Το πότε μια γυναίκα θα μιλήσει για τις πληγές της, το αποφασίζει η ίδια. Θα το κάνει όταν νιώσει έτοιμη, όταν αισθανθεί πως μπορεί να αντιμετωπίσει όλα όσα θα προκαλέσει η προβολή, σε κοινή θέα, της κακοποίησής της.
Όταν νιώσει πως διαθέτει τα ψυχικά εκείνα αποθέματα που θα της επιτρέψουν να αποκρούσει την αντιστροφή της ευθύνης στην οποία εδράζεται όλο το πλέγμα της έμφυλης βίας. Εκείνο το υπόκωφο «μα, μήπως προκάλεσε κι αυτή;» ή “μα, τώρα το θυμήθηκε;” που μεταφέρει όλη την ευθύνη από τον θύτη στο θύμα.
Και όταν επιτέλους το κάνει, της αξίζει σεβασμός. Σεβασμός και μόνο. Γιατί γίνεται το παράδειγμα και δίνει δύναμη σε άλλες γυναίκες να σπάσουν τη σιωπή, να μιλήσουν, να ζητήσουν βοήθεια. Ειδικά στις μέρες μας, με τον εγκλεισμό λόγω καραντίνας να έχει εκτινάξει τα κρούσματα ενδοοικογενειακής βίας, έχουμε ανάγκη από δυνατές γυναίκες να λειτουργήσουν ως παράδειγμα. Και η Σοφία Μπεκατώρου είναι μία από αυτές.

*H Aννέτα Καββαδία είναι δημοσιογράφος, μέλος της Κ.Ε. και πρώην βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ.