Μέχρι πότε οι κατάφωρα ψευδείς ειδήσεις, θα θεωρούνται «γεγονότα»;
Μέχρι πότε η σπίλωση και η συστηματική δολοφονία χαρακτήρων, θα θεωρούνται «δικαίωμα στην κριτική» και «δημοσιογραφική άποψη»;
Μέχρι πότε, στο βωμό της πολιτικής αντιπαράθεσης, θα κλείνουμε τα μάτια στη μετάλλαξη της δημοσιογραφίας και των λειτουργών της;
Γιατί, φυσικά, η προσφυγή στα δικαστήρια οφείλει να είναι η τελευταία γραμμή άμυνας. Ειδικά για έναν πολιτικό. Αρκεί βεβαίως να δίνεται η δυνατότητα σε όποιον βάλλεται, να μπορεί δημόσια – όπως δημόσια διασύρεται – να υπερασπιστεί τον εαυτό του.
Αναρωτήθηκε άραγε η ΕΣΗΕΑ – πριν βγάλει τη χθεσινοβραδυνή ανακοίνωση, που δεν είναι φυσικά ομόφωνη – αν δόθηκε στον Αλέξη Τσίπρα το αυτονόητο δικαίωμα να απαντήσει στην εναντίον του λάσπη;
Προβληματίστηκε για το καθεστώς απόλυτης, σχεδόν, μιντιακής μονοφωνίας που επικρατεί στη χώρα μας και που δεν επιτρέπει-ακόμη και σε έναν πρώην πρωθυπουργό-να προστατέψει το όνομα και την αξιοπρέπειά του;
Αναρωτήθηκε για την εξώφθαλμη σκοπιμότητα δημοσιευμάτων που εδράζονται στο «κάποιος μου είπε», «κάτι είδε», «η γειτονιά ξέρει»;
Αγωνιά για την έκταση των fake news που τείνουν να λάβουν μορφή χιονοστιβάδας; Και τι κάνει; Πώς αντιδρά σε αυτό;
Αλήθεια, δεν βλέπουν, δεν καταλαβαίνουν τα μέλη του ΔΣ της Ένωσης που υπογράφουν την ανακοίνωση αυτή, πως η αναξιοπιστία του δημοσιογραφικού επαγγέλματος βρίσκεται στο ναδίρ ακριβώς και λόγω συμπεριφορών που μόνο τη δημοσιογραφία δεν υπηρετούν;
Μην αναρωτιόμαστε μετά γιατί «με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο τα μπάζω, τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε»…

*H Aννέτα Καββαδία είναι δημοσιογράφος, μέλος της Κ.Ε. και πρώην βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ.