσουν το ίδιο βράδυ.

Οι Γερμανοί ήταν απασχολημένοι με νεαρές Ελληνίδες που μεθοκοπούσαν και έκαναν παρέα με τους Γερμανούς. Οι δυο νεαροί ξέφυγαν εύκολα από το βλέμμα της φρουράς και μπήκαν στην σπηλιά του Πανδρόσειου Άντρου. Σύρθηκαν μέσα σιγά σιγά και έφτασαν λίγα μέτρα από τη σημαία. Δεν είδαν κανέναν τριγύρω. Με γρήγορες κινήσεις κατέβασαν την τεραστίων διαστάσεων σημαία (4×2μ) και ξαναμπήκαν στην σπηλιά χωρίς να γίνουν αντιληπτοί, λίγο μετά τα μεσάνυχτα.

Τα ξημερώματα οι ναζί αντιλήφθηκαν πως η σημαία λείπει. Επικράτησε πανικός, ανακρίσεις και εκτελέσεις. Στις 11 η ώρα το πρωί, η σημαία ανέβηκε ξανά. Η φρουρά εκτελέστηκε, οι Έλληνες αστυνομικοί απαλλάχθηκαν από τα καθήκοντά τους και οι Μανώλης Γλέζος και Λάκης Σάντας, καταδικάστηκαν σε θάνατο, αν οι Γερμανοί βέβαια έβρισκαν ποιοι είναι.

Η πράξη αυτή θεωρείται η πρώτη πράξη αντίστασης, μια από τις πιο συμβολικές του αγώνα κατά των ναζιστών. Ήταν μια πράξη που ανέβασε στα ύψη το ηθικό των Ελλήνων, για τον ένοπλο αγώνα που ακολούθησε.

Ο Μανώλης Γλέζος συνελήφθη αρκετές φορές από τους Γερμανούς και βρέθηκε τρεις φορές προς εκτέλεση αλλά κατάφερε πάντα να αποδρά. Ο Λάκης Σάντας που κατετάγη αργότερα στον ΕΛΑΣ, πέθανε το 2011 σε ηλικία 89 ετών.

Η Εξορία απόξένους και ντόπιους κατακτητές ήταν το πιο σπουδαίο παράσημο που έλαβαν ποτέ.

Αυτή είναι η σπηλιά της Ακρόπολης από την οποία Σάντας και Γλέζος αναρριχήθηκαν για να κατεβάσουν την γερμανική σημαία στην κατοχή. Τι συνέβη όταν επέστρεψαν στο ίδιο σημείο μετά από 41 χρόνια…

Αυτή είναι η περίφημη σπηλιά μέσα από την οποία στις 30 Μαΐου του 1941 ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας αναρριχήθηκαν στην Ακρόπολη και κατάφεραν  να υποστείλουν τη σημαία του Γ΄ Ράιχ. 41 χρόνια μετά οι δύο ήρωες επέστρεψαν στο σπήλαιο μετά από πρόσκληση της Μελίνας Μερκούρη για αυτοψία….

H επίμαχη σπηλιά βρίσκεται πάνω από την Μυκηναϊκή Κρήνη. Βρίσκεται μέσα σε μια φυσική σχισμή, που δημιουργήθηκε όταν αποκολλήθηκε μεγάλο τμήμα του βράχου.  Ο μόνος τρόπος προσέγγισης της ήταν μέσω μιας αθέατης σκάλας. Η κλίμακα αυτή σχετίζεται  σύμφωνα με περιγραφές του Παυσανία με την εορτή των Αρρηφορίων, όπου νεαρά κορίτσια των Αρρηφόρων μετέφεραν νερό από την Ακρόπολη προς το Ιερό της Αφροδίτης και του Έρωτα.  Μέσα στην σπηλιά είχαν τοποθετηθεί ξύλινες σκαλωσιές από Αμερικανούς αρχαιολόγους οι οποίοι πριν από τον πόλεμο πραγματοποιούσαν ανασκαφές. Αυτές τις  σκαλωσιές χρησιμοποίησαν οι δύο τολμηροί νεαροί το 1941 προκειμένου να αναρριχηθούν στην Ακρόπολη….

Στην έρευνα που πραγματοποιήθηκε στις 7 Φεβρουαρίου 1982 οι σκαλωσιές αυτές -αν και φθαρμένες- βοήθησαν και πάλι τον Γλέζο να ακολουθήσει τα ίδια βήματα.  Όπως ο ίδιος εκμυστηρεύτηκε στην «Μηχανή του Χρόνου» σε εκείνη την επιχείρηση προειδοποίησε την υπουργό και τους συνεργάτες της να μην επιχειρήσουν περαιτέρω ανασκαφικές εργασίες, καθώς τα πετρώματα αποτελούνται από σχιστόλιθο και κινδυνεύουν να διαταραχθούν με απρόβλεπτες συνέπειες για την δομή όλου του βράχου….

Η σκαλωσιά ήταν εκεί μετά από τέσσερις δεκαετίες. Ο Λάκης Σάντας είχε μιλήσει τότε για τη σπηλιά: «Κάτω μας το βάραθρο άνοιγε το μαύρο του στόμα να μας καταπιεί στο πρώτο ξεγλίστρημα. Σαράντα μέτρα κάτω κατέβαινε η σπηλιά και κατόπιν ανοιγότανε το χείλος ενός ξεροπήγαδου, άλλα καμιά δεκαριά μέτρα». Ο Μανώλης Γλέζος πίστευε ότι δύσκολα θα μπορούσε να βρεθεί η σημαία, γιατί εκτιμούσε ότι οι Γερμανοί την εντόπισαν και την ανέσυραν. Θεωρούσε αυτό το σενάριο πολύ ισχυρό. Παρόλα αυτά δεν αρνήθηκε στην Μερκούρη την πρόσκληση και έδωσε το παρόν στην έρευνα. Μάλιστα με την χρήση ενός σχοινιού μπήκε στο εσωτερικό για να διαπιστώσει ο ίδιος εάν οι σκαλωσιές ήταν ακόμα στέρεες. Η σημαία δεν βρέθηκε εκεί. Ούτε τότε, ούτε στις επόμενες έρευνες, που έγιναν με σπηλαιοκαταδύτες. Η εκτίμησή του επιβεβαιώθηκε: οι γερμανοί δεν θα την άφηναν εκεί. Η μαρτυρία του Γλέζου για την υποστολή της σημαίας  Την ιστορία της σημαίας ο Μανώλης Γλέζος πάντα απέφευγε να την περιγράφει και συνήθως απαντούσε έμμεσα στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων. Η σεμνότητα, αλλά και η επιθυμία του να αναγνωριστούν και οι άλλες ιστορίες της εθνικής αντίστασης τον κρατούσε μακριά από μια κλασική διήγηση των γεγονότων. Συνήθως απαντούσε: «τα είπαμε μια φορά, δεν χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε». Η θύμηση της μητέρας του πάντα τον συγκινούσε και αυτός ήταν ο μόνος λόγος για να αναφερθεί σε εκείνο βράδυ:  «Όταν γυρίσαμε σπίτια μας ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Η μάνα μου με περίμενε καθισμένη στα σκαλοπάτια. Είχε αγωνία και μόλις με είδε με βούτηξε και ρώτησε επιτακτικά που ήμουν. Τότε άνοιξα το σακκάκι μου και της έδειξα ένα κομμάτι από την ναζιστική σημαία που είχαμε κόψει. Με έσφιξε πάνω της και με φίλησε. Την επόμενη ημέρα όταν ο πατριός μου την ρώτησε που ήταν ο Μανώλης, του απάντησε: Ανέβα στην ταράτσα και δες στην Ακρόπολη»….

Τιμή Αιώνια στους Αγωνιστές

IndependentNews.gr

...